Χρήστης:ElWiki93/πρόχειρο

    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

    Αυτή είναι η κύρια σελίδα προχείρων του χρήστη ElWiki93. Εξυπηρετεί ως χώρος δοκιμών και ανάπτυξης σελίδων της Βικιπαίδειας και δεν είναι εγκυκλοπαιδικό λήμμα.


     ανανέωση λίστας 


    Δημιουργία νέας σελίδας:

     Γενικό λήμμα 

    Παραδοσιακός / Λαϊκός πολιτισμός
    Χειρωνακτικές τέχνες Τέχνες
     Τεχνική  

     Εργαλείο  

    Ερμηνευτικές & Παραστατικές τέχνες
     Θεατρικό έργο  

     Μουσικό θεατρικό έργο  

     Όπερα  

     Μουσικό άλμπουμ  

     Χορός  

    Οπτικοακουστικές τέχνες
     Κινηματογραφική ταινία  

    Αλληλεπιδραστική τεχνολογία
     Βιντεοπαιχνίδι  

    Λογοτεχνία
    Πολιτιστική κληρονομιά
     Αρχαιολογικός χώρος 
    Αμυντικός (ακρόπολη, αμυντικός χώρος, οχύρωση, πύργος, χώρος μάχης), αποθηκευτικός (), διαμονής (ακρόπολη, διαμονής, οικισμός, οικιστικό σύνολο, οχυρωμένος οικισμός, παραδοσιακός οικισμός, πόλη, πόλη-κάστρο, προϊστορικός οικισμός), ενασχολήσεων (αγορά, βιοτεχνική εγκατάσταση, εμπορικό κέντρο, ενασχολήσεων, μεταλλευτικό συγκρότημα), κέντρο διοίκησης (ακρόπολη, ανακτορικό συγκρότημα, διοικητικό κέντρο, κέντρο διοίκησης), κοινής ωφέλειας (εκπαιδευτικό κέντρο, κοινής ωφέλειας, λουτρά, σχολή), νεκρικός (θαλαμοειδείς τάφοι, θολωτοί τάφοι, νεκρικός χώρος, νεκρόπολη, νεκροταφείο, ταφικός τύμβος), υποδομής (λιμενικές εγκαταστάσεις, υποδομής), χώρος εκτός κατάταξης (ανάκτορο, ιερά οδός, συγκρότημα μνημείων, μονή, ναυάγιο)

    Συνήθως έχουν παρέλθει τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών της
     Μνημείο 
    Κατοικία (έπαυλη, οικία, σπήλαιο), ανάκτορο, οχύρωση (τείχη, πύργος, κάστρο, φρούριο, πύλη), διοικητικό κτίριο (μέγαρο, πρυτανείο, βουλευτήριο, βουλή, δημαρχείο, δικαστήριο, νομαρχία, τελωνείο), λουτρά (θέρμες - λουτρά, χαμάμ, ιαματικές πηγές), λατρευτικό μνημείο (ιερό κτίριο, σπήλαιο, αρχαίος ναός, βωμός, ηρώο, θόλος, ιερά οδός, ιερή πηγή, σπήλαιο, ασκηταριό, βαπτιστήριο, καθολικό μονής, μονή, παρεκκλήσι, τζαμί, χριστιανικός ναός), αναμνηστικό / διακοσμητικό μνημείο (αναθηματικό μνημείο, αψίδα, θησαυρός, τρόπαιο, χορηγικό μνημείο, ωρολόγιο, κωδωνοστάσιο, συντριβάνι), ταφικό μνημείο (θολωτός τάφος, τάφος, τύμβος, επιτύμβιο μνημείο, ηρώο, θαλαμωτός τάφος, καμαροσκεπής τάφος, λυκιακός τάφος, μακεδονικός τάφος, μαυσωλείο, πυραμιδοειδής τάφος, κατακόμβη), υποδομή (γέφυρα, δίολκος, κρήνη, οδός, όρυγμα, αναλημματικός τοίχος, υδραγωγείο, λιμάνι, σιδηροδρομικός σταθμός, φάρος, φρέαρ), αθλητική εγκατάσταση (αρχαίο γυμνάσιο, ιππόδρομος, παλαίστρα, στάδιο), θέατρο, ωδείο, μνημείο εμπορικής / βιοτεχνικής δραστηριότητας (κλίβανος, εργαστήριο γλυπτικής, εργαστήριο κεραμικής, στοά), εμπορικό κτήριο / κατάστημα (αγορά, ζαχαροπλαστείο, καφενείο), βιοτεχνικό / βιομηχανικό μνημείο ή εργαστήριο (ανεμόμυλος, αποθήκη, αρτοποιείο βιοτεχνικό / βιομηχανικό κτήριο, ελαιοτριβείο, υδρόμυλος), κοινοφελές ίδρυμα (νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, ταχυδρομείο, τράπεζα), κινηματογράφος

     Παιχνίδι  

    Συλλογική πολιτισμική έκφραση ενός λαού
     Αφηγηματικός λόγος 
    Προφορική ιστορία, αφήγηση, θρύλος, λαϊκό παραμύθι, μύθος, λαϊκή κοσμοθεώρηση κλπ.

     Έθιμο, τελετουργία  

     Τραγούδι 

     Χορός  

     Λαϊκό θέατρο  

     Φαγητό  

     Ποτό  

     Τεχνική  

    Λοιπά στοιχεία
    Επιστήμη
    Ιατρική
     Πάθηση  

     Φάρμακο, θεραπεία ή συσκευή 

     Επέμβαση ή διαδικασία 

     Σημάδι ή σύμπτωμα 

     Ιατρική εξέταση  

     Ιατρική ειδικότητα  

     Ανατομία  

    Βιολογία
     Ζώο  

     Φυτό  

    Φυσική Μαθηματικά
    Γεγονότα
     Πολιτική εξέλιξη  

     Μάχη  

    Πρόσωπα
     Πρόσωπο (γενικά) 

     Άγιος  

    Οργανισμοί
     Κυβερνητικός φορέας  

    Μέρη
    Φυσικές περιοχές
     Ποτάμι  

     Περιοχή  

    Διοικητικές περιοχές Ειδική χρήση
    Κατασκευές
    Κτίσματα Κτίρια Εγκαταστάσεις
    Τεχνολογία
    Οχήματα
     Αυτοκίνητο  

     Πλοίο  

    Συσκευές Παραγωγή
    Άλλα
     Επάγγελμα  

     Εφημερίδα  


    Έλεγχος αν υπάρχει ήδη η σελίδα
    (λήμματα)       (πρόχειρα)





    Συντεταγμένες: 40°48′26.82″N 14°20′40.92″E / 40.8074500°N 14.3447000°E / 40.8074500; 14.3447000 (Βίλα των Παπύρων)


    πρόχειρο
    ιταλικά: Villa dei Papiri
    Ερκολάνο, «Βίλα των Παπύρων», εξωτερική όψη του μνημείου (2000).
    Ερκολάνο, «Βίλα των Παπύρων», εξωτερική όψη της υφιστάμενης κατάστασης του κτιρίου.
    Άλλες ονομασίεςΒίλα των Πεισώνων
    Γενικές πληροφορίες
    ΕίδοςΡωμαϊκή έπαυλη
    Γεωγραφικές συντεταγμένεςΑρχαιολογικό Πάρκο Ερκολάνο (Parco Archeologico di Ercolano)
    40°48′27″N 14°20′41″E
    ΤοποθεσίαΕρκολάνο
    ΧώραΙταλία
    Λειτουργία1ος αιώνας π.Χ. - 79 μ.Χ.
    ΧρήσηΑρχαιολογικός χώρος
    κοντά στο δυτικό καμπύλο τμήμα της κολυμβητικής δεξαμενής (natatio) στον κήπο της οικίας (viridarium)
    Οι «Παλαιστές-Δρομείς», μπρούντζινα αγάλματα από τον γλυπτικό διάκοσμο του περίστυλου κήπου αναψυχής (viridarium) στη Βίλα των Παπύρων. Ρωμαϊκά αντίγραφα, 1ος αι. π.Χ. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Νάπολης, 5626 & 5627.[σ 1][σ 2]
    5625 - Ερμής Αναπαυόμενος - κοντά στο δυτικό καμπύλο τμήμα
    Ο «Ερμής Αναπαυόμενος», μπρούντζινο άγαλμα από τον γλυπτικό διάκοσμο του περίστυλου κήπου αναψυχής (viridarium) στη Βίλα των Παπύρων. Ρωμαϊκό αντίγραφο (1ος αι. π.Χ.) πρωτότυπου αγάλματος του Λυσίππου (350 π.Χ.). Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Νάπολης, 5625.[σ 2]

    Η Βίλα των Παπύρων (ιταλικά: Villa dei Papiri‎), γνωστή επίσης με το όνομα Βίλα των Πεισώνων (Villa dei Pisoni), ήταν μια αρχαία βίλα στο Ηράκλειο (Ερκουλάνεουμ) της Καμπανίας, στο σημερινό Ερκολάνο. Η αρχαία πόλη καταχώθηκε στη γη κατά την έκρηξη του Βεζουβίου το 79 μ.Χ.

    Η Προαστιακή Βίλα (Villa Suburbana), όπως ονομάστηκε αρχικά, βρέθηκε τυχαία το 1750. Από το 1752 έως το 1754, μέσα από την ανασκαφική διαδικασία, ήρθαν στο φως πολυάριθμοι κύλινδροι από πάπυρο, απανθρακωμένοι κατά την ηφαιστειακή έκρηξη, γεγονός στο οποίο οφείλει την επονομασία «Βίλα των Παπύρων».

    Από το τμήμα της βίλας που έχει αποκαλυφθεί, καταλογογραφήθηκαν περισσότερα από 1.800 απανθρακωμένα τεμάχια κύλινδροι παπύρου. Όλοι σχεδόν οι πάπυροι γράφηκαν στην ελληνική γλώσσα, εκτός από περίπου 100 παπύρους που γράφηκαν στη λατινική. Οι ελληνικοί πάπυροι περιείχαν έργα φιλοσοφίας, σχεδόν αποκλειστικά της επικούρειας, αποδιδόμενα κυρίως στον Φιλόδημο τον Γαδαρηνό, και μερικά της στωϊκής.

    Αξίζει να σημειωθεί ότι η ανακάλυψη αυτή αποτέλεσε την αρχή της παπυρολογίας.[1] Ήταν τα πρώτα βεβαιωμένα παπυρικά ευρήματα στην Ευρώπη,[σ 3] καθώς η υφή εδάφους και το κλίμα του γεωγραφικού αυτού χώρου δεν συντελούν στη διατήρησή τους για χιλιάδες χρόνια.[σ 4][2]

    Εξίσου σημαντική ανακάλυψη ήταν τα περίπου εκατό γλυπτά, από κρατέρωμα (μπρούντζο) στην πλειονότητά τους, που κοσμούσαν τους χώρους της βίλας.[3] Σε αυτά προστίθενται και άλλα ευρήματα, όπως τοιχογραφίες,[4] δάπεδα ψηφιδωτά και μαρμαροθετημένα.

    Η ονομασία «Βίλα των Πεισώνων» καταδεικνύει το όνομα του πρώτου ιδιοκτήτη της, σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, του Λεύκιου Καλπουρνίου Πείσωνος Καισονίνου,[σ 5][5] τον πεθερό τού Ιουλίου Καίσαρα. Ωστόσο, το θέμα αυτό έχει απασχολήσει εκτενέστατα την επιστημονική κοινότητα.

    Η βιβλιοθήκη της βίλας συνάγεται ότι περιείχε την προσωπική συλλογή παπύρινων βιβλίων του Φιλόδημου,[6][7] τον αναφερόμενο φίλο και πελάτη (cliens)[σ 6] του Πείσωνα.

