Toyota Supra

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Toyota Supra
Whitemkivsupra.jpeg Toyota Supra τέταρτης γενιάς
Κατασκευαστής Toyota
Παραγωγή 1978 — 2002
Συναρμολόγηση Iαπωνία
Προηγούμενο μοντέλο Toyota 2000GT
Κατηγορία Σπορ αυτοκίνητο
Αμάξωμα 2-πορτο κουπέ
Διαμόρφωση Κινητήρας μπροστά, πίσω κίνηση

Το Toyota Supra ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο που κατασκευαζόταν από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota, από το 1979 έως το 2002. Στο χρονικό διάστημα αυτό, κυκλοφόρησαν συνολικά 4 γενιές, οι πρώτες δύο ως Celica Supra, αποτελώντας μέρος της παλέτας του Toyota Celica, ενώ οι δύο επόμενες ως ξεχωριστό μοντέλο.

Το Supra, ιδιαίτερα στην τελευταία του γενιά, αποτέλεσε ορόσημο στην κατηγορία των σπορ αυτοκινήτων, λόγω των επιδόσεών του, σε βαθμό που συναγωνίζονταν τις Ferrari και τις Porsche της τότε εποχής. Παρά τη διακοπή της παραγωγής του, αποτελεί ακόμα και σήμερα αντικείμενο συζήτησης στους κόλπους των φίλων του αυτοκινήτου. Επιπλέον, αποτελεί μία από τις πιο αξιόπιστες βάσεις για βελτιώσεις και μάλιστα κυκλοφορούν πολλά βελτιωμένα μοντέλα με ιπποδυνάμεις που ξεπερνάνε τους 2.000 ίππους.

Πρώτη γενιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Toyota Celica Supra ΜΑ40
1981 Toyota Supra.jpg
Παραγωγή 1978 — 1981
Πλατφόρμα A40
Κινητήρας 2.0 L I4
2.5 L I6 / Όλοι βενζίνης
Μετάδοση 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο
4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο
Μεταξόνιο 2.629 χιλιοστά
Μήκος 4.615 χιλιοστά
Πλάτος 1.651 χιλιοστά
Ύψος 1.290 χιλιοστά
Κενό Βάρος 1.270 κιλά

Η πρώτη γενιά της Supra (ΜΑ40) κυκλοφόρησε από το 1978 έως το 1981. Η παραγωγή της ξεκίνησε στην Ιαπωνία τον Aπρίλιο του 1978, αρχικά μόνο για την εγχώρια αγορά, όπου ήταν γνωστή ως Toyota Celica XX. Βασισμένο στην Celica της τότε εποχής, αποτέλεσε την κορυφαία έκδοση αυτού του μοντέλου και παρέμεινε στην παραγωγή έως τον Ιούνιο του 1981.

To πίσω μέρος της πρώτης γενιάς της Supra.

Τον Ιανουάριο του 1979 άρχισε να διατίθεται και στις ΗΠΑ, όπου η επίσημη ονομασία του μοντέλου ήταν Celica XX Supra. Λίγους μήνες μετά, αναγκάστηκε να υιοθετήσει ένα ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 85 μίλια/ώρα (137 χλμ./ώρα), λόγω μιας σχετικής διάταξης που επιβλήθηκε τότε και για μερικά χρόνια σε όλα τα μοντέλα που κυκλοφορούσαν στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών. Η γενιά ΜΑ40 δεν διατέθηκε στην Ευρώπη, ούτε σε καμία άλλη αγορά εκτός Ιαπωνίας και ΗΠΑ.

Κυκλοφόρησε με δύο κινητήρες: έναν 4-κύλινδρο 2.0 λίτρων, με ισχύ 125 ίππων και έναν 6-κύλινδρο 2.5 λίτρων με 140 ίππους. Και οι δύο υπήρξαν οι πρώτοι κινητήρες της Toyota που είχαν ηλεκτρονικό ψεκασμό καυσίμου (injection).

Συνδυάζονταν με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο (W50) ή με προαιρετικό 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο (A40D). Και τα δύο κιβώτια διέθεταν μία σχέση overdrive. Στο 5-τάχυτο μηχανικό, η overdrive ήταν η 5-η, ενώ το 4-τάχυτο αυτόματο έφερε μία overdrive που μπορούσε να ενεργοποιηθεί σε ταχύτητες άνω των 35 μιλίων/ώρα (56 χλμ./ώρα).

