Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ
Edmund of Langley 2C Duke of York.jpg
Δούκας της Υόρκης
Διάδοχος Εδουάρδος του Νόργουιτς
Σύζυγος Ισαβέλλα της Καστίλλης
Ιωάννα Χόλαντ
Επίγονοι Εδουάρδος του Νόργουιτς
Κωνσταντία της Υόρκης
Ριχάρδος του Κέιμπριτζ
Οίκος Οίκος της Υόρκης (ιδρυτής)
Πατέρας Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας
Μητέρα Φιλίππη του Αινώ
Γέννηση 5 Ιουνίου 1341
Κινγκς Λάνγκλεϊ, Χέρτφορντσερ, Αγγλία
Θάνατος 1 Αυγούστου 1402 (61 ετών)
Κινγκς Λάνγκλεϊ, Χέρτφορντσερ, Αγγλία
Τόπος ταφής Κινγκς Λάνγκλεϊ, Χέρτφορντσερ, Αγγλία
δεδομέναπ  σ  ε )
Ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ μπροστά στον βασιλιά της Πορτογαλίας Φερδινάνδο Α' - Αγγλικά Χρονικά, 15ος αιώνας.

O Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ, 1ος δούκας της Υόρκης (Edmund of Langley,5 Ιουνίου/1341 - 1 Αυγούστου/1402) ήταν ο τέταρτος γιος του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Γ' και της συζύγου του βασίλισσας Φιλίππης του Αινώ, όπως οι περισσότεροι μεσαιωνικοί πρίγκιπες της εποχής του κέρδισε το προσωνύμιο του Λάνγκλεϊ από τον τόπο γέννησης του.

Ιδρυτής του Οίκου της Υόρκης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εδμόνδος ήταν ο ιδρυτής του Οίκου της Υόρκης, με τον γάμο του μικρότερου γιου του Ριχάρδου του Κόνισμπουργκ, 3ου κόμη του Κέιμπριτζ με την Άννα του Μόρτιμερ δισέγγονη του μεγαλύτερου αδελφού του Λάιονελ της Αμβέρσας δημιουργήθηκε ο Οίκος της Υόρκης ο οποίος διεκδίκησε δικαιώματα στον Αγγλικό θρόνο με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο Πόλεμος των Ρόδων ο οποίος εξασθένησε την δυναστεία των Πλανταγενετών και έφερε τελικά την πτώση της. Οι αντίπαλοι του Οίκος της Υόρκης ήταν ο Οίκος του Λάνκαστερ οι απόγονοι του Ιωάννη της Γάνδης, 1ου δούκα του Λάνκαστερ και τρίτου γιου του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Γ'. Ο νονός του κόμης του Σάρρει παραχώρησε με τον θάνατο του στον Εδμόνδο μεγάλες εκτάσεις στα βόρεια του Τρέντ στην ακτή της Υόρκης, Συμμετείχε μαζί με τον πατέρα του Εδουάρδο Γ' σε μια αποτυχημένη στρατιωτική εκστρατεία στην Αγγλία (1359), στέφθηκε ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας (1361) και την επόμενη χρονιά (1362) ο πατέρας του δημιούργησε για λογαριασμό του την κομητεία του Κέιμπριτζ. [1]

Στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Γαλλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ πήρε μέρος σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Αγγλία την δεκαετία του 1370, το 1369 μαζί με 400 οπλισμένους άνδρες και 400 τοξότες πολέμησε στο πλευρό του Ιωάννη Χάστινγκς, 2ου κόμη του Πέμπροκ σε εκστρατείες στην Βρετάνη και στην Ανγκουλέμ. Την επόμενη χρονιά (1370) συμμετείχε πάλι μαζί με τον Πέμπροκ σε νέα εκστρατεία για να ανακουφίσει το κάστρο του Μπέλ Πέρς και στην συνέχεια συμμετείχε στο πλευρό του μεγαλύτερου αδελφού του Εδουάρδου του μαύρου πρίγκηπα στην επιτυχημένη πολιορκία της Λιμόζ, μετά από τις πρώτες αρχικές επιτυχίες τελικά κλείστηκε ειρήνη. To 1381 συμμετείχε στο πλευρό των Πορτογάλων σε μια αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον της Καστίλης στους Φερδινάνδιους πολέμους αλλά μετά από πολλούς μήνες αποφασιστικότητας κλείστηκε ειρήνη ανάμεσα στους Ισπανούς και τους Πορτογάλους με αποτέλεσμα ο Εδμόνδος να επιστρέψει δυσαρεστημένος στην Αγγλία.