    Βέβαιο πάντως μπορεί να θεωρηθεί ότι ο σεισμός που έπληξε το Ηράκλειο το 62 ή 63 μ.Χ. προξένησε σοβαρές ζημιές στο κτίριο. Μέχρι την ηφαιστειακή έκρηξη το 79 μ.Χ. η πλήρης αποκατάστασή της πιθανότατα δεν είχε ολοκληρωθεί.[σ 7]

    Η κατασκευή της βίλας χρονολογείται από το 60 π.Χ. έως το 40 π.Χ. Μόνο ένα μικρό μέρος της συνολικής επιφάνειάς της έχει ανασκαφεί. Τα ερωτήματα σχετικά με τη συγκρότηση (δημιουργία, οργάνωση, περιεχόμενο κ.λπ.) και τη χρησιμοποίηση της βιβλιοθήκης είναι ακόμη και σήμερα αναπάντητα.

    Ο Αρχαιολογικός Χώρος του Ηρακλείου με τη Βίλα των Παπύρων, από το 1997, αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.[8]

    Ένα γνωστό αντίγραφο της Βίλας των Παπύρων, αλλά όχι πιστό της αρχικής βίλας, δεδομένου ότι ανασκάφηκε μόνο εν μέρει, κατασκευάστηκε στο Μαλιμπού της Καλιφόρνιας. Πρόκειται για τη Βίλα Γκέτι, όπου στεγάζονται συλλογές ελληνικών, ρωμαϊκών και ετρουσκικών αρχαιοτήτων, στο πολιτιστικό συγκρότημα του Κέντρου Γκέτι.

    Ανασκαφές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Με την πάροδο του χρόνου χάθηκαν πληροφορίες και μαρτυρίες της ιστορίας της αρχαίας πόλης του Ηρακλείου. Οι μεγάλες φυσικές καταστροφές που έπληξαν την πόλη είχαν ως αποτέλεσμα να αλλάξει δραστικά η μορφολογία της.

    Τον 14ο αιώνα παρατηρείται, σποραδικά μέσα στα χρόνια, η διάνοιξη σηράγγων στο Ερκολάνο (τότε Ρεζίνα) για την ανάκτηση μαρμάρων και δομικών υλικών. Τον 15ο αιώνα, οι αρχαιοδίφες της περιόδου της Αναγέννησης, αναζήτησαν το αποτύπωμα της αρχαίας πόλης και προσδιόρισαν την τοποθεσία της.

    Από τα μέσα του 16ου αιώνα παρατηρείται η συστηματική συλλογή αρχαιοτήτων από την περιοχή του Βεζουβίου. Σε πολλές περιπτώσεις η ανεύρεσή τους ήταν τυχαία, όπως στην ανόρυξη πηγαδιών. Τα αρχαία αντικείμενα δεν εκτιμήθηκαν αποκλειστικά για την αρχαιολογική ή και την αισθητική αξία τους αλλά αποτέλεσαν ένδειξη κύρους και ισχύος. Πολλές αρχαιότητες επίσης χρησιμοποιήθηκαν ως δομικά υλικά, εντοιχίστηκαν ή ενσωματώθηκαν στις νέες κατασκευές (κατοικίες, ναούς κ.λπ.).

    Οι πρώτες επίσημες ανασκαφές στο Ερκολάνο, ξεκίνησαν το 1738 υπό την αιγίδα του βασιλιά της Νεαπόλεως Καρόλου Γ΄, υπό τη διεύθυνση του στρατιωτικού μηχανικού Ρόκο Τζοακίνο ντε Αλκουμπιέρε (Roque Joaquín de Alcubierre). Η έρευνα αποσκοπούσε πρωτίστως στον εντοπισμό αγαλμάτων και πολύτιμων αντικειμένων, για τον εμπλουτισμό της βασιλικής συλλογής αρχαιοτήτων.[σ 8]

    Η ανασκαφική τεχνική που χρησιμοποιήθηκε είναι συγκρίσιμη με την υπόγεια εξόρυξη σε ορυχεία. Συνοπτικά, κατασκευάστηκαν κάθετα φρέατα, για τη μετακίνηση των εργατών και τη μεταφορά των ευρημάτων. Στη στάθμη εδάφους της αρχαίας θέσης, διανοίχθηκαν σήραγγες, κατά μέσο όρο, πλάτους 80-100 εκατοστών και ύψους κάτω των 2 μέτρων.[9] Οι χώροι που ερευνώνταν στη συνέχεια επιχωματώνονταν, κυρίως με υλικά από την εκσκαφή των νέων σηράγγων.

    Η ανασκαφή αυτή προχώρησε χωρίς ακριβές σχέδιο, αργά, χειρωνακτικά, στο αχνό φως ενός φαναριού. Οι εργάτες ανασκαφών που χρησιμοποίησαν οι Βουρβόνοι, γνωστοί ως «καβαμόντι» (cavamonti, δηλαδή εργαλεία εξόρυξης βουνού), δούλευαν σε εξαιρετικά ανθυγιεινές συνθήκες και επικίνδυνες καταστάσεις: ανεπαρκής αερισμός και εξαερισμός, αναθυμιάσεις αερίων, συνεχής κίνδυνος καταρρεύσεων.

    Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών τα ευρήματα αποσπώνταν από την αρχαιολογική θέση, τα επιδαπέδια ψηφιδωτά και οι τοιχογραφίες αποκολλώνταν. Τα ιδιαίτερης αξίας τέχνεργα προσωρινά στεγάζονταν στο Μουσείο του Ερκολάνο (Museum Herculanense, Ηρακλεωτικό Μουσείο) και στη βασιλική κατοικία στο Πόρτιτσι (Portici). Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στο Βασιλικό Μουσείο των Βουρβόνων (σημερινό Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Νάπολης), που εγκαινιάστηκε το 1816.

    Η οικία των παπύρων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Η Προαστιακή Βίλα (Villa Suburbana), όπως ονομάστηκε αρχικά, εντοπίστηκε τυχαία το 1750 κατά την ανόρυξη πηγαδιού, επί της οδού Τσέτσερε (Via Cecere).

    Η βίλα ήταν κτισμένη έξω από τα τείχη του Ηρακλείου, προς τα δυτικά ενός ρέματος του ποταμού Σάρνο (Sarnum).[10][11][12]

    περικλειόμενη από δύο ρέματα που εξασφαλίζουν την παροχή νερού

    Βρισκόταν προς τα δυτικά της αρχαίας πόλης, μεταξύ της «Via Cecere» και του «Vico a Mare», στην περιοχή που καταλάμβαναν οι λαχανόκηποι των Αυγουστιανών Πατέρων. Η περιοχή αυτή καλύφθηκε σε μεγάλο βαθμό, κατά την ηφαιστειακή έκρηξη το 1631, από τη λάβα που κατέβηκε στο ακρωτήριο του Granatello.

    dans la zone occupe par les jardins potagers des Peres Augustins.

    Εκτεστη θέση που ονομάζεται το ξύλο του Αγίου Αγκοστίνο — βρίσκεται λίγο έξω από το Ηράκλειον –

    ???? S. Agostino https://www.treccani.it/enciclopedia/napoli_%28Enciclopedia-dell%27-Arte-Medievale%29/

    Σε επιστολή τού Καμίλο Παντέρνι το 1754,[13] σχετικά με τις ανακαλύψεις στο Ἡράκλειον, αναφέρεται ότι

    Βρίσκεται κάτω από το ξύλο που ανήκει στην Εκκλησία των Αυγουστίνων (Church of the Augustines), κοντά στο Πόρτιτσι. Βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης και έξω από τα τείχη της. Βρίσκεται περίπου 250 μέτρα βορειοδυτικά της αρχαίας πόλης και απέχει μόλις 200 μέτρα από το αρχαίο ρωμαϊκό θέατρο.

    Ο μεγάλος περίστυλος κήπος αναψυχής (viridarium) της Βίλας των Παπύρων, υποθετική αναπαράσταση, 1858
    Ο περίστυλος κήπος αναψυχής (viridarium) της βίλας των Παπύρων. Υποθετική αναπαράσταση το 1858, βάσει των ανασκαφικών ευρημάτων τη δεδομένη περίοδο.[14]

    Η πρώτη ανασκαφή στον χώρο διενεργήθηκε το 1752 από τον Αλκουμπιέρε και στη συνέχεια, μέχρι το 1764, από τον βοηθό του, τον Καρλ Βέμπερ.[σ 9] Μεταξύ του 1764 και 1765 πραγματοποιήθηκε μια σύντομη διερευνητική ανασκαφή από τον Φραντσέσκο Λα Βέγκα (Francesco La Vega) με τη συμμετοχή του Καμίλο Παντέρνι (Camillo Paderni).

    Οι ανασκαφές στη βίλα δεν ολοκληρώθηκαν λόγω των θανατηφόρων αναθυμιάσεων από το έδαφος (ηφαιστειακών αερίων). Εγκαταλείφθηκαν οριστικά το 1765, οι σήραγγες και τα φρέατα σφραγίστηκαν.

    Στα τέλη του 20ου αιώνα, μετά από ένα κενό περίπου δύο αιώνων, ξεκίνησαν οι αρχαιολογικές έρευνες στη βίλα (1986-1987, 1992Œ-1998).

    Σύμφωνα με τις νέες αρχαιολογικές ενδείξεις, η Βίλα διαρθρώνεται σε τουλάχιστον τρία επίπεδα κάτω από τη στάθμη του επιπέδου του σημερινού ισογείου. Ένα τμήμα στο επίπεδο του αιθρίου, δύο χαμηλότερα επίπεδα –τα λεγόμενα «πρώτο χαμηλότερο επίπεδο» και «χαμηλότερος εξώστης» (Lower Terrace)–, δωμάτια με πολύχρωμα επιδαπέδια ψηφιδωτά και τοιχογραφίες στην αρχική τους θέση (in situ), ένα παραθαλάσσιο περίπτερο (pavilion) και μια κολυμβητική δεξαμενή (natatio), είναι εν συντομία ο απολογισμός της αποκάλυψης.

    Τη δεκαετία του 2000 άρχισαν ξανά εργασίες για την ανασκαφή και τη συντήρηση τόσο του χώρου όσο και των αρχαιολογικών ευρημάτων.

    Αρχιτεκτονική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Η Βίλα των Παπύρων στο Ηράκλειο, το οποίο μετατράπηκε σταδιακά σε τόπο αναψυχής και διαμονής της νέας αριστοκρατίας της Ρώμης, ήταν χτισμένη κατά μήκος της αρχαίας ακτογραμμής του κόλπου της Νάπολης. Είχε πανοραμική θέα προς όλες τις κατευθύνσεις. Εκτείνεται σε μήκος μεγαλύτερο από 250 μέτρα, και σε πλάτος περίπου 55 μέτρα. Διαρθρώνεται σε τουλάχιστον τέσσερα επίπεδα, με βαθμιδωτούς εξώστες/βερἀντες (terraces), από την ακτογραμμή έως την κύρια δομή της Βίλας. Η στάθμη του πρώτου επιπέδου ήταν περίπου 16 μέτρα πάνω από την στάθμη της θάλασσας.

    Κάτοψη της Βίλας των Παπύρων, βάσει του σχεδίου του 18ου αιώνα από τον Καρλ Βέμπερ, αναδημοσιευμένο το 1932.

    Η ρωμαϊκή αστική έπαυλη (villa urbana)[σ 10] διέθετε δύο περιστύλια που λειτουργούσαν ως συνδετικός ιστός.[15]

    Ένα μεγάλο περιστύλιο με 10x24 κίονες, στο δυτικό τμήμα της βίλας, περιέβαλλε τον κήπο αναψυχής (viridarium) και ήταν οργανωμένο γύρω από μια κολυμβητική δεξαμενή (natatio) με διαστάσεις 65,7 μέτρα μήκος επί 6,9 μέτρα πλάτος (71 επί 5 ναπολιτάνικες παλάμες) *1 palm = 26.455 cm

    Ο αρκετά μικρότερων διαστάσεων περίστυλος κήπος, που παρουσιάζει τετράγωνη κάτοψη, βρισκόταν στο πίσω μέρος (βόρεια) της βίλας.

    Οι χώροι των κήπων συνδέονταν με το ταμπλίνο (tablinum).


    κανάλια νερού κατασκευασμένα από ηφαιστειακή πέτρα [piperno]. τα μέγιστα μήκη του [του κήπου] στις μεγάλες πλευρές είναι 357 φοίνικες, στις κοντές πλευρές 120 φοίνικες, και στη μέση περικλείει τη λιμνούλα με ψάρια αρ.