Η αρχική Supra είναι σήμερα ένα σπάνιο μοντέλο, που δεν βρίσκεται εύκολα, ακόμα και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θεωρείται συλλεκτικό αυτοκίνητο, με υψηλό κόστος για τους υποψήφιους συλλέκτες αυτοκινήτων, καθώς μάλιστα είναι και το πρώτο μοντέλο που εισήγαγε την θρυλική ονομασία Supra.

Δεύτερη γενιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Toyota Celica Supra ΜΑ61
2nd-Toyota-Supra.jpg
Παραγωγή 1981 — 1986
Πλατφόρμα A60
Κινητήρας 2.8 L I6 βενζίνης
Μετάδοση 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο
4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο
Μεταξόνιο 2.614 χιλιοστά
Μήκος 4.661 χιλιοστά
Πλάτος 1.720 χιλιοστά
Ύψος 1.321 χιλιοστά
Κενό Βάρος 1.361 κιλά
To πίσω μέρος της δεύτερης γενιάς της Supra.

Η παραγωγή της δεύτερης γενιάς της Supra (ΜΑ61) ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1981 και κυκλοφόρησε το διάστημα 1982 - 1985, αυτή τη φορά και στην Ευρώπη. Όπως και το προηγούμενο μοντέλο, έτσι και η δεύτερη Supra βασιζόταν στην Celica της τότε εποχής. Οι κινητήρες ήταν δύο 6-κύλινδροι 2.8 λίτρων, με 140 ίππους (5M-E) και 170 ίππους (5M-GE) αντίστοιχα. Κυκλοφόρησαν επίσης και άλλες εκδόσεις στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία. Όλα τα μοντέλα ήταν εφοδιασμένα με υδραυλικό τιμόνι, αεριζόμενα δισκόφρενα και μπλοκέ διαφορικό. Αρκετές εκδόσεις, επίσης, σε όλα τα κράτη όλων των ηπείρων, προσέφεραν ψηφιακό πίνακα οργάνων και υπολογιστή ταξιδιού.

Το 1984, το τιμόνι, οι διακόπτες ασφαλείας στις πόρτες και ο μοχλός του cruise control επανασχεδιάστηκαν. Στα μοντέλα που κυκλοφορούσαν στις ΗΠΑ, το ταχύμετρο των 85 μιλίων/ώρα (137 χλμ./ώρα) που είχε επιβληθεί το 1979, αντικαταστάθηκε από ένα νέο, με μέγιστη ένδειξη τα 130 μίλια/ώρα (210 χλμ./ώρα) και οι ενδείξεις του ελέγχου του αυτόματου κλιματισμού επίσης άλλαξαν. Ταυτόχρονα, το προαιρετικό εν έτει 1983 ραδιο-κασετόφωνο με equalizer, έγινε στάνταρ.

Τρίτη γενιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Toyota Supra ΜΑ70 / ΜΑ71
Toyota Supra front 20071102.jpg
Toyota Supra rear 20071102.jpg
Παραγωγή Μάιος 1986 — 1993
Πλατφόρμα A70
Κινητήρας 2.0 L I6 Turbo
2.5 L I6 Bi-Turbo
3.0 L I6
3.0 L I6 Turbo
Μετάδοση 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο W58
5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο R154
4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο A340E
Μεταξόνιο 2.596 χιλιοστά
Μήκος 4.630 χιλιοστά
Πλάτος 1.745 χιλιοστά
Ύψος 1.301 χιλιοστά
Κενό Βάρος 1.680 κιλα (automatic, turbo, targa)

Η Τoyota προετοίμασε την Supra τρίτης γενιάς ως ένα πραγματικό GT sport car, με ότι αυτό συνεπάγεται. Βασικός σκοπός του πρότζεκτ, ήταν η δημιουργία ενός μοντέλου καλύτερου σε κάθε τομέα, και ειδικά στην ισχύ, στην επιτάχυνση και στην τελική ταχύτητα. Παράλληλα όμως, θα προσέφερε άνεση και πολυτέλεια, καθώς θα υποστηριζόταν από νέο τεχνολογικό εξοπλισμό, μοναδικό για την Supra και αρκετά μπροστά από την εποχή του.