Αντιβασιλιάς της Αγγλίας με τους ανιψιούς του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εδμόνδος διορίστηκε Κοντόσταυλος του κάστρου του Ντόβερ (1376 - 1381) και στις 6 Αυγούστου/1385 προβιβάστηκε σε δούκα της Υόρκης. [2] Διετέλεσε φύλακας του βασιλείου όταν ο ανιψιός του εξεστράτευσε στην Ιρλανδία (1395) και κατά την διάρκεια της σύντομης παραμονής του βασιλιά στην Γαλλία (1396) για να ρυθμίσει τον μελλοντικό γάμο του με την Ισαβέλλα Βαλουά, το καλοκαίρι του 1399 υπερασπίστηκε με φανατισμό στην αρχή τον ανιψιό του βασιλιά Ριχάρδο Β' στην επίθεση που δέχθηκε για την ανατροπή του από τον άλλο ανιψιό του του Ερρίκο του Μπόλινγκμπροκ αλλά όταν είδε την επερχόμενη νίκη του Ερρίκου του Μπόλινγκμπροκ άλλαξε στάση και τον υπερασπίστηκε να κερδίσει τον θρόνο. Ο Εδμόνδος κατά την διάρκεια της βασιλείας του Ριχάρδου Β' εμφανίστηκε μεγαλύτερος διεκδικητής στην διαδοχή του θρόνου από τον ανιψιό του Ερρίκο του Μπόλινγκμπροκ λόγω της μεγάλης συμπάθειας και εύνοιας που είχε δείξει ο Ριχάρδος Β' στον μεγαλύτερο γιο του Εδουάρδο του Νόργουιτς. [3] Ο Ερρίκος Δ' τον συγχώρεσε για την προηγούμενη στάση του και τον αντάμειψε για τις υπηρεσίες του, στο τέλος της ζωής του ορίστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα φύλακας του δυτικού Μάρς. [4] O Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ πέθανε στον τόπο γέννησης του και τάφηκε στο μοναστήρι των επαιτών μοναχών, το δουκάτο στην συνέχεια πέρασε στον μεγαλύτερο γιο του Εδουάρδο.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την πρώτη σύζυγο του Ισαβέλλα (πέθανε το 1392), κόρη του Πέτρου της Καστίλης παιδιά του ήταν :

Με την δεύτερη σύζυγο του και θεία του Ιωάννα Ολλανδού κόρη του Εδμόνδου του Γούντστοκ, 1ου κόμη του Κέντ (γιου του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Α' με την δεύτερη σύζυγο του Μαργαρίτα της Γαλλίας και ετεροθαλούς αδελφού του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Β') δεν απέκτησε παιδιά.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Lundy, Darryl. "Person Page 10188". thePeerage.com. Retrieved 2008-09-19
  2. https://www.britannica.com/biography/Edmund-of-Langley-1st-Duke-of-York
  3. Sumption, Jonathan (2009). The Hundred Years War III: Divided Houses. London: Faber & Faber Ltd. p. 855.
  4. https://books.google.gr/books?id=7bDbkWMV5TQC&pg=PA123&lpg=PA123&dq=john+holland+warden+march&redir_esc=y&hl=el#v=onepage&q=john%20holland%20warden%20march&f=false

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Peggy K. Liss, "Isabel the Queen," New York: Oxford University Press, 1992, p. 165
  • James Reston, Jr. "Dogs of God," New York: Doubleday, p. 18.
  • Douglas Biggs, “A Wrong Whom Conscience and Kindred Bid Me to Right: A Reassessment of Edmund of Langley, Duke of York and the Usurpation of Henry IV” Albion, 26 (1994), pp. 231–246.
  • Douglas Biggs, “To Aid the Custodian and Council: Edmund of Langley and the Defense of the Realm, June–July 1399,” Journal of Medieval Military History, I (2002), pp. 125–144.
  • Douglas Biggs, “’A Voyage or Rather and Expedition to Portugal:’ Edmund of Langley in Iberia 1381/82,” Journal of Medieval Military History 7 (2009), pp. 57–74.
  • Douglas Biggs, Three Armies in Britain: The Irish Campaign of Richard II and the Usurpation of Henry IV, 1399, Brill Academic Publishers, Leiden, The Netherlands, 2006.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Edmund of Langley, 1st Duke of York της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).