Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ
Edmund of Langley 2C Duke of York.jpg
Δούκας της Υόρκης
Διάδοχος Εδουάρδος του Νόργουιτς
Γέννηση 5 Ιουνίου 1341
Κινγκς Λάνγκλεϊ, Χέρτφορντσερ, Αγγλία
Θάνατος 1 Αυγούστου 1402 (61 ετών)
Κινγκς Λάνγκλεϊ, Χέρτφορντσερ, Αγγλία
Τόπος ταφής Κινγκς Λάνγκλεϊ, Χέρτφορντσερ, Αγγλία
Σύζυγος Ισαβέλλα της Καστίλλης
Ιωάννα Χόλαντ
Επίγονοι Εδουάρδος του Νόργουιτς
Κωνσταντία της Υόρκης
Ριχάρδος του Κέιμπριτζ
Οίκος Οίκος της Υόρκης (ιδρυτής)
Πατέρας Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας
Μητέρα Φιλίππη του Αινώ
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )
Ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ μπροστά στον βασιλιά της Πορτογαλίας Φερδινάνδο Α' - Αγγλικά Χρονικά, 15ος αιώνας.

O Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ (Αγγλ.:Edmund of Langley,5 Ιουνίου 1341 - 1 Αυγούστου 1402) Άγγλος πρίγκιπας από την Οικογένεια των Πλανταγενετών και 1ος Δούκας της Υόρκης ήταν τέταρτος γιος του Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ. Το προσωνύμιο "Λάνγκλεϊ" το πήρε από τον τόπο γέννησης του όπως οι περισσότεροι πρίγκιπες του μεσαίωνα.

Ιδρυτής του Οίκου της Υόρκης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο γάμος του μικρότερου γιου του Ριχάρδου του Κέιμπριτζ με την Άννα Μόρτιμερ δισέγγονη του μεγαλύτερου αδελφού του Λάιονελ της Αμβέρσας δημιούργησε τον Οίκο της Υόρκης που διεκδίκησε τον Αγγλικό θρόνο. Αντίπαλος ήταν ο Οίκος του Λάνκαστερ απόγονοι του Ιωάννη της Γάνδης τρίτου γιου του Εδουάρδου Γ΄. Ο εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε ανάμεσα στους δυο Οίκους ονομάστηκε Πόλεμος των Ρόδων, εξασθένησε σημαντικά τους Πλανταγενέτες με αποτέλεσμα την πτώση της.

Ο νονός του Εδμόνδου κόμης του Σάρρεϋ του κληροδότησε μεγάλες εκτάσεις βόρεια του Τρέντ στην ακτή της Υόρκης. Συμμετείχε μαζί με τον πατέρα του σε μια αποτυχημένη στρατιωτική εκστρατεία στην Γαλλία (1359). Στέφθηκε ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας (1361), την επόμενη χρονιά ο πατέρας του δημιούργησε για λογαριασμό του την κομητεία του Κέιμπριτζ (1362). [1]

Στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Γαλλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ συμμετείχε σε πολλές εκστρατείες την δεκαετία του 1370, το 1369 με 400 οπλισμένους άνδρες και 400 τοξότες πολέμησε στο πλευρό του Ιωάννη Χάστινγκς στην Βρετάνη και στην Ανγκουλέμ. Την επόμενη χρονιά (1370) συμμετείχε πάλι μαζί με τον Χάστινγκς σε νέα εκστρατεία για να ελευθερώσει το κάστρο του Μπέλ Πέρς. Πολέμησε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Εδουάρδο τον μαύρο πρίγκηπα στην νικηφόρα πολιορκία της Λιμόζ, μετά από τις πρώτες αρχικές επιτυχίες κλείστηκε ειρήνη. To 1381 συμμετείχε στο πλευρό των Πορτογάλων στους Φερδινάνδιους πολέμους, μετά από μια αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον της Καστίλης και μήνες αναποφασιστικότητας ανάμεσα στους Ισπανούς και τους Πορτογάλους κλείστηκε ειρήνη, ο Εδμόνδος επέστρεψε δυσαρεστημένος στην Αγγλία.