    8. Το ίδιο δωμάτιο [tablinum] έχει άλλες 3 πόρτες στην πλευρά της τετράγωνης αυλής [perterra], [που είναι] 80 φοίνικες σε κάθε πλευρά, [και που έχει] παρόμοιους αγωγούς νερού και περιστύλια, σε κάθε γωνία ένα πηγάδι, με χάλκινα ερμάρια, και στη μέση μια πισίνα μήκους 71 φοίνικες και πλάτους 5, 3 βαθιά, πλακόστρωτη και με άσπρα μάρμαρα.


    water channels constructed of volcanic stone [piperno]; its [the garden's] maximum lengths on the long sides are 357 palms, on the short sides 120 palms, and in the middle it encloses the fish pond no.

    8. The same room [tablinum] has 3 other doors on the side of the square courtyard [perterra], [which is] 80 palms on each side, [and which has] similar water pipes and peristyles, in each corner a well, with bronze herms, and in the middle a pool 71 palms long and 5 wide, 3 deep, paved and faced with white marbles.

    The room [tablinum] measures 42 by 31 palms, with mosaic floor; from the center we have taken out an elegant piece [of the mosaic].

    ωραία περιγραφή: http://asiaminor.ehw.gr/Forms/fLemmaBody.aspx?lemmaid=4339

    Θεωρείται βέβαιο ότι ο σεισμός που έπληξε το Ηράκλειον το 62 ή 63 μ.Χ. προξένησε σοβαρές ζημιές στη βίλα. Μέχρι την ηφαιστειακή έκρηξη το 79 μ.Χ. η πλήρης αποκατάσταση των ζημιών πιθανότατα δεν είχε ολοκληρωθεί.[σ 7] Επίσης μετατόπιση λόγω της έκρηξης. Συνεπώς, σε πολλές περιπτώσεις η θέση εύρεσης των γλυπτών που ανακτήθηκαν δεν είναι βέβαιη.

    Κάτοψη της Βίλας των Παπύρων δημοσιευμένη το 1908 από τους Ντομένικο Κομπαρέτι (Domenico Comparetti) και Τζούλιο Ντε Πέτρα (Giulio De Petra). Με καφέ χρώμα δηλώνονται οι δίοδοι διερεύνησης της βίλας τον 18ο αιώνα. Τα κινητά ευρήματα δηλώνονται με την αρίθμηση (γράμματα και αριθμοί) που περικλείεται στον κόκκινο κύκλο. Τα μαρμαροθετημένα δάπεδα αποδίδονται με την πυκνή διαγράμμιση και τα επιδαπέδια ψηφιδωτά με τις κουκίδες. Οι κόκκινοι αριθμοί αντιστοιχούν σε ενδείξεις που αναφέρονται στην τοπογραφική περιγραφή.[16]

    Περιγραφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Ένα προστώο (portico) στην πρόσοψη της βίλας, που βλέπει νοτιοδυτικά, παράλληλα προς τη θάλασσα, οδηγεί στην κεντρική είσοδο.

    Η εξωτερική στοά δεν έχει ανασκαφεί σε όλο το μήκος της αλλά πιθανότατα είχε δώδεκα κίονες, από τους οποίους οι οκτώ έχουν έρθει στο φως.

    Το δάπεδο είναι επιστρωμένο με άσπρες και μαύρες ψηφίδες και περικλείεται στο μαύρο πλαίσιο που περιτρέχει το ψηφιδωτό. Τα υπολείμματα των τοίχων διασώζουν κάποια διακοσμητική ζωγραφική. Τα θυραία ανοίγματα φέρουν μαρμάρινα κατώφλια.

    Στη στοά ανοίγει η θύρα του προθαλάμου (vestibulum) που δίνει πρόσβαση, μέσω ενός ασυνήθιστα ευρέος διαδρόμου (fauces), στο αίθριο (atrium).[σ 11]

    Στις δύο πλευρές της εισόδου διαμορφώνονται δύο χώροι. Αριστερά της εισόδου, ανευρέθηκαν τέσσερα δωμάτια (4, 5, 6, 7) που επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω θυραίων ανοιγμάτων. Δεξιά της εισόδου (10, 11 και 12), ανευρέθηκαν ένας οἶκος («ανδρών»)[σ 12] ένας διάδρομος που πιθανώς υποδηλώνει δευτερεύουσα είσοδο και ένα τρικλίνιο.[σ 13] Στον ανατολικό τοίχο του υπάρχει ένα άνοιγμα (είτε μικρή πόρτα είτε παράθυρο) και πόρτα στη βορειοδυτική γωνία του.

    Όλα αυτά τα δωμάτια είχαν επιδαπέδια ψηφιδωτά.

    room (b), corridor (t), room (s) and room (u).

    Ανατολικά της εισόδου, 10 11 12 ανευρέθηκαν δύο δωμάτια που αναγνωρίζονται ως δωμάτιο oecus (10) και τρικλίνιο (12), καθώς και ένας διάδρομος (11), που πιθανώς υποδηλώνει δευτερεύουσα είσοδο. Στον δυτικό τοίχο του τρικλινίου ένα άνοιγμα (είτε μικρή πόρτα είτε παράθυρο) και πόρτα στη βορειοδυτική γωνία του.

    Μια διπλή κιονοστοιχία σηματοδοτούσε την αρχή ενός από τους τοίχους που περιέκλειαν τον μεγάλο κήπο. Ένα υπόγειο υδραγωγείο με θολωτή οροφή, διέσχιζε αυτό το μέρος της βίλας.

    Στο αίθριο ανοίγονται μόνο δύο δωμάτια, προς τα δεξιά και τα αριστερά, που σχηματίζουν δύο πτέρυγες (alae). Κανένα άλλο δωμάτιο της βίλας δεν ανοίγει προς αυτό.

    Οι δύο υποπλακίδες γραμμές \ (n.rs. 2-9 \ που ανευρέθηκαν πανομοιότυπα στο II. Επεξ. π.Χ. , όπου υποδεικνύουν έναν αγωγό μολύβδου, υποδηλώνουν ότι εδώ εξακολουθούν να δηλώνουν το ίδιο πράγμα.


    Η δυτική πλευρά του αιθρίου φαίνεται να απαρτίζει το δεύτερο επίπεδο, που πιθανώς εκτεινόταν μέχρι και τα παράπλευρα δωμάτια του ταμπλίνουμ.

    Το δεύτερο επίπεδο βρίσκεται περί τα πέντε μέτρα κάτω από το κύριο επίπεδο. Έχει πρόσοψη με μεγάλα τετράπλευρα παράθυρα. Τέσσερα από αυτά έχουν SPLAYED οφθαλμούς (ochulos), δηλαδή κυκλικά ανοίγματα στο κέντρο. Αποτελείται από τουλάχιστον έξι δωμάτια. Μια τοξοειδής κατασκευή αποκαλύφθηκε στο δυτικό άκρο της πρόσοψης.

    Το τρίτο επίπεδο, η «χαμηλότερη βεράντα», βρίσκεται περί τα εννέα μέτρα κάτω από το κύριο επίπεδο. Προεξέχει περί τα 23 μέτρα από το μπροστινό μέρος της οικίας. Εκεί υπήρχε ένα μεγάλο στεγασμένο πολυτελές δωμάτιο, με εσωτερική διάσταση περί τα 8,9 μέτρα. Σώζεται μόνο η θεμελίωση και υπολείμματα της τοιχικής επένδυσης γιατί κατέρρευσε εξ ολοκλήρου. Μια λιθόδομη σκάλα, από την οποία έχουν έρθει στο φως τρία σκαλοπάτια, κατηφόριζε προς τη θάλασσα.

    ??? μαρμάρινος πίνακας

    • και το πλαίσιο είχε τοποθετηθεί υπό γωνία ως προς την όψη του τοίχου (splayed).
    • apsidal projection
    • με παράθυρα χαμηλότερου επιπέδου

    Αυτή η ανασκαφή έδειξε το μεγαλείο της «χαμηλότερης βεράντας» της βίλας, με την κολυμβητική δεξαμενή (natatio) της κοντά στο παραλία. Ταυτόχρονα απέδειξε τη μεγαλοπρέπεια του σπιτιού στο δυτικό άκρο της πόλης, κοσμημένο με νεοαττικά ανάγλυφα.

    Βρέθηκαν νοτιοδυτικά, κατά μήκος μιας αναβαθμίδας (βεράντα). Η πρώτη σειρά των δωματίων που βρίσκονται κάτω από τη στοά (arcade) was evidenced από μια σειρά ορθογώνιων ανοιγμάτων κατά μήκος της πρόσοψης (façade).

    όταν αποκαλύφθηκαν σκαλιστά μέρη από ξύλο (carved parts of wood) και έπιπλα από ελεφαντόδοντο (ivory furniture)


    Αίθριο (atrium)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Η κεντρική αυλή-αίθριο απαρτίζει το κύριο επίπεδο της βίλας και κατείχε περίοπτη θέση με πανοραμική θέα στη θάλασσα.

    Η στέγη έφερε κεντρικό άνοιγμα, το κατάκλυστρο (compluvium), για να εισέρχεται το φως και ο καθαρός αέρας, καθώς και για να εισρέουν τα βρόχινα νερά στην αντίστοιχη δεξαμενή συλλογής βρόχινου νερού (impluvium), στο κέντρο του δαπέδου.[σ 14]

    Μια επιζωγραφισμένη ζωφόρος κοσμούσε τους τοίχους,[σ 15] θραύσματα της οποίας σώζονται στον αριστερό και στον δεξιό τοίχο.

    Περιμετρικά του χώρου είχαν τοποθετηθεί γλυπτά, όπως του Φαύνου Χορεύοντος και του Γενειοφόρου Σιληνού. Στο κέντρο και περιμετρικά της δεξαμενής, στέκονταν αγαλμάτια που εικόνιζαν Σιληνούς, Φαύνους, μορφές ερωτιδέων / σατυρίσκων (putti)[σ 16] και ζώα.

    Αριστερά του αιθρίου είχε τοποθετηθεί ένα σιντριβάνι. Γύρω από το στόμιο του σιντριβανιού, είναι τοποθετημένα δεκατέσσερα γλυπτά κεφάλια τίγρεων, από το στόμα των οποίων έβγαινε το νερό.

    Το δάπεδο ήταν στρωμένο με ασπρόμαυρο χοντρό ψηφιδωτό.

    Περιστύλιο (τετράγωνο)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Προτομή του φιλόσοφου Δημόκριτου. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Νάπολης, 5602.
    Προτομή του φιλόσοφου Δημόκριτου, από τον γλυπτικό διάκοσμο του τετράγωνου περιστυλίου στη Βίλα των Παπύρων. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Νάπολης, 5602.

    Στην είσοδο, από το αίθριο, είχαν τοποθετηθεί δύο προτομές, του Δημόκριτου και ενός ηγεμόνα της ελληνιστικής εποχής, πιθανώς του Ευμένη Β΄ της Περγάμου.

    Το τετράγωνο περιστύλιο αναπτύσσεται βόρεια του αιθρίου. Η στοά του υποβαστάζεται με τριάντα έξι ραβδωτούς κίονες. Ήταν διαμορφωμένο σε κλασικό ελληνικό Γυμνάσιο.

    Κοσμούνταν με μικρά μαρμάρινα σιντριβάνια, και στο κέντρο υπήρχε μια μαρμάρινη μακρόστενη δεξαμενή ή λίμνη (λάκκος, lacus).

    τετράγωνο περιστύλιο – Προτομή του «Δορυφόρου», ερμαϊκή στήλη, έργο του Αθηναίου καλλιτέχνη Απολλώνιου του Αρχίου
    Προτομή του «Δορυφόρου», με επιγραφή «AΠOΛΛΩNIOΣ ΑΡΧΙΟΥ ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΕΠΟΗΣΕ», σε ερμαϊκή στήλη από τον γλυπτικό διάκοσμο του τετράγωνου περιστυλίου στη Βίλα των Παπύρων. Ρωμαϊκό αντίγραφο του ομώνυμου έργου του Πολύκλειτου. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Νάπολης, 4885.

