Αλφόνσος ΣΤ΄ του Λεόν και Καστίλης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αλφόνσος ΣΤ΄ της Λεόν και Καστίλης
AlfonsoVI of Castile.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Alfonso VI (Ισπανικά) και Afonso VI (Γαλικιανά)
ΓέννησηΙουνίου 1040
Σαντιάγο ντε Κομποστέλα
Θάνατος1  Ιουλίου 1109
Τολέδο
Τόπος ταφήςSahagún
Χώρα πολιτογράφησηςΒασίλειο της Λεόν
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςγαλικιανή γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταηγεμόνας
πολεμιστής
Οικογένεια
ΣύζυγοςΑγνή της Ακουιτανίας (1069–1078)
Κωνσταντία της Βουργουνδίας (1079–1093)
Θάιδα της Σεβίλλης (1091–1093)
Beatrix of Poitiers (1108–1109)
Bertha of Tuscany (1093–1099)
Isabella, Queen of Castile (1100–1107)
Χιμένα Μουνιόθ
ΣύντροφοςΧιμένα Μουνιόθ
ΤέκναΟυρράκα του Λεόν
Σάντσο Αλφόνσεθ
Ελβίρα της Καστίλης
Ελβίρα της Καστίλης, κόμισσα της Τουλούζης
Θηρεσία, κόμισσα της Πορτογαλίας
ΓονείςΦερδινάνδος Α΄ της Λεόν και Σάντσα της Λεόν
ΑδέλφιαΣάντσο Β΄ της Καστίλης και Λεόν
Γκαρθία Β΄ της Γαλικίας
Ουρράκα της Θαμόρα
Ελβίρα του Τόρο
ΟικογένειαΟίκος των Χιμένεθ
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΜονάρχης του Βασιλείου της Λεόν (1065–1109, Βασίλειο της Λεόν)
Μονάρχης του Βασιλείου της Καστίλης (1072–1109, Βασίλειο της Καστίλλης)
Μονάρχης της Γαλικίας (1071–1072, Βασίλειο της Γαλικίας)
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ ο γενναίος, ισπαν. Alfonso VI El Bravo (π. 1040/1 - 1 Ιουλίου 1109) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν βασιλιάς τού Λεόν (1065-1072, 1072-1109) και μετά της Γαλικίας (1071-1109) & της Καστίλης (1092-1109), που τις ένωσε με το Λεόν.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Φερδινάνδου Α΄ της Καστίλης & Λεόν και της Σάντσα τού Οίκου των Αστουριών-Λεόν, κόρης τού Αλφόνσου Ε΄ του Λεόν. Μεγαλύτερη αδελφή του ήταν η Ουρράκα.

Ο νεαρός πρίγκιπας (infante) είχε καταγωγή από τη Ναβάρρα, καθώς ο Φερδινάνδος Α΄ ήταν γιος τού Σάντσο Γ΄ της Παμπλόνα. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς πότε γεννήθηκε: ένας από τους συγγραφείς τού Ανωνύμου Χρονικού τού Σααγκούν αναφέρει ότι απεβίωσε 62 ετών, μετά από 44 έτη βασιλείας, άρα γεννήθηκε το β΄ ήμισυ τού 1047 ή το α΄ ήμισυ τού 1048. Ο Πελάγιος τού Οβιέδο αναφέρει ότι ήταν 79 ετών, όταν απεβίωσε, αλλά τότε θα είχε γεννηθεί το 1030, πριν τον γάμο των γονιών του. Θεωρούμε ότι γεννήθηκε ενδιάμεσα, το 1040/1.

Σύμφωνα με τη Σιωπηλή Ιστορία τού Λεόν το πρώτο τέκνο τού Φερδινάνδου Α΄, η Ουρράκα, γεννήθηκε όταν αυτός ήταν κόμης της Καστίλης, έτσι η γέννησή της μπορεί να τοποθετηθεί το 1033/4. Το δεύτερο τέκνο του, ο Σάντσο Β΄ πρέπει να γεννήθηκε στο β΄ ήμισυ τού 1038 ή το 1039. Το τρίτο τέκνο του, η Ελβίρα, θα γεννήθηκε το 1039/40, ο Αλφόνσος ΣΤ΄ το 1040/41 και ο Γκαρθία Β΄ το διάστημα 1041 - 24 Απριλίου 1043, οπότε ο Φερδινάνδος Α΄ σε δωρεά του προς το αββαείο τού Σαν Ανδρές δε Εσπιναρέδα αναφέρει τα πέντε τέκνα του. Στις 26 Απριλίου 1046 όλα τα παιδιά του (εκτός της Ελβίρας) υπογράφουν ένα έγγραφο στη μονή τού Σαν χουάν Μπαουτίστα δε Κόριας.