Σε αντίθεση με τις προηγούμενες γενιές, η τρίτη γενιά της Supra (ΜΑ70/ΜΑ71) δεν θα βασιζόταν πλέον στo πάτωμα της Celica. Αιτία για αυτή την αλλαγή, ήταν η νέα και μπροστοκίνητη πλατφόρμα, στην οποία βασίστηκε η Celica από τον Αύγουστο του 1985, σε αντίθεση με την καινούρια Supra, που βασίστηκε σε μια νέα πισωκίνητη πλατφόρμα. Ως αποτέλεσμα, τα δύο μοντέλα έγιναν πλέον ανεξάρτητα. Με την τρίτη γενιά, η Toyota ανέφερε ότι η δυναστεία της Supra είχε μόλις ξεκινήσει, με το διαφημιστικό σλόγκαν «The Supra dynasty begins».

Στα μέσα του 1986, η Toyota ήταν πλέον έτοιμη να λανσάρει την νέα γενιά της Supra. Επειδή η σεζόν (model year) είχε πλέον προχωρήσει αρκετά όταν άρχισε να διατίθεται, καθώς καθυστέρησε η παραγωγή της νέας γενιάς, τελικώς κυκλοφόρησε ως «μοντέλο 1986,5» διότι μπήκε στην παραγωγή στα μέσα Μαΐου του 1986 και μόνο σε ατμοσφαιρική έκδοση.

Το νεο 6-κυλινδρο μοτερ του νεου μοντελου, με κωδικο 7M-GE, ηταν μια αναβαθμισμενη εκδοση από το 2.8 L μοτερ 6Μ-GE των 170 hp του προηγουμενου μοντελου και θα αποδιδει 200 hp από το νεο 3.0 L μοτερ με την καινουρια σε σχεδιασμο twin cam 24-βάλβιδη κεφαλή. Νεο επιτευγμα για την εποχη ηταν η χρηση του συστηματος CIS (Acoustic Controlled Induction System), το οποιο αποτελουνταν από αισθητηρες μεσα στην εισαγωγη ωστε να ελεγχεται η ροη του εισερχομενου αερα με παλμους για να επιτευχθει η μεγιστη αποδοση στην δυναμη σε ολο το φασμα στροφων (Rpm) του κινητηρα. Από την σεζόν (model year) του 1987, άρχισε να προσφέρεται και μία turbo έκδοση του ίδιου κινητήρα αλλα με κωδικο 7Μ-GTE, ο οποιος είχε αναβαθμιστεί με υπερτροφοδότηση. Το CT26 turbo εδινε μεγιστη πιεση 0,48 bar (6,8 psi) και με την βοηθεια ενος air to air Intercooler εσπρωξε την δυναμη από τα 200 hp στα 230 hp και την ροπη από τα 27 kgm στα 34 kgm.

Από το 1989, με μια βελτιωση στο wastegate και χρηση ενος νεου στροφαλου από την Τoyota, αναβαθμιστηκε η δυναμη κατα 2 ιππους και λιγο παραπανω ροπη. Το μεγαλο επιτευγμα ειναι ότι η μεγιστη ροπη των 35 Kgm η οποια βγαινει στις 3.200 rpm, θα υπαρχει το 80% της μεγιστης ροπης διαθεσιμη από της 1.800 rpm μεχρι τον κοφτη στροφων στις 6.500 rpm. Αυτο το μηχανικο 'πακετο' στο συνολο του καταφερνει να επιταχυνει το βαρυ οχημα των 1.600+ κιλων από σταση στα πρωτα 100 km/h σε 6,5 sec και το 1/4 του μιλι σε 14,9 sec. Η τελικη ταχυτητα της turbo εκδοσης εφτανε τα 265 km/h, δηλαδη 30 km/h παραπανω από την ατμοσφαιρικη εκδοση με τον κινητηρα 7M-GE. Το 1988 βγηκε στην αγορα μια ειδικη εκδοση με κινητηρα 7Μ-GTEU και 270 ιππους στην εκδοση Supra turbo A. Mονο σε μαύρη εξωτερική βαφή και με ακομα πιο σκληρες αναρτησεις για να θυμιζει την αγωνιστική έκδοση που είχε ρίξει η Τoyota σε αγωνες αυτο το limited edition μοντελο Supra, ηταν εκεινη την χρονια το πιο δυνατο μοτερ στην Ιαπωνία. Το ξεπερασε την επομενη χρονια το Nissan Skyline GTR R33 με ισχύ 280 hp.