    Περιμετρικά του περιστύλου στέκονταν τέσσερις προτομές, του Δορυφόρου, της Αμαζόνας και δύο πορτρέτα φιλοσόφων (δεν ταυτίζονται με βεβαιότητα, πιθανώς του Εμπεδοκλή του Ακραγαντινού και του Πυθαγόρα).

    Στον χώρο αυτό εντοπίστηκαν επίσης πολλοί κύλινδροι παπύρου μέσα σε κιβώτια αλλά και διάσπαρτοι.

    Δωμάτιο υποδοχής (tablinum, ταμπλίνουμ )[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Η «Αθηνά Πρόμαχος», μαρμάρινο άγαλμα από τον γλυπτικό διάκοσμο του δωματίου υποδοχής (tablinum) στη Βίλα των Παπύρων. Ρωμαϊκό αντίγραφο αγάλματος του Φειδίου. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Νάπολης, 6007.

    Το δωμάτιο υποδοχής[σ 17] βρίσκεται δυτικά του περιστυλίου. Διέθετε τρεις πόρτες προς την πλευρά του κήπου της οικίας (viridarium).

    Στην είσοδο στεκόταν το μαρμάρινο Ρωμαϊκό αντίγραφο του αγάλματος της «Αθηνάς Προμάχου» του Φειδίου.[17] Στο εσωτερικό του δωματίου στέκονταν, στο βόρειο τοίχο, το άγαλμα της «Πεπλοφόρου Γυναίκας» και στο κέντρο, σε διπλή σειρά, οκτώ προτομές.

    Στον χώρο αυτό ανευρέθηκαν πάπυροι, τοποθετημένοι μέσα σε ένα ερμάριο[σ 18] και διάσπαρτοι στο πάτωμα, δύο ξύλινες θήκες, σχεδόν κατεστραμμένες, και μερικές κηρωμένες πινακίδες.

    Νότια πλευρά του ταμπλίνουμ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    από δωμάτιο, στη νότια πλευρά του ταμπλίνουμ — Ερωτιδέας με δάδα και αγγείο πόσεως. Αποτοιχισμένη τοιχογραφία (νωπογραφία) από δωμάτιο, στη νότια πλευρά του ταμπλίνουμ. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Νάπολης, 9319.
    Ερωτιδέας με δάδα και αγγείο πόσεως. Αποτοιχισμένη τοιχογραφία, σε αποσπασματική κατάσταση, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Νάπολης, 9319.

    Δίπλα στο ταμπλίνουμ, στη νότια πλευρά, αποκαλύφθηκαν δύο δωμάτια.

    Στο δυτικό δωμάτιο είχαν βρεθεί μερικοί πάπυροι και πιθανώς είχε τοποθετηθεί η προτομή του Μητρόδωρου του Λαμψακηνού. Το δάπεδο ήταν στρωμένο με πολύχρωμο ψηφιδωτό.

    Στο ανατολικό δωμάτιο διασώζεται νωπογραφία που παριστάνει Ερωτιδέα (Αμορίνο/Κιούπιντο).

    Ανάμεσα στα δύο δωμάτια, κατά μήκος του τοίχου, πιθανώς στεκόταν η προτομή του Βάκχου/Διόνυσου/ΠΡΙΑΠΟΥ και ακριβώς απέναντι η Ιδανική Κεφαλή.

    Βόρεια πλευρά του ταμπλίνουμ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Ο χώρος που διαμορφώνεται στη βόρεια πλευρά του ταμπλίνουμ χωρίζεται σε τρία οριζόντια μέρη και σώζονται κάποια κατάλοιπα από τα χρωματιστά μαρμαροθετημένα δάπεδα.

    Στο πρώτο μέρος, είχε αφαιρεθεί η νωπογραφία που εικόνιζε κεφαλή γυναίκας.

    Στο κεντρικό μέρος, είχαν βρεθεί 250 πάπυροι και τέσσερα πορτρέτα προτομών, του Δημοσθένη, του Επίκουρου, του Έρμαρχου και του Ζήνωνος του Σιδώνιου.

    Το τρίτο μέρος, ανοίγει ανατολικά στο μεγάλο δωμάτιο συμποσίων του οἶκου (oecus). Ένα μεγάλο δωμάτιο του οίκου (oecus), βόρεια του περιστυλίου, φαίνεται να ήταν αίθουσα δεξιώσεων, ειδικά για επίσημες περιστάσεις. Ένα βάθρο (πόντιουμ) ή χαμηλός ημικυκλικός τοίχος, τη χωρίζει εσωτερικά σε δύο μέρη. Απολήγει ανατολικά σε τέσσερις παραστάδες διαδοχικά με τέσσερις κίονες. Στην πλευρά αυτή, ανοίγει ένα δωμάτιο.

    από το δωμάτιο 3, το μαρμαροθετημένο πεζοδρόμιο του οποίου περιγράφεται από τον Bayardi (βλ. υποσημείωση Comp. e ​​De P., σ. 293)


    ????? 2 τι είναι δωμάτια το 6 και το 37

    https://books.google.gr/books?id=HzUPAQAAMAAJ&pg=PA9&focus=viewport&hl=el&output=text#c_top

    https://archive.org/details/herculaneumpastp00wald/page/298/mode/1up?q=Bayardi&view=theater

    https://archive.org/details/herculaneumpastp00wald/page/n163/mode/thumb?q=petra&view=theater

    https://archive.org/details/herculaneumpastp00wald/page/n441/mode/2up?view=theater

    https://archive.org/details/antiquitiesofher00baia/page/n9/mode/1up?view=theater

    (with a pedestal, niche, and semicircular apse) may have been the lararium Το λαράριο (lararium), ο οικιακός ναός.[σ 19]

    Το συγκρότημα που αναπτύσσεται δεξιά του τετράγωνου περιστυλίου είναι ακόμη ανεξερεύνητο. They contained a heating apparatus for bath (point I). Ένα δωμάτιο, κοντά στο κέντρο, ήταν η βιβλιοθήκη. Aνευρέθηκαν The presses of inlaid woods down the middle contained περίπου 800 πάπυροι. Δύο από αυτά τα δωμάτια είχαν δάπεδο με έγχρωμο (coloured) μάρμαρο.

    Ένα ασημένιο αγγείο για τη μεταφορά ή την αποθήκευση νερού, από την Οικία των Παπύρων.[18]

    Ο μικρός κήπος - ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΙΑΣ (hortus)?[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Μαρμάρινο φρεατοστόμιο (περιστόμιο πηγαδιού, puteale) κοσμημένο με βουκράνια, από το τετράγωνο περιστύλιο. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Νάπολης, 6676.

    Ανατολικά του αιθρίου αποκαλύφθηκε τμήμα ενός μικρού περίστυλου κήπου. Εντοπίστηκαν οι επτά κίονες από τη δυτική πλευρά του, και τρεις κίονες από τη βόρεια πλευρά του. Στην περιοχή αυτή αποκαλύφθηκαν θραύσματα πολλών δοχείων (dolia), μέσα στα οποία τοποθετούνταν νερό μέσω ενός μακρύ σωλήνα (pipe), running at right angles to the axis. Παρόμοιοι σωλήνες (pipes) εντοπίστηκαν και σε άλλα τμήματα του συγκροτήματος. Μερικοί πρέπει να μετέφεραν νερό από την λίμνη (pond) στο σπίτι. Αποκαλύφθηκε επίσης ένα μεγάλο στεγασμένο υδραγωγείο (aqueduct) to supply the bath water. Το πλήθος των συντριβανιών (fountains) επίσης είναι ενδεικτικά της αφθονίας του νερού.

    Ο κήπος της οικίας (viridarium) - μεγάλο ορθογώνιο περιστύλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Ο κήπος της οικίας (viridarium) ήταν ασυνήθιστα μεγάλος, με διαστάσεις 92,7 x 31,2 μέτρα. The covered walk που την περιέβαλλε was borne on the outside by a wall (n), και εσωτερικά από κίονες, δέκα και είκοσι πέντε στη μικρότερη και μεγαλύτερη πλευρά αντίστοιχα.

    Στη μέση του περιστυλίου υπήρχε μια δεξαμενή was a piece of water (ο), 65,7 x 6,9 μέτρα. Και η επιβλητική στοά και ο gay garden κοσμήθηκαν με πολλές προτομές, και εξαιρετικά αγάλματα.

    Στα δυτικά δωμάτια, στο τέλος του περιστυλίου του κήπου, αποκαλύφθηκαν αγαλμάτια, lamps κ.λπ. (57, 60 86), και νοτιότερα ένα συντριβάνι.

    Το τμήμα που βρίσκεται δυτικά του κήπου δεν έχει διερευνηθεί ανασκαφικά διεξοδικά, αλλά μάλλον αποτελεί συνέχεια του κήπου.

    Στο βορειδυτικό άκρο του κήπου, αποκαλύφθηκε ένα κυκλικό (circular) δωμάτιο of the nature of a summer house (exhedra), που έβλεπε πάνω από τη θάλασσα. Το δάπεδο ήταν στρωμένο με αφρικανικό μάρμαρο (African marble) και giallo antico, και από πάνω τους, 60 μέτρα λάβας. Το δάπεδο της exhedra ήταν υψωμένο 13 πόδια πάνω από το επίπεδο της θάλασσας.

    Εκτείνεται (proceeding) προς τα νοτιοανατολικά κατά μήκος (along) ενός walled road. Εκεί αποκαλύφθηκαν τρία μικρά δωμάτια (r, s, v). Από το άκρο αυτού του δρόμου, προχωρώντας σε ορθή γωνία (κατά μήκος h, m) αποκαλύφθηκε η δυτική στοά (portico) του κήπου μέχρι τη δυτική καμπύλη της λιμνούλας (pond).

    Κατά μήκος της νότιας στοάς (m, l) του μεγάλου κήπου αποκαλύφθηκαν αρκετά από τα περίφημα αγάλματα Χορεύτριες / Ναϊάδες.


    επιβεβαίωσε ότι ισχύουν

    αντιγραφή

    προστέθηκε δυτικά του κεντρικού περιστυλίου μια βιβλιοθήκη, ανεπτυγμένη γύρω από μία εξέδρα, η οποία έβλεπε κατευθείαν στο ευρύχωρο Γυμνάσιο, κατασκευή που χρονολογείται στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ., ή στο τρίτο τέταρτό του. Το Γυμνάσιο περιβαλλόταν από περιστύλιο, στο μέσον του οποίου είχε κατασκευαστεί δεξαμενή, προσφέροντας ταυτόχρονα πρόσβαση σε μικρότερους "φυσικούς χώρους", ιδανικούς για απομόνωση και περισυλλογή, όπως πηγές, εξέδρες και μονοπάτια για περιπάτους, που κατέληγαν σε ένα πανόραμα (belvedere). Κατά μήκος του περιστυλίου είχαν τοποθετηθεί πορτρέτα προτομών και ερμαϊκές στήλες με τους πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής της Αθήνας κατά τον 4ο και 3ο αιώνα π.Χ., καθώς και με θεότητες από την ελληνική μυθολογία. Επρόκειτο, μάλλον, για μία υπόμνηση-αναπαράσταση του φυσικού περιβάλλοντος του Κήπου του Επίκουρου στην Αθήνα.

    • Στον μεγάλο περίστυλο κήπο, κατάλληλα διαμορφωμένο σε γυμνάσιο ή παλαίστρα είχαν τοποθετηθεί αγάλματα δρομέων, ο Ερμής αναπαυόμενος, σάτυροι, ο Πάνας και ζώα.
    • Στον μεγάλο περίστυλο κήπο είχε τοποθετηθεί ο λεγόμενος Ψευδο-Σενέκας, για τον οποίο διατυπώθηκε η υπόθεση ότι πιθανώς πρόκειται όχι για αντίγραφο αλλά για πρωτότυπο έργο, το οποίο πιθανότατα εικονίζει έναν ποιητή, ίσως τον Αριστοφάνη.
    • τρικλίνια – και τα δωμάτια 13, 14 και 19 στη Βίλα των Παπύρων− συγκεντρωμένα κατεξοχήν γύρω από το αίθριο
    • Κατά μήκος του μικρού ευρίπου του τετράγωνου περιστυλίου πρέπει να είχαν τοποθετηθεί τα αγάλματα των Υδροφόρων, μορφών που μετέφεραν υδρίες και νεαρών πεπλοφόρων κοριτσιών.

    check out:

    ---V.M. Strocka + villa of papyri

    νεότερες ανασκαφές:


    Η βιβλιοθήκη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Στον χώρο τον λεγόμενο βιβλιοθήκη, ανευρέθηκαν περίπου 800 κύλινδροι παπύρου. Στους τοίχους σώζονται μερικά ξύλινα ράφια[19] και στο κέντρο του χώρου μια βάση εδράνου, που πιθανώς χρησίμευε για μελέτη και αντιγραφή βιβλίων.