Όλα τα τέκνα του, κατά τη Σιωπηλή Ιστορία, μορφώθηκαν στις ελεύθερες Τέχνες (ρητορική, αρχαία ελληνικά, μαθηματικά, κ.ά.), ενώ οι γιοί του εκπαιδεύτηκαν επιπλέον στα όπλα, στην ιππασία και το κυνήγι. Ο κληρικός Ραϊμούνδος ήταν υπεύθυνος για την εκπαίδευση τού Αλφόνσου ΣΤ΄. Όταν ο τελευταίος έγινε βασιλιάς, τον έκανε επίσκοπο της Παλένθια και αναφέρεται σε αυτόν ως τον "διδάσκαλό μου, ευγενή άνδρα με φόβο Θεού (magistro nostro, viro nobile et Deum timenti)". Για να μάθει την τέχνη τού πολέμου και ό,τι έπρεπε για έναν ιππότη, θα πέρασε μεγάλες περιόδους στην Πεδινή Γη (Tierra de Campos) μαζί με τον Πέδρο Ανσούρεθ τού Οίκου των Μπανού Γκόμεθ.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πληροφορίες των συζύγων του προέρχονται από το Χρονικό των βασιλέων τού Λεόν (Chronicon regum Legionensium) τού Πελάγιου τού Οβιέδο. Ο Αλφόσος ΣΤ΄ νυμφεύτηκε πρώτα το 1073/4 την Αγνή των Πουατιέ, κόρη τού Γουλιέλμου Η΄ δούκα της Ακουιτανίας. Η Αγνή εμφανίζεται στα έγγραφα με τον σύζυγό της ως το 1077 και απεβίωσε το 1078. Ίσως, λόγω έλλειψης τέκνων, να την είχε αποκηρύξει το 1077.

Έπειτα ο Αλφόνσος ΣΤ΄ έκανε σχέση με την ευγενή Χιμένα Μούνιοθ. Από την παλλακίδα αυτή είχε τέκνα:

Το επιτάφιο επίγραμμα της Χιμένεθ Μόυνιοθ, παλλακίδας τού βασιλιά: Είμαι η Χιμένα, που τα πλούτη μου, η καταγωγή μου, το ήθος μου και η καλή ανατροφή μου με έφεραν στον θάλαμο τού βασιλιά Αλφόνσου. Ήμουν ερωμένη του και ο Θεός με προστάτευσε από την τιμωρία που άξιζα. Ο Άδης, που αδήριτα φθείρει τα πάντα, με ανάγκασε να πληρώσω με θάνατο το έτος 1128.

Το 1079 έκανε δεύτερο γάμο με την Κωνσταντία των Καπετιδών, κόρη τού Ροβέρτου Α΄ 1ου δούκα της Βουργουνδίας. Εκτός από πέντε τέκνα που απεβίωσαν νωρίς, είχε τέκνο:

Μετά η Ουρράκα παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Αλφόνσο Α΄ των Χιμένεθ της Παμπλόνα & Αραγωνίας, τον οποίο χώρισε.

Η Κωνσταντία απεβίωσε το 1093 και ο Αλφόνσος ΣΤ΄ έκανε παλλακίδα τη Θάιδα (Zaida), χήρα τού Αμπού Νασρ Αλ-Φατχ αλ-Μαμούν κυβερνήτη της Ταΐφα στην Κόρδοβα. Το 1091 οι Αλμοραβίδες πολιόρκησαν την Κόρδοβα και ο Αμπού Νασρ είχε στείλει την σύζυγό του και τα τέκνα του στο Αλμοδόβαρ δελ Ρίο για προφύλαξη. Στην πολιορκία σκοτώθηκε ο Αμπού Νασρ και η Θάιδα ζήτησε προστασία στην Αυλή τού Λεόν, που με τα τέκνα της μεταστράφηκαν στον χριστιανισμό. Η ίδια βαπτίστηκε Ισαβέλλα και έγινε ερωμένη του. Είχαν τέκνο:

  • Σάντσο Αλφόνσες π. 1093-1108, διάδοχος ως μόνος γιος τού Αλφόνσου ΣΤ΄. Σκοτώθηκε 14 ετών στη μάχη τού Ουκλές.

Άλλα δύο χρονικά την αναφέρουν ως παλλακίδα· το Περί των Ισπανικών πραγμάτων τού Ροδρίγο Χιμένεθ δε Ράδα αρχιεπισκόπου τού Τολέδο την αναφέρει ως σύζυγο. Αρκετοί ιστορικοί θεωρούν, ότι την νυμφεύτηκε το 1100 και έτσι νομιμοποίησε τον διάδοχό του· είναι η 4η σύζυγός του Ισαβέλλα, μητέρα της Σάντσα και της Ελβίρα, που αναφέρουν οι πηγές, οι οποίες προσπάθησαν να τη διαχωρίσουν από τη Μαυριτανή Θάιδα. Πράγματι μετά τον 4ο γάμο του με την Ισαβέλλα, ο γιος του Σάντσο αρχίζει να επικυρώνει βασιλικά καταστατικά, πράγμα που δεν θα άφηνε η Ισαβέλλα, αν δεν ήταν το ίδιο πρόσωπο με τη Θάιδα. Το 1107 ο Αλφόνσος ΣΤ΄ χορήγησε μερικούς fueros (ειδικούς νόμους) και πράξεις "μαζί με τη σύζυγό μου Ισαβέλλα και τον γιο μας Σάντσο (cum uxore mea Elisabet et filio nostro Sancio)". Είναι το μόνο έγγραφο, που αναφέρει τον Σάντσο ως γιο τους· τα υπόλοιπα αν και υπογράφει η Ισαβέλλα, ο Σάντσο αναφέρεται ως γιος εκείνου μόνο.