Στην Ιαπωνία υπήρξαν επίσης και κινητήρες 2.0 λίτρων twin-turbo I6 205 ιππων και 2.5 λίτρων twin-turbo Ι6 280 ιππων, αλλα ηταν μονο για την εσωτερικη αγορα της Ιαπωνίας. Η εκδοση της Supra JZA70 με τον κινητηρα 1JZ-GTE bi-turbo εδωσε τις καλυτερες επιδοσεις στα χρονικα. Με 0-100 km/h σε κατω από 6 δευτερόλεπτα, μόλις στα 5,8 δευτερόλεπτα, και το 400-άρι σχεδόν στα 14 δευτερόλεπτα. To 1JZ μοτερ ειναι η αρχη της δημιουργιας ενος 'αλεξισφαιρου' συνολου και απιστευτης αντοχης. Ειναι η βαση δημιουργιας του 2JZ που αργοτερα τοποθετηθηκε στο mk4 Supra αλλα και σε καποια λιγα post-production mk3 models του 1993 στην Ιαπωνια για δοκιμες.

Toyota Supra τρίτης γενιάς στις ΗΠΑ.

Για πρώτη φορα διατέθηκε ABS σε αυτοκινητο παραγωγης στην Ιαπωνια και ενα από τα λιγα με τρικάναλο ΑBS το 1986. Επισης νεο ειναι και το ΤΕMS συστημα η αλλιως Toyota Electronically Modullated Suspension, το οποιο προκειται για ηλεκτρικη ελεγχομενη αναρτηση με ecu ωστε να επιτευχθει το καλυτερο δυνατο κρατημα και στησιμο στην ασφαλτο. Σε αυτο επαιξε ρολο και η αγωνιστικης φιλοσοφιας αναρτηση που χρησιμοποιηθηκε η οποια ηταν πληρως ανεξαρτητη και αποτελουνταν από διπλα ψαλιδια μπρος πισω. Multi Link arms (κοντρα μπαρες) και traction bars (μπαρες προσφυσης) καθως και αντιστρεπτικες μπρος πισω συμπληρωνουν το πακετο το οποιο η Toyota αναφερει ως Race breed double wishbone independent suspension. Μπροστινά και πίσω δισκόφρενα των 302 χιλιοστών, ένα πλήρως εξελιγμένο σύστημα υδραυλικής υποβοήθησης και μια σχεδόν άριστη κατανομή βάρους 48% πίσω και 52% μπροστά, προσέφεραν καλό έλεγχο για το βαρύ αμάξωμα του νέου Supra.

Toyota Supra τρίτης γενιάς, του 1986 - 1988.

Η μετάδοση γινόταν μέσω ενός 5-ταχυτου μηχανικου κιβωτιου με overdrive ή με ενα 4-ταχυτο αυτοματο κιβωτιο με ECT power ecu και επιλογη overdrive. Ενα 8"ιντσο διαφορικο LSD (μπλοκε) φροντιζει να κινει τα βαρεους τυπου ιμιαξονια οπου στην συνεχεια παιρνουν ρολο τα 7 1/2 ιντσων 16'αρια ζαντολαστιχα με 225-50/16' unidirectional Goodyears. Oι ζαντες αλουμινιου ειχαν ειδικους αυλους, ωστε να στελνουν ψυχρο αερα στα δισκοφρενα.

Tο ντιζάιν της τρίτης γενιάς Supra θύμιζε μονο μπροστα λιγο το προηγουμενο μοντελο, λογω τον αναδιπλουμενων φωτων, αλλά το συνολικό ντιζάιν ήταν σαφώς πιο σύγχρονο. Με καμπυλες και πιο τονισμένα φτερα, φαρδυτερο αμαξωμα, χαμηλοτερους και επιθετικοτερους προφυλακτηρες έδινε μια πιο σπορ εικονα και την αισθηση της κινησης, ακόμα και σταθμευμενο. Με αρκετα καλη αεροδυναμικη και με 0,33 cd ειναι ότι πρεπει για πορεια σε μεγαλες ταχυτητες και καμπες σε αυτοκινητοδρομους, καθως εκει ειναι η φυση ενος Grand Tourer αλλα τα πηγαινε επισης καλα και σε κλειστους δρομους και στροφες.