    Ωστόσο, ο χώρος αυτός πιθανότατα δεν ήταν η κεντρική αίθουσα της βιβλιοθήκης, αλλά χρησίμευε ως βιβλιοστάσιο ή/και βιβλιογραφείο, ή ως αποθήκη ρολών παπύρου ή χειρογράφων στη βίλα. Η υπόθεση αυτή προκύπτει επειδή, αφενός, η συλλογή των αποκαλυφθέντων παπύρων είναι πολύ μικρή και περιορισμένης θεματολογίας, για έναν επιφανή Ρωμαίο αξιωματούχο, αφετέρου, οι ρωμαϊκές βιβλιοθήκες διέθεταν ιδιαίτερο τμήμα για τα ελληνικά κείμενα, συνήθως παράλληλα προς το τμήμα με τα λατινικά κείμενα.

    Οι κύλινδροι παπύρου ανευρέθηκαν σε τέσσερις ή πέντε διαφορετικούς χώρους της βίλας, κάποιοι σε ξύλινα ράφια, είτε στη θέση τους είτε πεσμένοι, κάποιοι σε ξύλινες θήκες και κάποιοι διασκορπισμένοι σε διάφορα σημεία.

    Η θέση εύρεσης κάποιων φορητών αρμάριων και κιβωτίων με παπύρους, οδήγησε στην υπόθεση ότι προσπάθησαν να περισώσουν ό,τι μπορούσαν και πιθανότατα να τα μεταφέρουν στην παραλία.

    Εικόνα απανθρακωμένου παπύρου που έχει ανοιχθεί. Στα κενά διακρίνονται τα μικρά κομμάτια της μεμβράνης που χρησίμευσε ως επένδυση των απανθρακωμένων παπύρινων φύλλων.[20]

    Οι ευρεθέντες πάπυροι δεν υπέστησαν όλοι την ίδια αλλοίωση, ούτε έχουν το ίδιο χρώμα, σχήμα ή παραμόρφωση. Είναι άγνωστο πόσοι κύλινδροι είχαν ανασκαφεί αρχικά, πολλοί πετάχτηκαν επειδή έμοιαζαν με σβώλους κάρβουνου. Στη συνέχεια, όταν αποδείχθηκε ότι περιείχαν γραφή, πολλοί καταστράφηκαν στις προσπάθειες εκτύλιξης CHECK THIS NOTE,[σ 20] λόγω της ευθραστότητάς τους. Τελικά, αρκετές εκατοντάδες κύλινδροι εν μέρει τεμαχίστηκαν και εν μέρει «ξεφλουδίστηκαν» ή ξετυλίχθηκαν. Το 1816, εστάλησαν 12 πάπυροι στον Γεώργιο Δ΄ για εκτύλιξη και μεταγραφή, αλλά οι 7 καταστράφηκαν λόγω αναποτελεσματικών προσπαθειών.[21]

    Αξίζει να σημειωθεί ότι ορισμένοι κύλινδροι παπύρου αξιοποιήθηκαν είτε ως διπλωματικό μέσο είτε για εμπορικές συναλλαγές. Για παράδειγμα, η ναπολιτάνικη κυβέρνηση, στις αρχές του 19ου αιώνα, δώρισε έξι κυλίνδρους στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη[22] και δεκαοχτώ κυλίνδρους στον Γεώργιο Δ΄.[23] Αναφέρεται επίσης πως με την Αγγλία αντήλλαξε δεκαοχτώ κυλίνδρους με ισάριθμα καγκουρό, για το θηριοτροφείο στη «Βίλα Φλοριντιάνα».[σ 21][24]

    Αποκατεστημένη σελίδα από τον πάπυρο του Επίκουρου Περί φύσεως. Το ομοιότυπο (facsimile) δημοσιεύθηκε το 1858.[25]

    Από τη βίλα καταλογογραφήθηκαν, συνολικά, περισσότερα από 1.800 τεμάχια κύλινδροι παπύρου. Όλοι σχεδόν οι πάπυροι γράφηκαν στην ελληνική γλώσσα, εκτός από περίπου 100 παπύρους που γράφηκαν στη λατινική. Σημειώνεται ότι, δεν βρέθηκαν πάπυροι γραμμένοι σε άλλες γλώσσες, όπως στην οσκική.[7]

    Τα παπυρικά κείμενα συντάχθηκαν από τον 3ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 1ο αιώνα μ.Χ. Λίγοι κύλινδροι παπύρου φέρουν τίτλο και όνομα συγγραφέα, γιατί οι προσαρτημένες ετικέτες τους έχουν χαθεί.

    Οι ελληνικοί πάπυροι περιείχαν έργα φιλοσοφίας, σχεδόν αποκλειστικά της επικούρειας και μερικά της στωικής. Από το σύνολο των παπύρων, τα δύο τρίτα αποδίδονται στον Φιλόδημο τον Γαδαρηνό και το άλλο τρίτο διανέμεται μεταξύ άλλων συγγραφέων. Αναφέρονται ενδεικτικώς: Χρύσιππος του Απολλωνίου (Στωικός), Δημήτριος Λάκων, Επίκουρος, Έρμαρχος, Κολώτης, Πολύστρατος, Καρνείσκος, Ζήνων ο Σιδώνιος. Ορισμένα ελληνικά χειρόγραφα δεν έχουν ταυτοποιηθεί και οι συγγραφείς τους αναφέρονται ως «ανώνυμοι».

    Επισημαίνεται ότι ο συνολικός αριθμός των έργων ήταν πολύ μικρότερος, αφενός επειδή ένα ολόκληρο έργο γραφόταν σε πολλούς κύλινδρους (τόμους) και αφετέρου ανευρέθηκαν πολλαπλά αντίτυπα. Για παράδειγμα, πολλοί πάπυροι του Επίκουρου ανήκαν όλοι στο Περί Φύσεως. Βρέθηκαν επίσης πολλαπλά αντίτυπα γραπτών του Φιλόδημου. Έχει υπολογιστεί ότι 100 κύλινδροι αντιστοιχούν σε 1 μέσο σημερινό βιβλίο

    Οι λατινικοί πάπυροι πιθανώς προστέθηκαν αργότερα στη βιβλιοθήκη. Έχουν ταυτοποιηθεί αποσπάσματα των έργων «Χρονικά» (Annales) του Έννιου, «Οβολοστάτης» (ή «Τοκογλύφος») του Σεσίλιο Στάτιο (Caecilius Statius, Usurarius)[26] και Περί της φύσεως των πραγμάτων, πιθανώς από το δεύτερο βιβλίο, του Λουκρητίου. Το καλύτερα διατηρημένο λατινικό κείμενο περιέχει περίπου 70 εξάμετρα για τη νίκη του Οκταβιανού Αυγούστου επί του Μάρκου Αντώνιου. Δύο κύλινδροι φαίνεται να διασώζουν δύο ρητορικές ομιλίες (Oratia in Senatu habita ante principem και Oratio iudicaria).[27]

    Πάπυροι με ελληνική γραφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Ο Φιλόδημος ο Γαδαρηνός (~110 – 40/35 π.Χ.) ήταν επικούρειος φιλόσοφος, ποιητής και επιγραμματοποιός. Γενικά λιγοστές είναι οι τεκμηριωμένες πληροφορίες για τη ζωή του, δεν διασώζονται βιογραφίες του ή περαιτέρω στοιχεία για τη συγγραφική παραγωγή του. Ο Στράβων αναφέρει ότι γεννήθηκε στα Γάδαρα της Κοίλης Συρίας.[28]


    Περίπου το 86 θα μεταβεί

    Κατόπιν θα εγκατασταθεί στην Ιταλία.

    Ο ίδιος ο συγγραφέας τονίζει

    O γεωγράφος και ιστορικός Στράβων αναφέρει ότι ο Φιλόδημος ο Επικούρειος γεννήθηκε στα Γάδαρα της Κοίλης Συρίας. Εγκατέλειψε την πόλη της Αλεξάνδρειας και μετέβη στην Αθήνα όπου ασχολήθηκε με τη φιλοσοφίας ως μαθητής του Ζήνωνος

    Μετέβη με καράβι από την Αλεξάνδρεια στην Αθήνα, πιθανώς το 86 84/83, την εποχή που ο Φίλων ο Λαρισαίος δεν ήταν σχολάρχης της σκεπτικής Ακαδημίας Πλάτωνος (PHerc. 1021), είχε πεθάνει το 84/83 — Ήταν φίλος του Αντιόχου, όχι επίσημος διαδόχου του Φίλωνος

    όταν τον διαδέχθηκε

    συνεχιστής του έργου

    αυτοαναφορά Ο ίδιος, σε σωζόμενα αποσπάσματα συγγραμμάτων του,[29] αναφέρει ότι είναι πιστός μαθητής του Ζήνωνος του Σιδώνιου, σχολάρχη της Επικουρείου σχολής στην Αθήνα, και καταγράφει τις απόψεις του δασκάλου του, καθώς και τού Επίκουρου και των διαδόχων του.

    Ωστόσο, επί του παρόντος, το έργο της ανάγνωσης των παπύρων του Ηρακλείου (Ερκουλάνεουμ) δεν έχει ολοκληρωθεί και ορισμένες ψηφιακές επαναγνώσεις έχουν εγείρει αμφιβολίες.[30][31] Επομένως, οι νεότερες επιστημονικές μελέτες των παπυρικών κειμένων του Φιλόδημου ίσως οδηγήσουν σε νέες ερμηνείες ή υποθέσεις.

    Αν διέφυγε στην Ιταλία ή μεταφέρθηκε ως αιχμάλωτος, η εγκατάστασή του στην Ιταλία τοποθετείται χρονολογικά μεταξύ του 80 π.Χ. και του 61 π.Χ.

    ??Albin Lesky?? Στην Ιταλία, ο Φιλόδημος αναφέρεται ως διδάσκαλος και προστατευόμενος (cliens)[σ 6] του Πείσωνα (υπάτου το 58 π.Χ.).[σ 5] Ως προς τη σχέση των δύο ανδρών, ενδεικτικώς αναφέρονται η αφιέρωση της πραγματείας του Φιλόδημου Περὶ τοῦ καθ’ Ὅμηρον ἀγαθοῦ βασιλέως,[32][33] στον Πείσωνα και το ποίημα με το οποίο απευθύνεται στον Πείσωνα και τον προσκαλεί σε ένα ετήσιο εορταστικό δείπνο στο σπίτι του (Επίγραμμα 11.44).[34][35]

    Αρκετά στοιχεία προκύπτουν από τον λίβελο του Κικέρωνα εναντίον του Πείσωνα,[36] όπου περιγράφεται η γνωριμία και η σχέση του Πείσωνα με έναν συγκεκριμένο Έλληνα επικούρειο φιλόσοφο και ποιητή. Αν και δεν κατονομάζεται ο Φιλόδημος, το όνομα παρέχει ο ιστορικός και σχολιαστής τού Κικέρωνα, Κόιντος Ασκόνιος Πεδιανός.[37]

    Από τους υπόλοιπους λατίνους συγγραφείς, αναφορά στον Φιλόδημο εμφανίζεται στο βιβλίο Σάτιρες του Οράτιου, όπου παρουσιάζεται ως φανταστικός συνομιλητής του.[38]

    Αποκατεστημένες σελίδες από τους παπύρους του Μητρόδωρου Περί Αισθήσεων και, κάτω, του Φιλόδημου Περί της των θεών. Τα ομοιότυπα (facsimiles) δημοσιεύθηκαν το 1858.[39]

    Ο Φιλόδημος πιθανώς μετέφερε την προσωπική του βιβλιοθήκη στην Ιταλία. Ωστόσο, εξίσου πιθανό είναι να αγόρασε κάποιους παπυρικούς κυλίνδρους ή να τους απόκτησε από δωρεές, για να υποβοηθήσουν το έργο του. Δεν απευθύνονταν όλα τα συγγράμματά του στο ευρύ κοινό. Ορισμένα κείμενα φαίνεται να συντάχθηκαν ως σημειώσεις για διδακτικές παραδόσεις, κάποια για ιδιωτική ανάγνωση ή για μια συγκεκριμένη περίσταση, μερικά ως συγγραφικές ασκήσεις, άλλα ως μελέτες ή έρευνες για έργο του.