Αντιβασιλιάς της Αγγλίας με τους ανιψιούς του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εδμόνδος διορίστηκε Κοντόσταυλος του κάστρου του Ντόβερ (1376 - 1381) και προβιβάστηκε σε δούκα της Υόρκης (6 Αυγούστου 1385). [2] Διετέλεσε αντιβασιλιάς όταν ο ανιψιός του Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας εξεστράτευσε στην Ιρλανδία (1395) και όταν πήγε ο βασιλιάς στην Γαλλία για να τακτοποιήσει τον γάμο του με την Ισαβέλλα των Βαλουά (1396). Το καλοκαίρι του 1399 υπερασπίστηκε με φανατισμό τον Ριχάρδο Β' από ξάδελφο του τον Ερρίκο του Μπόλινμπροκ, όταν είδε την επερχόμενη νίκη του Ερρίκου άλλαξε στάση.

Ο Εδμόνδος επί Ριχάρδου Β' παρουσιάστηκε φανατικός διεκδικητής του θρόνου από τον λόγω της μεγάλης εύνοιας που έδειξε ο Ριχάρδος Β' στον μεγαλύτερο γιο του Εδουάρδο του Νόργουιτς. [3] Ο Ερρίκος Δ' τον συγχώρεσε και τον αντάμειψε για τις υπηρεσίες του, στο τέλος της ζωής του ορίστηκε για σύντομο χρόνο ηγεμόνας του δυτικού Μαρς. [4] O Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ πέθανε στον τόπο γέννησης του και τάφηκε στο μοναστήρι των επαιτών μοναχών, το δουκάτο πέρασε στον μεγαλύτερο γιο του Εδουάρδο.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την πρώτη σύζυγο του Ισαβέλλα της Καστίλης, δούκισσα της Υόρκης απέκτησε :

Με την δεύτερη σύζυγο του Ιωάννα Χόλλαντ δεν απέκτησε παιδιά.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Lundy, Darryl. "Person Page 10188". thePeerage.com. Retrieved 2008-09-19
  2. https://www.britannica.com/biography/Edmund-of-Langley-1st-Duke-of-York
  3. Sumption, Jonathan (2009). The Hundred Years War III: Divided Houses. London: Faber & Faber Ltd. p. 855.
  4. https://books.google.gr/books?id=7bDbkWMV5TQC&pg=PA123&lpg=PA123&dq=john+holland+warden+march&redir_esc=y&hl=el#v=onepage&q=john%20holland%20warden%20march&f=false

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Peggy K. Liss, "Isabel the Queen," New York: Oxford University Press, 1992, p. 165
  • James Reston, Jr. "Dogs of God," New York: Doubleday, p. 18.
  • Douglas Biggs, “A Wrong Whom Conscience and Kindred Bid Me to Right: A Reassessment of Edmund of Langley, Duke of York and the Usurpation of Henry IV” Albion, 26 (1994), pp. 231–246.
  • Douglas Biggs, “To Aid the Custodian and Council: Edmund of Langley and the Defense of the Realm, June–July 1399,” Journal of Medieval Military History, I (2002), pp. 125–144.
  • Douglas Biggs, “’A Voyage or Rather and Expedition to Portugal:’ Edmund of Langley in Iberia 1381/82,” Journal of Medieval Military History 7 (2009), pp. 57–74.
  • Douglas Biggs, Three Armies in Britain: The Irish Campaign of Richard II and the Usurpation of Henry IV, 1399, Brill Academic Publishers, Leiden, The Netherlands, 2006.
Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ
Νεότερος κλάδος του Οίκος των Πλανταγενετών
Γέννηση: 5 Ιουνίου 1341 Θάνατος: 1 Αυγούστου 1402
Προκάτοχος
Πρώτη δημιουργία του τίτλου
Δούκας της Υόρκης
Arms of Edmund of Langley, 1st Duke of York.svg

1385 - 1402
Διάδοχος
Εδουάρδος του Νόργουιτς
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Edmund of Langley, 1st Duke of York της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).