Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ
Edmund of Langley 2C Duke of York.jpg
Δούκας της Υόρκης
Διάδοχος Εδουάρδος του Νόργουιτς
Σύζυγος Ισαβέλλα της Καστίλλης
Ιωάννα Χόλαντ
Επίγονοι Εδουάρδος του Νόργουιτς
Κωνσταντία της Υόρκης
Ριχάρδος του Κέιμπριτζ
Οίκος Οίκος της Υόρκης (ιδρυτής)
Πατέρας Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας
Μητέρα Φιλίππη του Αινώ
Γέννηση 5 Ιουνίου 1341
Κινγκς Λάνγκλεϊ, Χέρτφορντσερ, Αγγλία
Θάνατος 1 Αυγούστου 1402 (61 ετών)
Κινγκς Λάνγκλεϊ, Χέρτφορντσερ, Αγγλία
Τόπος ταφής Κινγκς Λάνγκλεϊ, Χέρτφορντσερ, Αγγλία
δεδομέναπ  σ  ε )
Ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ μπροστά στον βασιλιά της Πορτογαλίας Φερδινάνδο Α' - Αγγλικά Χρονικά, 15ος αιώνας.

O Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ, 1ος δούκας της Υόρκης (Αγγλ.:Edmund of Langley,5 Ιουνίου/1341 - 1 Αυγούστου/1402) ήταν Άγγλος πρίγκιπας από την Οικογένεια των Πλανταγενετών, τέταρτος γιος του Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ,. Το προσωνύμιο "Λάνγκλεϊ" το πήρε από τον τόπο γέννησης του όπως οι περισσότεροι πρίγκιπες του μεσαίωνα.

Ιδρυτής του Οίκου της Υόρκης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο γάμος του μικρότερου γιου του Ριχάρδου του Κόνισμπουργκ, 3ου κόμη του Κέιμπριτζ με την Άννα του Μόρτιμερ δισέγγονη του μεγαλύτερου αδελφού του Λάιονελ της Αμβέρσας δημιούργησε τον Οίκο της Υόρκης που διεκδίκησε τον Αγγλικό θρόνο. Αντίπαλοι του Οίκου της Υόρκης ήταν ο Οίκος του Λάνκαστερ, απόγονοι του Ιωάννη της Γάνδης τρίτου γιου του βασιλιά Εδουάρδου Γ΄. Ο εμφύλιος πόλεμος πόλεμος που ξέσπασε ανάμεσα στον Οίκο της Υόρκης και τον Οίκο του Λάνκαστερ ονομάστηκε Πόλεμος των Ρόδων, εξασθένησε σημαντικά την δυναστεία των Πλανταγενετών με τελικό αποτέλεσμα την πτώση της. Ο νονός του Εδμόνδου κόμης του Σάρρει του κληροδότησε μεγάλες εκτάσεις στα βόρεια του Τρέντ στην ακτή της Υόρκης. Συμμετείχε μαζί με τον πατέρα του Εδουάρδο Γ' σε μια αποτυχημένη στρατιωτική εκστρατεία στην Αγγλία (1359). Στέφθηκε ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας (1361), την επόμενη χρονιά ο πατέρας του δημιούργησε για λογαριασμό του την κομητεία του Κέιμπριτζ (1362). [1]

Στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Γαλλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ συμμετείχε σε πολλές εκστρατείες στην Αγγλία την δεκαετία του 1370, το 1369 με 400 οπλισμένους άνδρες και 400 τοξότες πολέμησε στο πλευρό του Ιωάννη Χάστινγκς στην Βρετάνη και στην Ανγκουλέμ. Την επόμενη χρονιά (1370) συμμετείχε πάλι μαζί με τον Χάστινγκς σε νέα εκστρατεία για να ελευθερώσει το κάστρο του Μπέλ Πέρς. Πολέμησε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Εδουάρδο τον μαύρο πρίγκηπα στην νικηφόρα πολιορκία της Λιμόζ, μετά από τις πρώτες αρχικές επιτυχίες κλείστηκε ειρήνη. To 1381 συμμετείχε στο πλευρό των Πορτογάλων στους Φερδινάνδιους πολέμους, μετά απο μια αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον της Καστίλης και μήνες αποφασιστικότητας ανάμεσα στους Ισπανούς και τους Πορτογάλους κλείστηκε ειρήνη, ο Εδμόνδος επέστρεψε δυσαρεστημένος στην Αγγλία.