    Κανένα χειρόγραφό του δεν είναι ιδιόχειρο. Αν και σε ορισμένους παπύρους παρουσιάζονται είτε διορθώσεις είτε μια επαναλαμβανόμενη γραφή, παραμένει αβέβαιο αν είναι η δική του ή γραφέων και αντιγραφέων.

    Κάποια παπυρικά κείμενα αποδόθηκαν στον Φιλόδημο βάσει του υφολογικού περιεχομένου και της γραφής. Ωστόσο, υπάρχουν πολλά κείμενα όπου ο πάπυρος είναι τόσο αποσπασματικός που τα κενά, σε ορισμένες περιπτώσεις, συμπληρώθηκαν εξ ολοκλήρου με εικασίες. Επίσης, πολλά κομμάτια παπύρινων φύλλων είτε καταστράφηκαν είτε ενσωματώθηκαν σε άλλον κύλινδρο στις προσπάθειες εκτύλιξης των κυλίνδρων.

    Οι απόψεις γύρω από την προσωπικότητα και τη συγγραφική παραγωγή του Φιλόδημου διίστανται. Θεωρείται ότι η συμβολή του στη φιλοσοφία ήταν αξιόλογη, εντούτοις δεν πρόκειται για πρωτότυπη συγγραφή αλλά για αντιγραφή παλαιότερων πηγών, επεξεργασία και ανασύνθεση κειμένων. Μέχρι την ανεύρεση των παπύρων ήταν γνωστά κάποια επιγράμματά του μέσω της Παλατινής Ανθολογίας και της Ανθολογίας του Πλανούδη.

    Η εύρεση τόσων αντιτύπων των έργων του Φιλόδημου υποδηλώνει ότι τα συνέλεξε ο ίδιος. Αλλά μεσολάβησαν πολλά χρόνια από τον θάνατό του (~30 π.Χ.) μέχρι την ηφαιστειακή έκρηξη το 79 μ.Χ. Εγείρεται λοιπόν το ερώτημα γιατί διατηρήθηκαν όλα τα αντίτυπα. Επιπλέον, αρκετά αντίτυπα πιθανώς παράχθηκαν κατά τον 1ο αι. μ.Χ., μετά τον θάνατό του. Μια εξήγηση ωστόσο που προτείνεται είναι ότι η μεταγενέστερη γενιά ενδιαφερόταν για τη φιλοσοφία του.

    Σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη, ο Φιλόδημος έζησε και εργάστηκε στη βίλα έως το τέλος της ζωής του. Ωστόσο, ορισμένοι ερευνητές προτείνουν ότι ο Φιλόδημος έζησε στη Νάπολη και είτε ο ιδιοκτήτης της βίλας συνέλεξε όλα τα γραπτά του φιλόσοφου είτε η συλλογή της βιβλιοθήκης του Φιλόδημου περιήλθε σε κάποιον συλλέκτη.

    Γλυπτά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Παρατίθενται μερικά από τα γλυπτά που αποκαλύφθηκαν στη βίλα. Τα ευρήματα βρίσκονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης

    Δες τι γίνεται με αυτά

    Lucius Calpurnius Piso Caesoninus Frugi MANN, 5601

    Piso, Caesar's brother-in-law.jpg

    ή L Calpurnius Piso Pontifex MAN Napoli Inv5601.jpg

    Αίθριο (atrium)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Περιμετρικά της δεξαμενής (impluvium) του αιθρίου


    Περιμετρικά του περιστύλου του αιθρίου

    Περιστύλιο (τετράγωνο)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Ταμπλίνουμ (δωμάτιο υποδοχής)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Δωμάτια στη νότια και στη βόρεια πλευρά του ταμπλίνουμ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Κήπος της οικίας (viridarium)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Ανατολική στοά του κήπου


    Ανάμεσα στην ανατολική στοά του κήπου και την κολυμβητική δεξαμενή (natatio)


    Περιμετρικά της κολυμβητικής δεξαμενής (natatio)


    Βορειοδυτική πλευρά του κήπου


    Κατά μήκος της νότιας στοάς του κήπου


    Ανάμεσα στη νότια στοά του κήπου και την κολυμβητική δεξαμενή (natatio)


    Βόρεια πλευρά της κολυμβητικής δεξαμενής (natatio)


    Νοτιοδυτικά του κήπου της οικίας (viridarium)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


    Τοιχογραφίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Παρατίθενται μερικές αποτοιχισμένες τοιχογραφίες, σε αποσπασματική κατάσταση, ζωγραφισμένες με τη μέθοδο της νωπογραφίας.

    Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    1. Ο αριθμός καταγραφής (αρ. ευρ.) του μουσειακού αντικειμένου στον Κατάλογο της Συλλογής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Νάπολης.
    2. 2,0 2,1 Ένα αντίγραφο γλυπτό τοποθετήθηκε στην πλατεία Συντάγματος της Αθήνας. Βλ. «Δωρεά του μαρκησίου Bute στο δήμο Αθηναίων». ΑΠΘ - Ψηφιοθήκη.  – Περ. Εβδομάς, 22 Ιουλίου 1884, σελ. 1. (διαθέσιμο Online). Δείτε επίσης:  «Η μέριμνα του Δήμου Αθηναίων για τα δημόσια γλυπτά της πόλης (1835-1940)». Αρχαιολογία Online. 23 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2022.  – Piga (29 Δεκεμβρίου 2018). «Γλυπτά στη πλατεία Συντάγματος και στον Εθνικό Κήπο». Πήγα μια βόλτα. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2022. 
    3. Μέχρι το 1962, όταν βρέθηκε ο Ορφικός πάπυρος του Δερβενίου πλησίον του Δερβενίου, περί τα 12 χλμ. βορείως της Θεσσαλονίκης.
    4. Οι αρχαίοι πάπυροι ανακαλύπτονται, κυρίως, στην Αίγυπτο και, σε μικρότερο ποσοστό, την Παλαιστίνη, τη Συρία και τη Μεσοποταμία.
    5. 5,0 5,1 Ο Λεύκιος Καλπούρνιος Πείσων Καισονίνος (λατ.: Lucius Calpurnius Piso Caesoninus, 105-101–43 π.Χ. ή αργότερα), ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός, ύπατος το 58 π.Χ. μαζί με τον Αύλο Γαβίνιο (Aulus Gabinius). Ήταν γονέας της Καλπουρνίας, συζύγου του Ιουλίου Καίσαρα, και του Λεύκιου (ύπατος το 15 π.Χ.). Το 57 π.Χ. έγινε ανθύπατος της Μακεδονίας και το 50 π.Χ. εκλέχθηκε τιμητής. Τα περισσότερα στοιχεία/συμπεράσματα αναφορικά με την ιδιωτική και τη δημόσια ζωή τού Πείσωνα εξάγονται από τους διασωζόμενους «ρητορικούς λόγους» (orationes)(la) του Κικέρωνα. Ενδεικτικά: 1) «υπέρ του Πουμπλίου Σέστιο» (Oratio pro Publio Sestio· XIV §§ 32–33, XXIV §§ 53–54, XXXI § 68, XXXII § 70, XLIII §§ 93–94)· 2) «περί των Υπατικών Επαρχιών» (Oratio de Provinciis Consularibus)· 3) «κατά του Λ. Καλπουρνίου Πείσωνα» (In L. Calpurnium Pisonem Oratio)· 4)
      η επιστολή «Pro domo sua»[la] (Για την οικία του). Ωστόσο, οι σύγχρονοι μελετητές είναι επιφυλακτικοί ως προς τις περιγραφές αυτές + υπερβολή.
      Δείτε επίσης: Σακελλαρόπουλος (1880), σελίδες 217–228· Σαρικάκης (1964), σελίδες 110–112 (PDF: σσ. 179–181)· Saunders (1919)· «Person Details | DPRR». romanrepublic.ac.uk. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2022. «Piso - in ancient sources @ attalus.org». Attalus. 
      Βιβλιογραφία:
      Δείτε επίσης:  · Cic. Pis. 1.2, 22.53, Cic. Sest. 9.21, Catul. 28.1-13, Vell. 2.59.2 ·  ·
    6. 6,0 6,1 Smith, William, LL.D. (1859). «CLIENS» (στα αγγλικά). A Dictionary of Greek and Roman Antiquities. Ι (2η έκδοση). Boston: Little, Brown, and Company, σσ. 294-296. https://archive.org/details/adictionarygree05smitgoog/page/294/mode/1up?view=theater. 
    7. 7,0 7,1 Ο σεισμός που έπληξε το Ηράκλειον το 62 ή 63 μ.Χ. προξένησε μεγάλες καταστροφές στην πόλη. Η σεισμική δραστηριότητα που ακολούθησε, μέχρι την ηφαιστειακή έκρηξη το 79 μ.Χ., προξένησε και άλλες ζημιές στα κτίρια που είχαν μείνει όρθια. Δείτε επίσης: Waldstein & Shoobridge (1908), σσ. 63–64 και 97–124· Smith (1854), σ. 1053· D'Arteau (1863), σσ. 190–191.
    8. Η πρώτη επίσημη παρουσίαση των τεχνέργων από την αρχαιολογική έρευνα στο Ηράκλειο, που ανέλαβαν οι Βουρβόνοι τον 18ο αιώνα, σημειώθηκε το 1746 με τη δημοσίευση ενενήντα χαλκογραφιών, υπό τον τίτλο Disegni intagliati in rame di pitture antiche ritrovate nelle scavazioni di Resina (κατά λέξη: Απεικονίσεις χαραγμένες στον χαλκό των αρχαίων ζωγραφικών πινάκων που επαναβρέθηκαν στις ανασκάψεις της Ρεζίνα). Ωστόσο, στο βιβλίο συμπεριλαμβάνονται αρχαία αγαλμάτια, ανάγλυφα και λαμπτήρες. Το 1752 εκδόθηκε ένα πεντάτομο έργο με εκτενείς αφηγήσεις για τον Ηρακλή, τον ήρωα της μυθολογίας και ιδρυτή της πόλης, με τίτλο Prodromo delle antichità d’Ercolano (Πρόδρομος των Αρχαιοτήτων Ηρακλείου). Το 1754/1755 πραγματοποιήθηκε η συνοπτική κειμενική περιγραφή των αποκαλυφθέντων αρχαίων μνημείων, με τίτλο Catalogo degli antichi monumenti dissotterrati dalla discoperta città di Ercolano (κατά λέξη: Κατάλογος των αρχαίων μνημείων που ξεθάφτηκαν από την ανακαλυφθείσα πόλη του Ηρακλείου). Το 1755 ιδρύθηκε η βασιλική Ακαδημία Αρχαιολογίας του Ηρακλείου (Regale Accademia Ercolanese di Archeologia). Από το 1757 ώς το 1792, η ακαδημία εξέδωσε μία οκτάτομη σειρά με αρχαία ευρήματα, οργανωμένα σε ομάδες με βάση το είδος τους, που τιτλοφορείται Le Antichità di Ercolano esposte (Οι εκθέσιμες Αρχαιότητες του Ηρακλείου). Παρά τον τίτλο του έργου, συμπεριλαμβάνονται αρχαία ευρήματα από όλες τις περιοχές που βρίσκονται γύρω από τον Βεζούβιο. Αυτές περιλαμβάνουν την Πομπηία, το Γκρανιάνο (Gragnano) τη Σταβία (Stabiae) και το Πόρτιτσι (Portici). Η έκδοση αποτελείται από πέντε τόμους με αρχαίους ζωγραφικούς πίνακες, δύο τόμους αφιερωμένους στα μπρούντζινα ευρήματα: ο ένας με προτομές και ο άλλος με αγάλματα, και έναν τόμο αφιερωμένο στα λυχνάρια/λυχνίες, φανάρια/λυχνοστάτες και κηροπήγια. Οι τόμοι της πρώτης έκδοσης δεν κυκλοφόρησαν μέσω του εμπορίου βιβλίων αλλά διανεμήθηκαν ως δώρα σε διακεκριμένα μέλη της ευρωπαϊκής κοινωνίας. Ωστόσο, λόγω του διεθνούς ενδιαφέροντος σύντομα κυκλοφόρησαν και άλλες εκδόσεις, βασισμένες σε εκ νέου χαραγμένους πίνακες.
    9. Ο Καρλ Γιάκομπ Βέμπερ (Karl Jakob Weber) κατέγραψε τις ημερομηνίες και τις τοποθεσίες των αρχαιολογικών ευρημάτων, ετοίμασε λεπτομερή σχέδια κτιρίων και αποτύπωσε μερικά τέχνεργα στην αρχική τους θέση για να καταγράψει τις ακριβείς τοποθεσίες τους.
    10. Smith, William, D.C.L, LL.D.; Wayte, William, M.A.; Marindin, G. E., M.A. (1891). «VILLA» (στα αγγλικά). A Dictionary of Greek and Roman Antiquities. ΙΙ (3η έκδοση). London: John Murray, σσ. 956–957. https://archive.org/details/adictionarygree01smitgoog/page/956/mode/1up?view=theater. 
    11. Στην ρωμαϊκή οικία (domus) διαμορφώνονται δύο πυρήνες: το αίθριο (atrium), που λειτουργεί ως χώρος υποδοχής και για την κοινωνική προβολή του ιδιοκτήτη (De Architectura, 6.5.1), και το περιστύλιο, γύρω από το οποίο αναπτύσσεται το ιδιωτικό και το επίσημο τμήμα της οικίας.
    12. Ο όρος οἶκος (oecus) περιγράφει τον χώρο φιλοξενίας όπου διοργανώνονταν τα συμπόσια των ανδρών.
    13. Το τρικλίνιο (triclinium) ήταν ένα δωμάτιο όπου παρέθεταν τα συμπόσια και τοποθετούνταν τρεις κλίνες όπου έτρωγαν ανακλινόμενοι. Σε πολλές κατοικίες, κυρίως πολυτελείς, ήταν περισσότερα από ένα.
    14. Στη συνέχεια, τα βρόχινα νερά συγκεντρώνονται σε μια στέρνα και η εκροή του νερού στους υπόλοιπους χώρους γίνεται μέσω σηράγγων και σωλήνων (αγωγών).
    15. Αρχιτεκτονικό πλαίσιο με επιζωγραφισμένο κονίαμα, μίμηση των μαρμαροπλακών που επένδυαν τους τοίχους των ανακτόρων της ελληνιστικής περιόδου. Πρόκειται για έργα ζωγραφικής που ήταν τοποθετημένα πάνω σε ξύλινη επιφάνεια (πίνακα), δεν ήταν ζωγραφισμένα πάνω στον τοίχο.
    16. Η λέξη putto (πούτο, πληθυντικός: putti) χρησιμοποιείται ως όρος στα έργα τέχνης με μυθολογικά ή θρησκευτικά θέματα, είτε από την αρχαία ελληνική και τη ρωμαϊκή παράδοση είτε από την περίοδο της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, για να περιγράψει τη μορφή που εικονίζεται ως γυμνό νήπιο ή μικρό παιδί, κυρίως αγόρι, και μερικές φορές φτερωτό. Η μορφή αυτή συνήθως προσδιορίζεται ως ερωτιδέας, σατυρίσκος, αγγελάκι ή άγγελος, χερουβείμ, ανάλογα με τη θεματολογία του έργου ή με τον τρόπο που αποδίδεται. Σε κάποιες εικονογραφικές παραστάσεις συμπληρώνει ή πλαισιώνει το κύριο έργο. Ωστόσο, με το κύριο όνομα Ερωτιδέας εννοείται ο θεός Έρως σε παιδική ηλικία και συχνά παριστάνεται με τόξο και βέλος. (Η λέξη putto προέρχεται από τη λατινική λέξη putus και ερμηνεύεται ως παῖς, παιδίσκος.)
    17. Το ταμπλίνουμ (tablinum) ήταν ο χώρος στον οποίο φυλάσσονταν τα οικογενειακά και τα επίσημα γραπτά αρχεία, όπως επιστολές, επιγραφές, γραμμάτεια, συμβόλαια, διαθήκες, πρακτικά, έγγραφα αναστολής χρέους ή διευκόλυνσης ως προς την εξόφληση. Εκεί ήταν επίσης η πινακοθήκη, όπου εκτίθενται ζωγραφικοί πίνακες ή/και πορτρέτα των οικογενειακών προγόνων. Ο χώρος λειτουργούσε και ως δωμάτιο υποδοχής των επισκεπτών ή των πελατών (clientes, προστατευόμενοι), ως γραφείο για τις επαγγελματικές δραστηριότητες, για μελέτη, ανάγνωση και συζήτηση.
    18. Το ερμάριο (ermarium) είναι ένα είδος κλειστού ντουλαπιού με ετικέτα που χρησιμοποιούνταν για αποθήκευση βιβλίων (βιβλιοφυλάκιο) από την αρχαιότητα μέχρι τον Μεσαίωνα. Ετυμολογείται από τη λατινική λέξη armarium «οπλοθήκη, κιβωτός».
    19. Την οικογένεια και την οικία προστάτευαν τα πνεύματα φύλακες, αόρατα πνεύματα χωρίς συγκεκριμένη μορφή. Για τις τελετουργίες διέθεταν το λαράριο (lararium). Οι σημαντικοί φύλακες συνήθως ήταν οι Λάρητες (Lares) και πιθανώς οι Πενάτες (Penates), καθώς και ο Γκένιους και η Γιούνο. Στον οικιακό ναό τοποθετούνταν επίσης και φιγούρα κάποιου προγόνου.
    20. Ένας παπυρικός κύλινδρος μέσου μεγέθους είχε μήκος έξι ή επτά μέτρα και περιελάμβανε κείμενο εξήντα περίπου σημερινών τυπωμένων σελίδων. Ο κύλινδρος, ξετυλιγόταν για να διαβαστεί και έπειτα ξανατυλιγόταν. —Ωστόσο, η μελέτη των παπύρων έχει πολλές δυσκολίες, γιατί αναδεικνύεται ένα κείμενο με πολλά κενά ή σκισίματα. Τότε αρχίζουν οι παπυρολόγοι που, όπως και οι επιγραφολόγοι, έχουν αναπτύξει τις δικές τους μεθόδους το έργο της αποκρυπτογράφησης, αποκατάστασης, ανάγνωσης, μετάφρασης, σχολιασμού και έκδοσης (bataille 2003: 93-98
    21. Η «Βίλα Φλοριντιάνα» (Villa Floridiana) βρίσκεται στην περιοχή Βόμερο (Vomero) της Νάπολης και ονομάστηκε έτσι από τον τίτλο της Λουτσία Μιλιάτσο (δούκισσα της Φλορίντια), τη μοργανατική σύζυγο του Φερδινάνδου Α΄.

    Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    1. Μανδηλαράς 2007, σελ. 4.
    2. Μανδηλαράς 2014, σελ. 28.
    3. Barker 1908, σελ. 121-158, 173.
    4. Barker 1908, σελ. 164.
    5. Pro domo sua (λατ. · αγγλ.)
    6. Comparetti 1883, σελ. 5.
    7. 7,0 7,1 Capasso 2017, σελ. 43.
    8. Centre, UNESCO World Heritage. «Archaeological Areas of Pompei, Herculaneum and Torre Annunziata». UNESCO World Heritage Centre (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2022. 
    9. «Ercolano, dagli scavi borbonici alle ultime scoperte». Culturaitalia (στα Ιταλικά). 6 Νοεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2022. 
    10. P, Patrizio. «La Villa des Papyrus à Herculanum». Arkadias (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2022. 
    11. «Herculaneum Maps, Plans, Guides». herculaneum.uk (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2022. 
    12. «Map of Herculaneum». AD79eruption (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2022. 
    13. «CII. Extract of a letter from Camillo Paderni, Keeper of the Herculaneum Museum, to Thomas Hollis, Esq; relating to the late discoveries at Herculaneum». The Royal Society Publishing (στα Αγγλικά). Philosophical Transactions. doi:10.1098/rstl.1753.0102. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2022. 
    14. Castrucci 1858, σελ. 89.
    15. Zarmakoupi, Mantha (2010-01-01). «Τα χαρακτηριστικά των ρωμαϊκών επαύλεων της Καμπανίας». Αρχαιολογία και Τέχνες 114 (2010), 50-58. https://www.academia.edu/378013/%CE%A4%CE%B1_%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CF%8E%CE%BD_%CE%B5%CF%80%CE%B1%CF%8D%CE%BB%CE%B5%CF%89%CE%BD_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82. 
    16. Waldstein & Shoobridge 1908, σελίδες 296-305.
    17. Barker 1908, σελ. 77, 109, 124.
    18. Barker 1908, σελ. 184.
    19. Fosbroke 1843, λήμμα «Bookcases», σελ. 236.
    20. Castrucci 1858, σελ. 12.
    21. «Copies of specimens of papyri [found at Herculaneum], unrolled under the auspices of His Sacred Majesty King George the Fourth / [Sir William Gell]». Royal Collection Trust (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2022. 
    22. «Daniel Delattre: the Herculaneum scrolls given to Consul Bonaparte (2010)». Wayback Machine (στα Αγγλικά). 30 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2022. 
    23. Barker 1908, σελ. 114.
    24. Colletta 1834, τόμ. 4, σελ. 83 (Libro Ottavo – 1819, Capo Terzo, XLIII).
    25. Castrucci 1858, σελ. 43.
    26. P.Herc. 78. Caecilius Statius, Usurarius.
    27. «The Library». CISPE Marcello Gigante (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2022. 
    28. Στράβων. Γεωγραφικά. 16.2.29. 
    29. Πρoς τους [...] (P.Herc. 1005), Περί παρρησίας (P.Herc. 1471), Περί Οργής (P.Herc. 182). papyri.info.
    30. Tournié, A.; Fleischer, K.; Bukreeva, I.; Palermo, F.; Perino, M.; Cedola, A.; Andraud, C.; Ranocchia, G. (2019-10-04). «Ancient Greek text concealed on the back of unrolled papyrus revealed through shortwave-infrared hyperspectral imaging» (στα αγγλικά). Science Advances 5 (10): eaav8936. doi:10.1126/sciadv.aav8936. ISSN 2375-2548. PMID 31620553. PMC PMC6777967. https://www.science.org/doi/10.1126/sciadv.aav8936. 
    31. «Le maquettes virtuali». CISPE Marcello Gigante (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2022. 
    32. P.Herc. 1507. papyri.info.
    33. Fish, Jeff (2016-01-01). «The Closing Columns of Philodemus’ ON THE GOOD KING ACCORDING TO HOMER, PHERC. 1507 COLS. 95-98 (= COLS. 40-43 DORANDI)». Cronache Ercolanesi. https://www.academia.edu/34426885/The_Closing_Columns_of_Philodemus_ON_THE_GOOD_KING_ACCORDING_TO_HOMER_PHERC_1507_COLS_95_98_COLS_40_43_DORANDI_. 
    34. «Epigram 11.44». Anthologia Graeca. Codex Palatinus 23. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2022. 
    35. Bettenworth, Anja (2012-07-11). «Phaeacians at the birthday party: A.P. 11.44 (Philodemus) and its epic background» (στα αγγλικά). Aitia. Regards sur la culture hellénistique au XXIe siècle (2). doi:10.4000/aitia.380. ISSN 1775-4275. https://journals.openedition.org/aitia/380. 
    36. Cicero (1811), Against Piso, §XXVIII-XXX, σελ. 411-415
    37. Quintus 1907, σελ. 16. [§68] «Philodemum significat qui fuit Epicureus illa aetate nobilissimus, cuius et poemata sunt lasciva», σε νεοελληνική απόδοση: «Εννοεί τον Φιλόδημο που εκείνη την εποχή ήταν ο πιο επιφανής Επικούρειος και του οποίου τα ποιήματα είναι ηδυπαθή».
    38. Σακελλαρόπουλος 1880, σελίδες 221-224.
    39. Castrucci 1858, σελ. 68.

