Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος
Loza Nemanjica Decani c 5 2.jpg
Γέννηση
άγνωστη τιμή
Θάνατος
άγνωστη τιμή
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Σερβία
Σύζυγος Thomais Orsini
Τέκνα Μαρία Αγγελίνα Δούκαινα Παλαιολογίνα και John Uroš
Γονείς Στέφανος Ούρος Γ΄ και Μαρία Παλαιολογίνα της Σερβίας
Commons page Πολυμέσα

Ο Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος (σερβικά : Симеон Урош, Σιμέον Ούρος), από τον βασιλικό οίκο τον Νεμάνια, ήταν Δεσπότης της Ηπείρου από το 1359 ως το 1366, και της Θεσσαλίας από το 1359 ως τον θάνατό του το 1370. Υπήρξε ο πρώτος Δεσπότης της σερβικής δυναστείας, περιόδου ιδιαίτερης αστάθειας και αλλεπάλληλων αλλαγών, μετά την κατάρρευση της Βυζαντινής επικυριαρχίας στην ευρύτερη περιοχή (Δυτική Μακεδονία, Θεσσαλία, Ήπειρο) και την σερβική κατάκτηση το 1348.

Η ζωή του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Συμεών ήταν γιος του βασιλιά της Σερβίας, Στέφανου Ούρεση Γ’ και της δεύτερης συζύγου του, Μαρίας Παλαιολογίνας, κόρης του μεγάλου δομεστίκου Ιωάννη, εγγονού του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου.

Όταν ο ετεροθαλής αδελφός του Στέφανος Ούρεσης Δ’ ο Δουσάν, βασιλιάς της Σερβίας, κατέκτησε την Ήπειρο και την Ακαρνανία το 1348, ο ίδιος ο Συμεών ορίστηκε κυβερνήτης αυτών των περιοχών και του δόθηκε ο τίτλος του Δεσπότη, που παραδοσιακά απονέμονταν στους αδελφούς και τους νεώτερους γιους των βυζαντινών αυτοκρατόρων. Ο Συμεών θέλοντας να εδραιώσει την θέση του αυτή νυμφεύτηκε την Θωμαΐδα, την κόρη του Δεσπότη της Ηπείρου Ιωάννη Β' Ορσίνι.

Όταν ο Στέφανος Δ' ο Δουσάν πέθανε το 1355, ο Νικηφόρος Β΄ Ορσίνι, ο έκπτωτος Δεσπότης της Ηπείρου, επανήλθε και ανέκτησε τον έλεγχο στην Ήπειρο και την Θεσσαλία. Το 1356 ο Νικηφόρος Β' ανάγκασε τον Συμεών να εγκαταλείψει την Ήπειρο και να εγκατασταθεί στην Καστοριά. Από εκεί προσπάθησε να επιβληθεί σε όλη την περιοχή και να γίνει «Αυτοκράτορας Σέρβων και Ελλήνων», όπως ήταν ο αδελφός του Στέφανος Δ'. Όμως, ενώ είχε την υποστήριξη κάποιων Σέρβων δεν κατάφερε να γίνει κύριος όλων αυτών των περιοχών, παρά μόνο της Σερβίας και τμήματος της δυτικής Μακεδονίας, κυρίως εξαιτίας δυναστικών ερίδων εντός της σερβικής αριστοκρατίας.

Το 1358 προσπάθησε να κατακτήσει το Μαυροβούνιο, όμως τελικά απέτυχε. Τον επόμενο χρόνο ο Νικηφόρος Β’ Ορσίνι σκοτώθηκε σε μάχη με Αλβανούς και έτσι άνοιξε ο δρόμος για τον ίδιο να κατακτήσει τα εδάφη που αυτός κατείχε. Κατέλαβε την Θεσσαλία το 1359 και αμέσως μετά την Ήπειρο, που περιοχές της λυμαινόταν από αλβανικά φύλλα.

Ενώ ο Συμεών εκστράτευε στην Ήπειρο, ο Ραδοσλάβος Χλαπένος προσπάθησε να καταλάβει την Θεσσαλία για λογαριασμό του θετού γιου του Θωμά Πρελιούμπου. Ο Συμεών αναγνώρισε κάποιες από τις κτήσεις του Χλαπένου και πάντρεψε την κόρη του Μαρία Νεμάνια με τον Θωμά Πρελιούμπο. Από την άλλη πλευρά ο Χλαπένος αναγνώρισε την επικυριαρχία του Συμεών και εγκαταστάθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, όπου και πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της βασιλείας του ειρηνικά. Στην αυλή του είχε ευγενείς διάφορων εθνικοτήτων: Σέρβους, Έλληνες, Αλβανούς, όμως ευνόησε ιδιαίτερα τους Έλληνες καθώς η μητέρα του Μαρία Παλαιολογίνα και η σύζυγός του (κατά το ήμισυ) ήταν Ελληνίδες.

Αναγνώρισε την παρουσία αλβανικών φύλλων σε διάφορα κάστρα της περιοχής, στην Άρτα και το Αγγελόκαστρο, τα οποία αναγνώρισαν την υποτέλειά τους προς αυτόν. Το 1366 τοποθέτησε τον γαμπρό του Θωμά Β' Πρελιούμπο ως Δεσπότη στα Ιωάννινα, ο οποίος επίσης αναγνώρισε την επικυριαρχία του.

Ο Συμεών ίδρυσε και προσέφερε μεγάλα χρηματικά ποσά σε μοναστήρια των Μετεώρων. Πέθανε κάποια στιγμή ανάμεσα στο 1369 και 1371.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με το γάμο του με την Θωμαΐδα Ορσίνι, ο Συμεών Ούρεσης είχε τρία παιδιά, τους:

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ήπειρος: Ιστορικοί ελληνικοί χρόνοι. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1997. ISBN 960-213-371-6.
  • Γεώργιος Σούλης. Σέρβοι και Βυζάντιο. Αθήνα 1995.




Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Simeon Uroš της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).