Ο ιστορικός Reilly θεωρεί, πως ο Αλφόνσος ΣΤ΄ ακύρωσε τον 4ο γάμο του με την Ισαβέλλα και νυμφεύτηκε τη Θάιδα για να νομιμοποιήσει τον Σάντσο, δηλ. οι δύο γυναίκες είναι διαφορετικά πρόσωπα. Οι ιστορικοί Ραμόν Μενένδεθ Πιδάλ και Εβαρίστ Λεβί-Προβενσάλ απορρίπτουν τον γάμο του με την θάιδα.

Το 1106 ο Αλφόνσος ΣΤ΄ επικύρωσε δωρεά στη μονή Λορενθάνα: "με τη σύζυγό μου Ισαβέλλα βασίλισσα από νόμιμο γάμο (eiusdemque Helisabeth regina sub maritali copula legaliter aderente)". Η αναφορά αυτή θεωρείται απόδειξη από μερικούς ιστορικούς τού γάμου του με τη Θάιδα/Ισαβέλλα, ενώ άλλοι τη θεωρούν "λογοτεχνική και διακοσμητική", διότι η 4η σύζυγός του Ισαβέλλα, σύμφωνα με το επιτάφιο επίγραμμα, απεβίωσε το 1107. Η κόρη του Ουρράκα, σε δωρεά ιδιοκτησιών στον καθεδρικό τού Τολέδου το 1115, αναφέρει μόνο μία Ισαβέλλα ως σύζυγο τού πατέρα της.

Το 1093 ο Αλφόνσος ΣΤ΄ έκανε τρίτο γάμο με τη Μπέρτα. Ο γενεαλόγος Σάμπολτε ντε Βάιαϊ εκτιμά από το όνομα, ότι θα πρέπει να είναι η κόρη τού Αμεδαίος Β΄ κόμη της Σαβοΐας, με ομώνυμη θεία, εξαδέλφη και προγιαγιά. Το 1099 επικυρώνει βασιλικό δίπλωμα, ενώ το 1100 ο βασιλιάς υπογράφει μόνος του δωρεά, οπότε η Μπέρτα θα απεβίωσε το ενδιάμεσα.

Ο τέταρτος γάμος του ήταν με την Ισαβέλλα. Από το επιτάφιο επίγραμμά της εκτιμάται, πως ήταν κόρη ενός Λουδοβίκου βασ. της Γαλλίας, μάλλον τού Λουδοβίκου ΣΤ΄, γιού τού Φιλίππου Α΄ (εξαδέλφου της Κωνσταντίας, δεύτερης συζύγου τού Αλφόνσου ΣΤ΄) ή ίσως Βουργουνδικής καταγωγής. Το αν ταυτίζεται με τη Θάιδα (που βαπτίστηκε Ισαβέλλα) είναι θέμα που απασχόλησε αιώνες τους ιστορικούς. Το ζεύγος επικυρώνει διπλώματα από το 1100 ως το 1107 και θεωρούμε ότι η Ισαβέλλα απεβίωσε το έτος εκείνο. Είχαν τέκνα:

Το 1108 ο Αλφόνσος ΣΤ΄ έκανε πέμπτο γάμο με τη Βεατρίκη και εμφανίζονται να συνυπογράφουν το ίδιο και το επόμενο έτος σε καταστατικά. Ο Πελάγιος τού Οβιέδο αναφέρει, πως όταν το 1109 απεβίωσε ο βασιλιάς, η Βεατρίκη επέστρεψε στη χώρα της. Ο ιστορικός Σαλαθάρ υ Άτσα εκτιμά, ότι ήταν κόρη τού Γουλιέλμου Η΄ των Πουατιέ δούκα της Ακουιτανίας, ετεροθαλής αδελφή της Αγνής, πρώτης συζύγου τού Αλφόνσου ΣΤ΄.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Arco y Garay, Ricardo del (1954). Sepulcros de la Casa Real de Castilla (in Spanish). Madrid: Instituto Jerónimo Zurita. Consejo Superior de Investigaciones Científicas. OCLC 11366237.
  • Barton, Simon (2015). "Spain in the Eleventh Century". In David Luscombe, Jonathan Riley–Smith. The New Cambridge Medieval History. 4, c.1024–c. 1198, Part II. Madrid: Cambridge University Press. ISBN 9781107460638.
  • Canal Sánchez-Pagín, José María (1991). "Jimena Muñoz, amiga de Alfonso VI". Anuario de Estudios Medievales (in Spanish). Barcelona: Universidad de Barcelona; Instituto de Historia Medieval de España; CSCIC (21): 11–40. ISSN 0066-5061.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alfonso VI of León and Castile της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).