    Πηγές — COLUMNS[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Βιβλιογραφία

    • Barker, Ethel Ross (1908). Buried Herculaneum (στα Αγγλικά). London: A. & C. Black. 


    Επιστημονικές δημοσιεύσεις, περιοδικά και άρθρα — CHECK LINKS

    • Σακελλαρόπουλος, Σ. Κ. (1880). «Η εν τω Ηρακλείω έπαυλις των Πεισώνων και η εν αυτή βιβλιοθήκη». Παρνασσός (3 (Έτος Δ)): 217-228.  (διαθέσιμο Online)
    • Σαρικάκης, Θεόδωρος Χ. (1964). «Συμβολή εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς Ἠπείρου κατὰ τοὺς χρόνους τῆς Ρωμαϊκής κυριαρχίας (167-31 π.Χ.)». «Αρχαιολογική Εφημερίς» (ΑΕ): 105-119.  (διαθέσιμο Online (στο PDF: 174-188))

    Travaglione, Agnese (5 Μαρτίου 2013). «I papiri ercolanesi: libri "antiquiores" in biblioteca». www.bnnonline.it (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2022. 

    Transactions of the Connecticut Academy of Arts and Sciences· Hubbell, Harry M. (Σεπτεμβρίου 1920). The Rhetorica of Philodemus (στα Αγγλικά). 23. New Haven, Connecticut: Published by the Academy. Internet Archive. Biodiversity Heritage Library. σελίδες 243–382. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2022. 

    Smith, William, Sir (1854). «HERCULA'NEUM» (στα αγγλικά). Dictionary of Greek and Roman geography. I. Boston: Little, Brown, and Company, σσ. 1052-1054. https://archive.org/details/dictionarygreek01smitgoog/page/1052/mode/1up?view=theater. 

    «Philodemus». The Encyclopædia Britannica. Vol 21 (11th έκδοση). 1911. σελ. 413. 

    «PISO» (στα αγγλικά). The Encyclopaedia Britannica : a dictionary of arts, sciences, literature and general information. 21. New York : Encyclopaedia Britannica (11th έκδοση). Internet Archive. 1910-1922. https://archive.org/details/encyclopaediabri21chisrich/page/652/mode/1up?view=theater. 


    Ακαδημαϊκές ιστοσελίδες

    Blank, David (2019). «Philodemus» (στα αγγλικά). The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Spring 2019 έκδοση). Edward N. Zalta. https://plato.stanford.edu/archives/spr2019/entries/philodemus/. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2022. 

    «Philodemus of Gadara». Internet Encyclopedia of Philosophy (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2022. 


    Αρχαίες πηγές

    Cicero, Marcus Tullius (1844). «Oration XI.–Against L.C. Piso». The Orations Translated by Duncan, the Offices by Cockman, and the Cato and Laelius by Melmoth (στα Αγγλικά). II. New-York: Harper & Brothers. Google books.  https://onlinebooks.library.upenn.edu/webbin/book/lookupname?key=Cicero%2c%20Marcus%20Tullius

    Cicero, Marcus Tullius (1886). «Oration for his House» — «... for P. Sextius» — «... on the subject of the Consular Provinces». The Orations of Marcus Tullius Cicero (στα Αγγλικά). III. Μτφρ. C. D. Yonge. London: G. Bell and Sons, York Street, Covent Garden. σελίδες 1–67, 151–225 και 285–309. 

    Cicero, Marcus Tullius (1889). «Notes». Pro Publio Sestio; oratio ad iudices. With introd., critical and explanatory notes and indexes by Hubert A. Holden (στα Αγγλικά, Λατινικά, και Αρχαία Ελληνικά). Μτφρ. Hubert Ashton Holden (3d έκδοση). London Macmillan. σελίδες 118, 148–149, 169, 171, 199 και 202–204. 

    • Quintus, Asconius Pedianus (1907). Q. Asconii Pediani; Orationvm Ciceronis qvinqve enarratio (στα Λατινικά). Recognovit brevique adnotatione critica instrvxit Albertvs Cvrtis Clark. Oxonii e Typographeo Clarendoniano. Internet Archive. Robarts - University of Toronto. σελ. 16. 


    Επιπρόσθετες πηγές

    D'Arteau (1863). «ΗΦΑΙΣΤΕΙΟΝ». Λεξικόν Εγκυκλοπαίδειας περιέχον τα κυριώτερα τών Επιστημών και Τεχνών. 3. Μεταφρασθέν υπό Π. Γερακάκη. Εκδοθέν υπό του Αρχιμανδρίτου Παρθενίου Καισαρέως. Εν Σμύρνη: Εκ του τυπογραφείου της Αμαλθείας, σσ. 184–192. https://books.google.gr/books?id=LxlLAAAAYAAJ&pg=PA184&focus=viewport&hl=it#v=onepage&q&f=false. 

    Βερτολίνη, Φραγκίσκος (1893). Ρωμαϊκή Iστορία: Από των αρχαιοτάτων χρόνων Μέχρι καταλύσεως της Δυτικής Αυτοκρατορίας. Από κτίσεως Ρώμης μέχρι του θανάτου του Καίσαρα. Α΄. Μεταφρασθείσα μετά προσθηκών και βελτιώσεων υπό Σπυρίδωνος Π. Λάμπρου. Εν Αθήναις: Κάρολος Μπεκ. σελίδες 481, 486. 

    Πλάντζος, Δημήτρης (2014). Οι Αρχαιολογίες του κλασικού. Αθήνα: Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου. ISBN 9786185118037. 

    Βόγλη, Ελπίδα (2015). «Τι πρέπει να γνωρίζει ο ιστορικός για την επιστήμη και το επάγγελμά του;». http://hdl.handle.net/11419/3821 (Προπτυχιακό εγχειρίδιο). Κάλλιπος, Ανοικτές Ακαδημαϊκές Εκδόσεις. ISBN 978-960-603-292-9. 

    Κάλφα, Β.· Ζωγραφίδη, Γ. «Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι». Ψηφίδες για την Ελληνική γλώσσα. «13. Ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη: Η φιλοσοφία κατά τους Αυτοκρατορικούς Χρόνους». Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2022. 

    Γεωργαλάς, Γεώργιος· Μαλλιάρη-Πατέρα, Ακριβή (1966). Στοιχεία γεωλογίας και ορυκτολογίας Α΄ Λυκείου (PDF). Αθήναι: Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων. Ἔκδοσις Α΄ (ΙΧ). 

    «Καμπανία». Greece n blog. 5 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2022. 

    «Lexicon Latino-Graecum scriptum et editum ab Henrico Nicolao Ulrichs. Λεξικόν Λατινοελληνικόν / υπό Ενρίκου Ουλερίχου, Δ. Φ. εκ Βρέμης της Γερμανίας Τακτικού Καθηγητού του Πανεπιστημίου Όθωνος.». Ανέμη - Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Νεοελληνικών Σπουδών. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2022. 

    «Η μνήμη και ο τόπος ως υπόβαθρα πολιτισμού». ΤΕΕ/ΤΚΜ. 30 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2022. 

    <ref>«Harry Thurston Peck, Harpers Dictionary of Classical Antiquities (1898), Via». www.perseus.tufts.edu. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2022.  </ref>

    Libertini, Giacinto (2019). «Liber Coloniarum - The Book of the Colonies». ResearchGate (στα Αγγλικά). 

    Vitruvius, Pollio Marcus (1914). «The Ten Books on Architecture». Project Gutenberg (στα Αγγλικά). Μετάφραση: Morris Hicky Morgan, PH.D., LL.D. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2022. 

    «PHI Latin Texts. Marcus Tullius Cicero». The Packard Humanities Institute. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2022. 

    «Ιταλία». Βιβλιοθήκη (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2022. 

    «Η τεχνολογία κατά τη ρωμαϊκή εποχή II». sfrang. 7 Ιουνίου 2007. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2022. 

    ToCHECK Stabile, S.; Palermo, Fr.; et all (2021-01-18). «A computational platform for the virtual unfolding of Herculaneum Papyri». Scientific Reports 11 (1): 1695. doi:10.1038/s41598-020-80458-z. ISSN 2045-2322. https://www.nature.com/articles/s41598-020-80458-z. 

    ToCHECK Mocella, V.; Brun, E.; Ferrero, C.; Delattre, D. (2015-01-20). «Revealing letters in rolled Herculaneum papyri by X-ray phase-contrast imaging». Nature Communications 6 (1): 5895. doi:10.1038/ncomms6895. ISSN 2041-1723. https://www.nature.com/articles/ncomms6895. 

    ToCHECK Brennan, Brian (2020-02-24). «Amedeo Maiuri: Herculaneum, Archaeology and Fascist Propaganda». Bulletin of the History of Archaeology 30 (1): 2. doi:10.5334/bha-625. ISSN 2047-6930. http://www.archaeologybulletin.org/articles/10.5334/bha-625/. 

    ToCHECK Cevoli, Tsao (επιμ.). (2005). Πομπηία. H θαμμένη πόλη, Αθήνα: Περισκόπιο, ISBN 960-8345-49-9. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2022.

    ToCHECK Κζούνιας, Γεώργιος (7 Ιουλίου 2012). «Η οικία με atrium. Θέματα τυπολογίας, προέλευσης, χρονολόγησης και κοινωνικής διαστρωμάτωσης σε σχέση με την ρωμαϊκή οικία». Γραφίδα & Σκαπάνη. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2022. 

    ToCHECK Rothe, Ursula (2018). Marzano, Annalisa, επιμ. The Roman Villa: Definitions and Variations. Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 42–60. ISBN 978-1-107-16431-4. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2022. 

    ToCHECK «Bibliotheca». penelope.uchicago.edu. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2022. 

    ToCHECK Αρούση, Ειρήνη· Ράπτης, Ηλίας· Ροδοπούλου, Ευτυχία (2013). «8. Χαρακτική, Μορφή και περιεχόμενο». Φωτόδεντρο e-books. Εικαστικά. Α΄ τάξη ενιαίου Γυμνασίου. Βιβλίο του Μαθητή. Αθήνα: Οργανισμός Εκδόσεων Σχολικών Βιβλίων. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2022. 

    ToCHECK «Ψηφιδωτά». users.sch.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2022. 

    ToCHECK «Ρώμη και θεσμός της Πατρωνείας». ΠΕΡΡΑΙΒΙΑ. 1 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2022. 

    ToCHECK Ιππόδαμος ο Μιλήσιος

    ToCHECK «Balneae - Harry Thurston Peck, Harpers Dictionary of Classical Antiquities (1898)». Perseus Digital Library. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2022. 

    Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


    • «TM Places». Trismegistos (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2022. 

    • «Genres: P.Herc». www.papyrology.ox.ac.uk. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2022. 


    {{Authority control}}


    {{πύλη|αρχαιολογία}}

    {{DEFAULTSORT:Βιλα των Παπυρων}}

    {{Ρωμαϊκή μυθολογία|state=collapsed}}

    {{Ελληνική θρησκεία|state=collapsed}}

    {{Ενσωμάτωση κειμένου|en|ΦΤΙΑΞΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ}

    [Κατηγορία:Αρχαία Ρώμη]

    [Κατηγορία:Ρωμαϊκή τέχνη]

    [Κατηγορία:Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία]

    [Κατηγορία:Επικούρειοι φιλόσοφοι]

    [Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαύλεις στην Ιταλία]

    [Κατηγορία:Ιστορικές βιβλιοθήκες]

    [Κατηγορία:Παπυρολογία]

    [Κατηγορία:Παλαιογραφία]

    [Κατηγορία:Κλάδοι της αρχαιολογίας]