Τσάρος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η λέξη τσάρος (βουλγάρικα: цар, ρώσικα: царь, ουκρανικά цар, σερβικά: цар, με επιστημονική μεταγραφή car' και car αντίστοιχα, θηλ. τσαρίνα) είναι ο τίτλος του βασιλέως στους Σλάβους. Προέρχεται από την απόδοση της λατινικής λέξης "Καίσαρ" (Caesar) στα σλαβικά. Αν και δεν έφεραν όλοι αυτόν τον τίτλο, τον χρησιμοποιούμε στις δυτικές γλώσσες όταν θέλουμε να αναφερθούμε γενικά στους:

  • Βούλγαρους βασιλείς από το 10ο έως το 15ο αιώνα.
  • Σέρβους Αυτοκράτορες
  • Ρώσους βασιλείς και αυτοκράτορες από το 16ο έως την κατάργηση της μοναρχίας. Ο Μέγας Πέτρος (αρχές 18ου αι.) αντικατέστησε τον τίτλο τσάρος με το αυτοκράτορας, όμως ο παλαιός τίτλος παρέμεινε κυρίαρχος στην καθημερινή χρήση στους περισσότερους λαούς του κόσμου.

Βούλγαροι τσάροι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Συμεών ο Α', 893-927, στέφτηκε "τσάρος" το 913
  • Πέτρος ο Α' (Καλόγηρος), 927-969
  • Μπορίς ο Β', 969-977
  • Ρωμανός, 977-997
  • Σαμουήλ, 997-1014
  • Γαβριήλ Ράντομιρ, 1014-1015
  • Ιβάν Βλαντισλάβος, 1015-1018
  • Πρεσιανός ο Β', 1018

(Οι Βυζαντινοί καταλύουν το βουλγαρικό κράτος από το 1018 έως το 1185. Σημειώνονται επαναστάσεις, οι αρχηγοί των οποίων αυτοανακηρύσσονται τσάροι)

  • Πέτρος ο Β' (Ντελιάν), 1040-1041
  • Αλουσιανός, 1041
  • Πέτρος ο Γ' (Μποντίν), 1072

(Το 1185 οι Βούλγαροι κερδίζουν την ανεξαρτησία τους και ξεκινά η περίοδος της Β' Αυτοκρατορίας)

  • Πέτρος ο Δ', 1185-1197, μαζί με τον...
  • Ιβάν Ασέν ο Α', 1189-1196, μαζί με τον...
  • Ιβάν ο Α', 1196-1207
  • Μπορίλ, 1207-1218
  • Ιβάν Ασέν ο Β', 1218-1241
  • Καλιμάν Ασέν ο Α', 1241-1246
  • Μιχαήλ Ασέν ο Α', 1246-1256
  • Καλιμάν Ασέν ο Β', 1256
  • Μίκο Ασέν, 1256-1257
  • Κωνσταντίνος ο Α' του Τιχ, 1257-1277
  • Μιχαήλ Ασέν ο Β', 1277-1279, μαζί με τον...
  • Ιβαήλος, 1278-1279
  • Ιβάν Ασέν ο Γ', 1279-1280
  • Γεώργιος Τέρτερ ο Α', 1280-1292
  • Σμίλετς, 1292-1298
  • Ιβάν ο Β', 1298-1299
  • Τσάκας, 1299-1300
  • Δεόδωρος Σβετοσλάβος, 1300-1322
  • Γεώργιος Τέρτερ ο Β', 1322-1323
  • Μιχαήλ Ασέν ο Γ'του Σισμάν, 1323-1330
  • Ιβάν Στέφανος 1330-1331

(ακολουθεί η περίοδος των συμβασιλειών, που διαρκεί μέχρι και την κατάληψη της χώρας από τους Τούρκους)

Σέρβοι τσάροι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την επέκταση του σερβικού κράτους στη Βαλκανική υπό την ηγεσία του, και την ίδρυση σερβικής αυτοκρατορίας ανταγωνιστικής προς το Βυζάντιο, ο Σέρβος Κράλης (Σερβικά: краљ, (βασιλιάς) Στέφανος Δουσάν (Σερβικά: Стефан Душан) στέφτηκε το 1345 "Αυτοκράτωρ Σέρβων και Ρωμαίων". Τον τίτλο αυτό τον χρησιμοποίησε και ο γιος και διάδοχός του, Στέφανος Ε', και μετά τον θάνατο του τελευταίου οι Σέρβοι ηγεμόνες της Ηπείρου. Σημερινός κληρονόμος και διεκδικητής του τίτλου είναι ο Μεγάλος Δούκας Αντώνιος Δ' Σπυριδώνοβιτς Ζουπάνος της Σερβίας, Δούκας της Ρασκίας, Δούκας του Σμεντέρεβο, Δούκας της Ηπείρου και της Ακαρνανίας, Αρχηγός της Αυτοκρατορικής Οικογένειας της Σερβίας και διεκδικητής του Σερβικού Θρόνου.

Ρώσοι τσάροι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέχρι την εμφάνιση του Ιβάν Γ' του Μέγα της Μοσχοβίας, η κρατική οργάνωση της Ρωσίας ήταν εξαιρετικά ασταθής. Οι διάφοροι ηγεμόνες έφεραν τον τίτλο του "Μεγάλου Δούκα". Πρώτος ο Ιβάν Γ' ο Μέγας ένωσε τα διάφορα κρατίδια, έθεσε τα θεμέλια του ρωσικού κράτους, και έπειτα από τον γάμο του με τη Ζωή Σοφία Παλαιολογίνα υιοθέτησε συμβολικά τον τίτλο του "τσάρου". Ο πρώτος ηγεμόνας που χρησιμοποίησε επίσημα τον τίτλο ήταν ο Ιβάν Δ', που στέφθηκε Τσάρος του Βασιλείου της Ρωσίας το 1547.

Ο πρώτος τσάρος της Ρωσίας, Ιβάν ο Τρομερός

(μεσολαβεί η πολωνική Κατοχή)

(στα τελευταία του χρόνια, ο Πέτρος αλλάζει το νόμο - αντικαθιστά στην επίσημη χρήση τον τίτλο τσάρος με τον τίτλο αυτοκράτορας (imperator), ενώ εντάσσει και τις γυναίκες στη σειρά διαδόχων)

Τον Νικόλαο διαδέχθηκε μετά την παραίτησή του ο αδελφός του, Μιχαήλ, μόνο για μία ημέρα (15/3/1917) και μετά η μοναρχία ανατράπηκε από την επανάσταση.