Ιωσήφ Βοναπάρτης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ιωσήφ Βοναπάρτης
Joseph Bonaparte (by Wicar).jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Joseph Bonaparte (Γαλλικά)
Γέννηση 7  Ιανουαρίου 1768[1][2][3][4][5]
Κορτέ
Θάνατος 28  Ιουλίου 1844[1][2][3][4][5]
Φλωρεντία
Τόπος ταφής Les Invalides
Υπηκοότητα Γαλλία
Θρησκεία Καθολική Εκκλησία
Καθολικισμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσα Γαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσες Γαλλικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
διπλωμάτης
αξιωματικός
στρατιωτικός
Οικογένεια
Σύζυγος Ζυλί Κλαρί
Σύντροφος Εμιλί Εμάρ
Τέκνα Ζεναΐδα Βοναπάρτη
Σαρλότ Βοναπάρτη
Ιωσήφ Φραγκίσκος του Λακόστ
Júlia Bonaparte
Γονείς Κάρλο Μπουοναπάρτε και Λετίτσια Ραμολίνο
Αδέλφια Ναπολέων Α΄ της Γαλλίας
Ελίζα Βοναπάρτη
Καρολίνα Βοναπάρτη
Παυλίνα Βοναπάρτη - Μποργκέζε
Ζερόμ Βοναπάρτης
Λουκιανός Βοναπάρτης
Λουδοβίκος Βοναπάρτης
Οικογένεια Οικογένεια Βοναπάρτη
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Βουλευτής της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης
ambassador of France to Italy
μέλος της Γερουσίας των συντηρητικών
Λόρδος της Γαλλίας
King of Spain (1808–1813)
King of Naples (1806–1808)
Master of the Grand Orient de France
Γενικός Κυβερνήτης των Φιλιππίνων
ambassador of France to the Holy See
ambassador of France to the United States
Βραβεύσεις Μεγάλος Σταυρός της Λεγεώνας της Τιμής
Ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος
Royal Order of the Two-Sicilies
Βασιλικό Τάγμα του Σεραφείμ

Ο Ιωσήφ Ναπολέων Βοναπάρτης (Joseph Bonaparte, 7 Ιανουαρίου 176828 Ιουλίου 1844) ήταν βασιλιάς της Νεαπόλεως και της Σικελίας και αργότερα βασιλιάς της Ισπανίας.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Κόρτε της Κορσικής και ήταν γιος του Κάρλο Μπουοναπάρτε και της Λετίτσια Ραμολίνο (Letizia Ramolino) και αδερφός του Ναπολέοντα Βοναπάρτη.

Το 1806 έγινε στρατιωτικός διοικητής της Νάπολης, και στη συνέχεια βασιλιάς της. Στις 6 Ιουνίου του 1808 έγινε βασιλιάς της Ισπανίας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του η Βενεζουέλα κέρδισε την ανεξαρτησία της, ούσα η πρώτη χώρα της Λατινικής Αμερικής που πέτυχε κάτι τέτοιο. Μετά την ήττα στη μάχη της Βιττόρια ο Ιωσήφ Βοναπάρτης εγκατέλειψε την Ισπανία και ένα χρόνο αργότερα το 1813 τέλειωσε και τυπικά η βασιλεία του.

Έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Νέα Υόρκη, στη Φιλαδέλφεια και στη Μπόρντενταουν του Νιου Τζέρσεϊ. Απεβίωσε στη Φλωρεντία και τάφηκε στο Παρίσι.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν νυμφευμένος από το 1794 με την Μαρία-Ιουλία Κλαρύ (Marie-Julie Clary), κόρη του Φραγκίσκου Κλαρύ και απέκτησαν τέκνα:

Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα· από τη Μαρία-Ιουλία κόμισσα του Άτρι:

  • Ιούλιος γενν. 1806.
  • Τερέζα γενν. 1808.

Από την Αννέτ Σαβάζ:

  • Αικατερίνη-Καρλόττα 1822-1890, παντρεύτηκε τον Ζέμπουλον Χόβελ Μπέντον συνταγματάρχη.

Από την Émilie Hémart:

  • Ιωσήφ-Φραγκίσκος του Λακόστ 1825–1922.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 «Joseph Bonaparte Comte De Survilliers». (Γαλλικά) Sycomore. 15883.
  2. 2,0 2,1 2,2 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Joseph-Bonaparte. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 3,2 SNAC. w6x63s9z. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 Spanish Biographical Dictionary. Real Academia de la Historia. 2009. 13210. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 5,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 1351. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]