Αλφόνσος Ζ΄ της Λεόν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αλφόνσος Ζ΄
TumboA kralik.jpg
Βασιλιάς της Καστίλης και Λεόν
Περίοδος 1126 - 1157
Προκάτοχος Ουρράκα Χιμένες
Διάδοχος Σάντσο Γ΄ της Καστίλης,
Φερδινάνδος Β΄ της Λεόν
Γέννηση 1 Μαρτίου 1105
Κάλδας ντε Ρέις
Θάνατος 21 Αυγούστου 1157 (52 ετών)
Σιέρρα Μορένα
Τόπος ταφής Καθεδρικός του Τολέδο
Σύζυγος Βερεγγάρια Βαρκελώνης
Ριτσέζα Πιάστ
Επίγονοι Σάντσο Γ΄ της Καστίλης
Φερδινάνδος Β΄ της Λεόν
Κωνσταντία
Σάντσα (κόρη της Βερεγγάριας)
Σάντσα (κόρη της Ριτσέζα)
(νόθη) Ουρράκα
(νόθη) Στεφανία
Οίκος Ιβρέας
Πατέρας Ραϋμόνδος
Μητέρα Ουρράκα Χιμένες
Θρησκεία Καθολικός Χριστιανός
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )
Ο Αλφόνσος Ζ΄ της Λεόν σαν αυτοκράτωρ με το "Αυτοκρατορικό προνόμιο" που εκδόθηκε από τον ίδιο.

Ο Αλφόνσος Ζ΄ της Καστίλης ή Αλφόνσος ο Αυτοκράτωρ (ισπ.: Alfonso VII de León, 1 Μαρτίου 1105 - 21 Αυγούστου 1157), βασιλιάς της Καστίλης και της Λεόν (1126 - 1157) βασιλιάς της Γαλικίας (1111 - 1157) [1] ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Ιβηρικής από τον Οίκο της Ιβρέας. Ο Αλφόνσος ήταν μεγαλύτερος γιος του Ραϊμόνδου της Γαλικίας και της Ουρράκας Χιμένες κόρης του Αλφόνσου ΣΤ' της Καστίλης, της Λεόν και της Γαλικίας. Η μητέρα του έδωσε στον Αλφόνσο την ηγεμονία του Τολέδο, ο ίδιος χρησιμοποίησε πρώτος τον τίτλο αυτοκράτορας της όλης Ισπανίας κυβερνώντας με την μητέρα του από το 1116. Ο Αλφόνσος ήταν θρυλική και αινιγματική προσωπικότητα σαν βασιλιάς της Ιβηρικής χερσονήσου, κατόρθωσε να κυριαρχήσει στους χριστιανικούς πληθυσμούς της δυτικής Ιβηρικής αλλά οι προσπάθειες του δεν ήταν επιτυχείς. Η Πορτογαλία ανεξαρτητοποιήθηκε (1128) και αναγνωρίστηκε σαν ανεξάρτητο βασίλειο (1143).

Κληρονόμος της Καστίλης και της Λεόν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλφόνσος στέφτηκε βασιλιάς της Γαλικίας στον καθεδρικό ναό της Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, [2] από τον επίσκοπο της Κομποστέλα Ντιένγκο Γκελμίρεζ και από τον κόμη της Τράβας (1111) αν και βρισκόταν ακόμα σε νηπιακή ηλικία. [3] Ή μητέρα του είχε κληρονομήσει το ενωμένο βασίλειο Λεόν και Καστίλης και Γαλικίας (1109) και ήθελε να εξασφαλίσει την διαδοχή της από τον γιο της. Το 1125 ο Αλφόνσος κληρονόμησε το πρώην μουσουλμανικό βασίλειο του Τολέδο. Μετά τον θάνατο της μητέρας του στις 10 Μαρτίου 1126 στέφτηκε βασιλιάς της Καστίλης και της Λεόν, αμέσως έβαλε στόχο την ουσιαστική κυριαρχία στο βασίλειο την οποία κατείχε μέχρι τότε ο Αλφόνσος ο Μαχητής. Ο Αλφόνσος ο Μαχητής τον αναγνώρισε τελικά βασιλιά με την ειρήνη του Ταμάρα (1127). Τα εδάφη στα ανατολικά του βασιλείου του είχαν γνωρίσει μεγάλη ανεξαρτησία την εποχή της μητέρας του και ο Αλφόνσος βρέθηκε αντιμέτωπος με πολλές εξεγέρσεις, προσπάθησε με στρατιωτικά μέσα να περιορίσει την αυτονομία των τοπικών βαρόνων.