Αντιβασιλιάς της Αγγλίας με τους ανιψιούς του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εδμόνδος διορίστηκε Κοντόσταυλος του κάστρου του Ντόβερ (1376 - 1381), στις 6 Αυγούστου 1385 προβιβάστηκε σε δούκα της Υόρκης. [2] Διετέλεσε αντιβασιλιάς όταν ο ανιψιός του εξεστράτευσε στην Ιρλανδία (1395) και αμέσως μετά όταν βρέθηκε ο βασιλιάς στην Γαλλία για να τακτοποιήσει τον γάμο του με την Ισαβέλλα Βαλουά (1396). Το καλοκαίρι του 1399 υπερασπίστηκε με φανατισμό τον ανιψιό του Ριχάρδο Β' στον άλλο στασιαστή ανιψιό του Ερρίκο του Μπόλινγκμπροκ, όταν είδε την επερχόμενη νίκη του Ερρίκου άλλαξε στάση και τον υπερασπίστηκε να κερδίσει τον θρόνο. Ο Εδμόνδος επί Ριχάρδου Β' εμφανίστηκε πιο έντονα διεκδικητής του θρόνου από τον Ερρίκο του Μπόλινγκμπροκ λόγω της μεγάλης εύνοιας που έδειξε ο Ριχάρδος Β' στον μεγαλύτερο γιο του Εδουάρδο του Νόργουιτς. [3] Ο Ερρίκος Δ' τον συγχώρεσε για την προηγούμενη στάση του και τον αντάμειψε για τις υπηρεσίες του, στο τέλος της ζωής του ορίστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα ηγεμόνας του δυτικού Μάρς. [4] O Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ πέθανε στον τόπο γέννησης του και τάφηκε στο μοναστήρι των επαιτών μοναχών, το δουκάτο στην συνέχεια πέρασε στον μεγαλύτερο γιο του Εδουάρδο.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την πρώτη σύζυγο του Ισαβέλλα (πέθανε το 1392), κόρη του Πέτρου της Καστίλης απέκτησε :

Με την δεύτερη σύζυγο του Τζοάν Χόλλαντ του Κεντ δεν απέκτησε παιδιά.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Lundy, Darryl. "Person Page 10188". thePeerage.com. Retrieved 2008-09-19
  2. https://www.britannica.com/biography/Edmund-of-Langley-1st-Duke-of-York
  3. Sumption, Jonathan (2009). The Hundred Years War III: Divided Houses. London: Faber & Faber Ltd. p. 855.
  4. https://books.google.gr/books?id=7bDbkWMV5TQC&pg=PA123&lpg=PA123&dq=john+holland+warden+march&redir_esc=y&hl=el#v=onepage&q=john%20holland%20warden%20march&f=false

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Peggy K. Liss, "Isabel the Queen," New York: Oxford University Press, 1992, p. 165
  • James Reston, Jr. "Dogs of God," New York: Doubleday, p. 18.
  • Douglas Biggs, “A Wrong Whom Conscience and Kindred Bid Me to Right: A Reassessment of Edmund of Langley, Duke of York and the Usurpation of Henry IV” Albion, 26 (1994), pp. 231–246.
  • Douglas Biggs, “To Aid the Custodian and Council: Edmund of Langley and the Defense of the Realm, June–July 1399,” Journal of Medieval Military History, I (2002), pp. 125–144.
  • Douglas Biggs, “’A Voyage or Rather and Expedition to Portugal:’ Edmund of Langley in Iberia 1381/82,” Journal of Medieval Military History 7 (2009), pp. 57–74.
  • Douglas Biggs, Three Armies in Britain: The Irish Campaign of Richard II and the Usurpation of Henry IV, 1399, Brill Academic Publishers, Leiden, The Netherlands, 2006.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Edmund of Langley, 1st Duke of York της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).