Το προφίλ ενός Toyota Supra τρίτης γενιάς Targa του 1988.

Το mk3 Supra εβγαινε και σε εκδοση Sport roof η αλλιως Targa top, οπου εβγαινε το κεντρικο τμημα της μεταλλικης οροφης και τοποθετουνταν σε ειδικο χωρο, που βρισκοταν μεσα στο χωρο αποσκευων. Στην αμερικανικη αγορα, υπηρχε και η επιλογη της ηλεκτρικης ηλιοροφης μετα το 1991.

Ο εξοπλισμός του ήταν υπερπλήρης για την τότε εποχή, καθώς έφερε αυτόματο κλιματισμό, cruise control, θερμαινόμενα και ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα καθίσματα, ηλεκτρικούς θερμαινόμενους καθρέπτες, ηλεκτρικά παράθυρα με αυτόματο up/down, super monitor-trip computer, control panel στο τιμονι, αερόσακο οδηγού (μόνο στις ΗΠΑ), φώτα ομίχλης εμπρός και πίσω, τρίτο πίσω φως φρένων, υδραυλικό τιμόνι με PPS (progressive power steering), αντιθαμπωτικό πίσω παρμπρίζ με timer, εσωτερικό φωτισμό καμπίνας, ψηφιακό ρολόι quartz, ζώνες ασφαλείας 3 σημείων, 8 ηχεία με twitters, CD-player (από το 1989), ηλεκτρική κεραία, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα φώτα, ηλεκτρικούς πλυστήρες φώτων, ABS, Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system), TEMS ηλεκτρική ανάρτηση, κεντρικό κλείδωμα, συναγερμό κ.α.

Εκδόσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μοντελα
Κωδικός Έτος Κινητήρας Ισχύς Ροπή Μετάδοση Αγορές
MA70 1986.5 - 1992 7M-GE, 6-κύλινδρος σε σειρά, 2.954 κ.εκ. 200 ίπποι 266 Ν·m Χειροκίνητο 5 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
ΗΠΑ, Καναδάς, Ευρώπη, Ιαπωνία
7M-GTE,6-κύλινδρος σε σειρά, turbo, 2.954 κ.εκ. 230 ίπποι/232 ίπποι 325 N·m/339 N·m Χειροκίνητο 5 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
ΗΠΑ, Καναδάς, Ευρώπη, Ιαπωνία
GA70 1986.5 - 1988 1G-GTE, 6-κύλινδρος σε σειρά, turbo, 1.988 κ.εκ. 205 ίπποι/205 ίπποι 244 N·m/258 N·m Χειροκίνητο 5 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
Ιαπωνία
JZA70 1990 - 1993 1JZ-GTE, 6-κύλινδρος σε σειρά, Twin Turbo, 2.491 κ.εκ. 280 ίπποι 363 N·m/369 N·m Χειροκίνητο 5 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
Ιαπωνία

Τέταρτη γενιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Toyota Supra ΜA80
Toyota Supra SZ (A80) front.jpg
Toyota Supra SZ (A80) rear.jpg
Παραγωγή 1993 — 2002
Πλατφόρμα A80
Κινητήρας 3.0 L I6, βενζίνης
3.0 L I6 Turbo, βενζίνης
Μετάδοση 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο
6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο
4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο
Μεταξόνιο 2.550 χιλιοστά
Μήκος 4.515 χιλιοστά
Πλάτος 1.810 χιλιοστά
Ύψος 1.275 χιλιοστά
Κενό Βάρος 1.610 κιλά (automatic, turbo, targa)

Με την τέταρτη γενιά της Supra, η Toyota έκανε ένα μεγάλο άλμα προς την κατεύθυνση ενός γνήσιου αυτοκινήτου υψηλών επιδόσεων (supercar). Σκοπός ήταν να γίνει το μοντέλο πιο sport και να συναγωνίζεται τις Ferrari και Porsche, και τελικώς το κατάφερε. Αναγκαίες προϋποθέσεις ήταν να αυξηθεί η ιπποδύναμη και να μειωθεί το βάρος του αμαξώματος, καθώς ο προκάτοχος Α70 είχε αρκετό βάρος. Κατά συνέπεια, έπρεπε αυτοματα να αφαιρεθεί και κάθε μη απαραίτητο στοιχείο εξοπλισμού της προηγούμενης γενιάς. Ενω εγινε εκτεταμενη χρηση πλαστικών υλικών και αλουμινίου, ωστοσο το βαρος παρεμεινε σχετικα υψηλο, καθως μειωθηκε μονο κατα 70 κιλα σε σχεση με τον προκατοχο του. Βεβαια ειχε παρει βαρος και από την χρηση νέου και εξελιγμένου εξοπλισμού, οπως ζαντολαστιχα, φρενα, διπλα τουρμπο, 4-καναλο ΑBS, Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system) και άλλα. Το μοντέλο με turbo εξοπλιστηκε με ενα 6-τάχυτο κιβωτιο ταχυτητων και ενα διαφορικο τυπου LSD Torsen.