Προσπάθειες για ενοποίηση των χριστιανικών βασιλείων της Ιβηρικής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλφόνσος ο Μαχητής βασιλιάς της Παμπλόνα και της Αραγωνίας πέθανε χωρίς απογόνους (1134), άφησε το βασίλειο του στα στρατιωτικά τάγματα, αλλά η αριστοκρατία των δυο βασιλείων το απέρριψε. Ο Γκαρσία Ραμίρεζ, κόμης του Μονθόν εξελέγη βασιλιάς της Παμπλόνα ενώ ο ίδιος ο Αλφόνσος Ζ´ διεκδικούσε το βασίλειο της Αραγωνίας. Οι ευγενείς έκαναν άλλη επιλογή εκλέγοντας νέο βασιλιά τον αδελφό του Αλφόνσου του μαχητή Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας. Ο Αλφόνσος Ζ´ απάντησε με κατάκτηση της Λα Ριόχα και της Σαραγόσας, από τότε φαίνεται ότι κυβέρνησε τα βασίλεια ενωμένα. Σε πολλές μάχες βγήκε νικητής απέναντι στον ενωμένο στρατό της Ναβάρρας και της Αραγωνίας με υποταγή των δυο βασιλείων, είχε την υποστήριξη των βαρόνων βόρεια των Πυρηναίων τα εδάφη των οποίων έφταναν μέχρι τον Ροδανό. Ο στρατός των αντιπάλων του ήταν όμως πολύ μεγάλος για να τον ελέγξει με μεγάλη αδυναμία στην προσπάθεια του να ενώσει την Ιβηρική, γι'αυτό ζήτησε την βοήθεια του Ραϊμόνδου Βερεγγάριου Γ΄, κόμη της Βαρκελώνης.

Διάφοροι θρύλοι αναφέρουν ότι ο Αλφόνσος Ζ´ μετά την κατάκτηση της Λεόν διεκδίκησε τον τίτλο του αυτοκράτορα θεωρώντας ότι η πόλη έχει αυτοκρατορική θέση, έκοψε και νομίσματα με τίτλο "Αυτοκράτωρ των Ισπανών". Θεωρούσε τον εαυτό του απόγονο των Βησιγότθων βασιλέων οι οποίοι είχαν σχέση με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο τίτλος διεκδικήθηκε επιπλέον από τον Αλφόνσο ΣΤ΄ της Λεόν και τον Αλφόνσο τον Μαχητή αλλά είχε μάλλον λογοτεχνική σημασία. Ο Αλφόνσος στέφθηκε «Αυτοκράτορας της Ισπανίας» στον καθεδρικό ναό του Λεόν (1135). [4] Από τότε προσπάθησε να κατακτήσει όλα τα χριστιανικά βασίλεια της χερσονήσου και να ηγηθεί στην Ανακατάκτηση όλων των υπόλοιπων βασιλείων από τους μουσουλμάνους.

Ανεξαρτησία της Πορτογαλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ενότητα της Ιβηρικής χερσονήσου σε ένα βασίλειο είχε χαθεί από την εποχή των Βησιγότθων, η υποταγή της Αραγωνίας είχε εξασφαλιστεί όταν ο Αλφόνσος Α΄ της Πορτογαλίας αναγνώρισε τον Αλφόνσο Ζ΄ σαν κυρίαρχο του (1137). Στην συνέχεια ο Αλφόνσος Ζ΄ ηττήθηκε στην μάχη του Βαλντεβέζ (1141) στις προσπάθειες του να κατακτήσει την Πορτογαλία (1141), γι'αυτό αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Πορτογαλίας με την Συνθήκη της Θαμόρα (1143). [5] Την ίδια χρονιά κατάφερε να ενώσει την Καταλονία και την Αραγωνία με το στέμμα της Αραγωνίας πραγματοποιώντας τον γάμο ανάμεσα στην Πετρονίλα της Αραγωνίας και τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄ της Βαρκελώνης. Ο Αλφόνσος ήταν ευσεβής βασιλιάς, εισήγαγε το Τάγμα των Κιστερκιανών στην Ιβηρική με την ίδρυση αβαείου στο Φιτέρο. Ανέλαβε ο ίδιος εκστρατείες για την εκδίωξη των μουσουλμάνων από την Ανδαλουσία ιδιαίτερα μετά την κατάληψη της Κορία (1138) με μια σειρά μαχών ενάντια στους Αλμοραβίδες. Κατέλαβε το σημαντικό φρούριο Ορέζα κοντά στο Τολέδο μετά από επτάμηνη πολιορκία, ο χρονικογράφος Αντεφόνσι Ιμπερατόρι γράφει :

" ... νωρίς το πρωί το κάστρο ήταν γεμάτο από χριστιανούς ιππότες, τα βασιλικά σύμβολα σηκώθηκαν ψηλά στον πύργο. Οι πιστοί χριστιανοί μέσα στον πύργο πανηγύριζαν με την ιαχή "ζήτω ο Αλφόνσος, ο αυτοκράτορας της Λεόν και του Τολέδο!"