Εξωτερικα, η μοναδικη διαφορα σε σχεση με την απλη ατμοσφαιρικη εκδοση, ηταν οι ζάντες 17 ιντσών, με τα μεγαλυτερα ελαστικά, τα σαφως μεγαλυτερα φρενα και η ακρως εντυπωσιακη μεγαλη πισω αεροτομη, πρωτη του ειδους σε αυτοκινητο παραγωγης! Η δοκιμαστική προ-παραγωγή άρχισε τον Δεκέμβριο του 1992, με 20 πρωτότυπα, και η επίσημη μαζική παραγωγή ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1993.

Εκδόσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μοντέλα
Κωδικός Έτος Κινητήρας Ισχύς Ροπή Μετάδοση Αγορές
JZA80 1993 - 2002 2JZ-GE, 6-κύλινδρος σε σειρά, 2.997 κ.εκ. 220 ίπποι/225 ιπποι (vvti) 283 Ν·m/297 N·m (vvti) Χειροκίνητο 5 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
Ιαπωνία
2JZ-GTE,6-κύλινδρος σε σειρά, twin-turbo, 2.997 κ.εκ. 280 ίπποι 439 N·m/469 N·m (vvti) Χειροκίνητο 6 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
Ιαπωνία
JZA80 (εξαγωγικό) 1993 - 1998 2JZ-GE, 6-κύλινδρος σε σειρά, 2.997 κ.εκ. 220 ίπποι 283 Ν·m Χειροκίνητο 5 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
ΗΠΑ, Καναδάς, Ευρώπη
2JZ-GTE, 6-κύλινδρος σε σειρά, twin-turbo, 2.997 κ.εκ. 320 ίπποι 421 N·m Χειροκίνητο 6 σχέσεων
Αυτόματο 4 σχέσεων
ΗΠΑ, Καναδάς, Ευρώπη

Κινητήρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Toyota Supra 4ης γενιάς.

Η εξωτερική εμφάνιση επανασχεδιάστηκε ριζικά, με στρογγυλευμένους προβολείς και τοποθετήθηκαν δύο νέοι κινητήρες:

  • Ο πρώτος ήταν ο στάνταρ 2JZ-GE με ισχύ 220 HP στις 5.800 στροφές / λεπτό (225 HP από το 1998).
  • Ο δεύτερος ήταν ο bi-turbo 2JZ-GTE με ισχύ 280 ΗΡ για την ιαπωνική εκδοχή (λόγω της ιαπωνικής νομοθεσίας) και 330 ΗΡ στις υπόλοιπες χώρες.

Για τα μοντέλα εξαγωγής (σε Αμερική και Ευρώπη) η Toyota αναβάθμισε τους μικρότερους, από χάλυβα, στροβιλοσυμπιεστές των κινητήρων turbo (μεγαλύτεροι εγχυτήρες καυσίμων, κ.λπ.). Αυτό αύξησε την ισχύ σε 330 hp στις 5.600 στροφές / λεπτό και την ροπή στρέψης σε 427 Ν·m στις 4.000 στροφές / λεπτό. Η έκδοση αυτή μπορούσε να επιτύχει 0-100 km/h σε μόλις 4,6 δευτερόλεπτα και να διασχίσει το 1/4 του μιλίου (402 μ) σε 13,1 δευτερόλεπτα με ταχύτητα 109 mph (175 km/h). Η έκδοση turbo εξελίχθηκε για να φθάνει ταχύτητες άνω των 181 mph (291 km/h), αλλά στην πράξη τα αυτοκίνητα είχαν ηλεκτρονικό «κόφτη» της τελικής ταχύτητας στα 180 km/h (112 mph) στην Ιαπωνία (λόγω της ιαπωνικής νομοθεσίας) και 250 km/h (155 mph) στις άλλες χώρες. Οι ευρωπαϊκές εκδοχές είχαν επίσης έναν αεραγωγό εισαγωγής στο καπό. Ο αεροδυναμικός συντελεστής ήταν 0,31 για τα ατμοσφαιρικά μοντέλα και 0,32 για τα turbo, ενώ δεν ανακοινώθηκε επίσημη τιμή για τα μοντέλα με πίσω αεροτομή.

Βάρος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πίσω μέρος της Toyota Supra 4ης γενιάς. Πρόκειται για δεξιοτίμονη ιαπωνική έκδοση που εισήχθη στις ΗΠΑ ως μεταχειρισμένο, από παράλληλο εισαγωγέα.

Η Toyota έλαβε μέτρα για να μειώσει το βάρος του μοντέλου, σε σύγκριση με το προηγούμενο. Το αλουμίνιο χρησιμοποιήθηκε για το καπό, την οροφή targa (αν είχε παραγγελθεί με αυτήν), τα καλύμματα βάσεων του κινητήρα, του κάρτερ και του συστήματος μετάδοσης, καθώς και τους άνω βραχίονες της ανάρτησης. Άλλα μέτρα περιελάμβαναν τα χωνευτά μπουλόνια, τις λεπτές ίνες στα δάπεδα, το τιμόνι από μαγνήσιο, την πλαστική δεξαμενή καυσίμων και το κάλυμμα του πορτμπαγκάζ, και ενιαίο σωλήνα εξάτμισης. Παρά την ύπαρξη νέων στοιχείων εξοπλισμού, όπως οι 2 μπροστινοί αερόσακοι οδηγού / συνοδηγού, το Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system), τα μεγαλύτερα φρένα, οι μεγαλύτεροι τροχοί και ένα πρόσθετο turbo, το αυτοκίνητο ήταν τουλάχιστον κατά 90 κιλά (200 λίμπρες) ελαφρύτερο από τον προκάτοχό του. Ειδικότερα:

  • Το βασικό μοντέλο είχε βάρος 1.460 κιλά (3.210 λίμπρες) με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων. Η σπορ οροφή προσέθετε 18 κιλά (40 λίμπρες), ενώ το αυτόματο κιβώτιο προσέθετε άλλα 25 κιλά (55 λίμπρες). Οι μπροστινοί τροχοί υποστήριζαν το 51% του βάρους και οι πίσω το 49%.
  • Το turbo είχε βάρος 1.590 κιλά (3.505 λίμπρες) με χειροκίνητο κιβώτιο, ενώ το αυτόματο κιβώτιο προσέθετε άλλα 4,5 κιλά (10 λίμπρες). Οι μπροστινοί τροχοί υποστήριζαν το 53% του βάρους και οι πίσω το 47%.

Φρένα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Toyota Supra twin turbo του 1994, δίπλα στο δρόμο River Road του Λούισβιλ, Κεντάκι, ΗΠΑ.

Το Supra τέταρτης γενιάς επετύγχανε μια αξιοσημείωτη πλευρική επιτάχυνση (πλευρική G) 0,95 (200 ft) ή 0,98 πλευρικής G (300 ft), που οφείλονταν εν μέρει σε μια διαδρομή 4 καναλιών. Οι 4 αυτοί αισθητήρες συντόνιζαν το Σύστημα ABS με τον έλεγχο παρεκκλίσεων, στον οποίο τα φρένα ελέγχονται ξεχωριστά, σύμφωνα με την ταχύτητα και την γωνία προσέγγισης.

Αυτό το μοναδικό σύστημα φρένων, εμπνευσμένο από την Φόρμουλα 1, προσέφερε στο turbo την εκπληκτική απόσταση φρεναρίσματος των 45 μέτρων (149 ποδών) από τα 70 μίλια / ώρα (113 χιλιόμετρα / ώρα) έως την ακινητοποίηση. Ήταν η καλύτερη απόδοση φρεναρίσματος οποιουδήποτε αυτοκινήτου παραγωγής που δοκιμάστηκε το 1997 από το αμερικανικό περιοδικό Car & Driver. Το ρεκόρ αυτό τελικώς καταρρίφθηκε μόλις το 2004 κατά 0,91 μέτρα (3 πόδια) από την Porsche Carrera GT.