Σταυροφορία του πάπα εναντίον των Μαυριτανών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλφόνσος πολιόρκησε για δεύτερη φορά την Κορία την κατέλαβε (1142), [6] στην συνέχεια έφτασε μέχρι την Κόρδοβα (1144). Δύο χρόνια αργότερα δέχτηκε επίθεση από τους Αλμοάδες, ο Αλφόνσος προκειμένου να ενισχύσει τα νότια σύνορα του ήρθε σε συμφωνία με τους Αλμοραβίδες για αμοιβαία υποστήριξη. Την ίδια εποχή ο πάπας Ευγένιος Γ΄ οργάνωσε την Β΄ Σταυροφορία εναντίον των Μαυριτανών στην οποία μετείχαν ο ίδιος ο Αλφόνσος, ο Γκαρσία Ραμίρεζ της Ναβάρρας, ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ της Βαρκελώνης, στρατός Καταλανών , Φράγκων και ναυτικό από την Γένοβα και την Πίζα, οι Σταυροφόροι κατέλαβαν το πλούσιο λιμάνι της Αλμερίας τον Οκτώβριο του 1147. Το ένα τρίτο της πόλης δόθηκε στην Γένοβα και στην συνέχεια παραχωρήθηκε στον Γενοβέζο πολίτη Όττο ντε Μπονβιλλάνο, ήταν το μεγαλύτερο λιμάνι της Καστίλης και της Μεσογείου. [7] Το 1151 ο Αλφόνσος υπέγραψε την Συνθήκη του Τουντιλέν με τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄ η οποία καθόριζε τα όρια επιρροής τους στην Ανδαλουσία για να αποτρέψει τους δυο ηγεμόνες να έρθουν σε σύγκρουση. Η Αλμερία καταλήφθηκε έξι χρόνια αργότερα από τους Αλμοάδες, ο Αλφόνσος πέθανε κατά την διάρκεια της επιστροφής του από μια εκστρατεία εναντίον τους στο πέρασμα του Μουραντέλ στην Σιέρρα Μορένα πιθανώς στην Θιουδάδ Ρεάλ. [8]

Συμπεράσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλφόνσος δεν ήταν προστάτης μονάχα των χριστιανών αλλά και των λίγων μουσουλμάνων οπαδών του, η βασιλεία του χαρακτηρίζεται σαν μια σημαντική προσπάθεια για την ελάττωση της εξουσίας των Αλμοάδων στην Ιβηρική, δεν κατάφερε να τους υποτάξει ολοκληρωτικά αλλά άνοιξε τον δρόμο να το κάνουν οι απόγονοι του. Την εποχή του θανάτου του είχε γίνει ευρύτερα αποδεκτό ότι κανένας άλλος ηγεμόνας δεν θα μπορούσε να κατορθώσει να ενώσει τις δυο θρησκείες, μοίρασε το βασίλειο του ανάμεσα στους δυο γιους του. Ο Αλφόνσος ήταν προστάτης των ποιητών συμπεριλαμβανόμενου και του τροβαδούρου Μαρκαμπού.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την πρώτη σύζυγο του Βερεγγάρια της Βαρκελώνης κόρη (1128) του Ραμόν Βερεγγάριου Γ' της Βαρκελώνης απέκτησε: [9]

Με την δεύτερη σύζυγο του Ριτσέζα Πιάστ (1152) κόρη του Λαδισλάου Β΄ της Πολωνίας απέκτησε: [10]

Εξώγαμα τέκνα του ήταν: [11]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Fletcher 1984: 133.
  2. Stroll, Mary, Calixtus 2, 1119–1124, (BRILL, 2004), 239.
  3. Fletcher 1984: 133
  4. Medieval Iberia: an encyclopedia, Ed. E. Michael Gerli and Samuel G. Armistead, (Taylor & Francis, 2003) 60.
  5. Reilly, Bernard F., The Kingdom of León-Castilla under King Alfonso VII, 1126–1157, (University of Pennsylvania Press, 1998), 309.
  6. Rogers, Clifford J. (2010). The Oxford Encyclopedia of Medieval Warfare and Military Technology: Vol. 1. Oxford University Press. p. 432.
  7. Riley-Smith (1990) p.48.
  8. Medieval Iberia: an encyclopedia, 60.
  9. Barton, Simon, The Aristocracy in Twelfth-Century León and Castile, (Cambridge University Press, 1997), 286.
  10. Reilly, 114.
  11. Reilly, 143.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Barton, Simon, The Aristocracy in Twelfth-Century León and Castile, Cambridge University Press, 1997.
  • Fletcher, R.A. (1984). Saint James's catapult : the life and times of Diego Gelmírez of Santiago de Compostela. Oxford [Oxfordshire]: Clarendon Press. ISBN 978-0198225812.
  • Medieval Iberia: an encyclopedia, Ed. E. Michael Gerli and Samuel G. Armistead, Taylor & Francis, 2003.
  • Reilly, Bernard F., The Kingdom of León-Castilla under King Alfonso VII, 1126–1157, University of Pennsylvania Press, 1998.
  • Riley-Smith, Jonathan (1990). Atlas of the Crusades. New York: Facts on File.
  • Stroll, Mary, Calixtus 2, 1119–1124, BRILL, 2004.
  • Arnaldo, Bishop of Astorga, wrote an account of Alfonso VII's life and reign known as the Chronica Adefonsi Imperatoris.


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alfonso VII of León and Castile της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).