Άλλες διαφορές turbo και στάνταρ μοντέλων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα turbo εφοδιάστηκαν με τροχούς με ελαστικά διαστάσεων 235/45/17 μπροστά και 255/40/17 πίσω. Τα στάνταρ μοντέλα εφοδιάστηκαν με τροχούς με ελαστικά 225/50/16 μπροστά και 245/50/16 πίσω. Όλα τα οχήματα εξοπλίστηκαν με 5-άκτινες ζάντες αλουμινίου και εφεδρικό τροχό με ζάντα τύπου «ντόνατ» από χάλυβα για να εξοικονομηθεί βάρος και χώρος. Επιπλέον, υπήρχαν και άλλες διαφορές στο διαφορικό του οπίσθιου άξονα, τα καλύμματα των προβολέων, τον κορμό των ρυθμιστικών των βαλβίδων, τον ελαιοψυκτήρα και στο πλήθος των πρόσθετων αισθητήρων που διέθεταν τα turbo, οι οποίοι δεν υπήρχαν στα στάνταρ μοντέλα.

Μεταγενέστερες βελτιώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ταμπλό ενός Toyota Supra 4-ης γενιάς twin turbo.
Ο πίνακας οργάνων ενός Toyota Supra MkIV twin turbo, όπως φαίνεται από το ταχύμερο με μέγιστη ένδειξη 300 km/h.

Το 1996, στα μοντέλα που πωλούνταν στις ΗΠΑ, το turbo ήταν διαθέσιμο μόνο με αυτόματο κιβώτιο λόγω των απαιτήσεων πιστοποίησης OBD-ΙΙ. Η οροφή targa έγινε στάνταρ σε όλα τα μοντέλα turbo.

Το 1997, η χειροκίνητη μετάδοση επανήλθε για την έκδοση turbo, μαζί με έναν επανασχεδιασμό των πίσω φώτων, προβολέων, μπροστινής λωρίδας, επιχρωμίωση στους τροχούς και άλλες κοσμητικές αλλαγές όπως η επανασχεδίαση του τιμονιού και του συστήματος ραδιο-CD. Η έκδοση SZ-R βελτιώθηκε επίσης, με την εισαγωγή ενός νέου 6-τάχυτου μηχανικού κιβωτίου Getrag V161, το ίδιο που χρησιμοποιήθηκε για τα μοντέλα RZ (που διέθεταν διπλό τούρμπο). Όλες οι εκδόσεις του 1997 έλαβαν τα διακριτικά Limited Edition 15th Anniversary.

Το 1998, το ραδιόφωνο και το τιμόνι επανασχεδιάστηκαν για άλλη μία φορά. Ο βασικός κινητήρας ενισχύθηκε με το σύστημα VVT-I που αύξησε την ισχύ κατά 5 hp. Το turbo δεν ήταν πλέον διαθέσιμο στην Καλιφόρνια, το Νιού Τζέρσεϊ, την Νέα Υόρκη και την Μασαχουσέτη, λόγω των αυστηρότερων κανονισμών εκπομπών καυσαερίων. Στην Ιαπωνία, οι κινητήρες turbo συνδυάστηκαν επίσης με το VVT-I.

Λόγω της δύναμης του κινητήρα turbo, η 2JZ σειρά του 1994 - 1996 παραμένει ακόμα και σήμερα δημοφιλής για μετατροπές. Αποτελεί μία από τις πλέον αξιόπιστες βάσεις για βελτιώσεις και υπάρχουν πολλά μοντέλα με ιπποδυνάμεις που ξεπερνάνε τους 2.000 ίππους. Ακόμα και τα χωρίς turbo αυτοκίνητα, πάντως, είχαν επιτάχυνση 0-100 km/h σε μόλις 6,2 δευτερόλεπτα και επίσημη εργοστασιακή ιπποδύναμη 220 hp.

Οι πωλήσεις στον Καναδά σταμάτησαν το 1997 (δεν υπήρξε κανένα 1996 Supra) και στις ΗΠΑ το 1998. Η παραγωγή των εξαγωγικών εκδόσεων έληξε τον Οκτώβριο του 1998, αλλά συνεχίστηκε στην Ιαπωνία έως τον Ιούλιο του 2002, οπότε και διακόπηκε λόγω των αυστηρότερων κανονισμών εκπομπής καυσαερίων που έπρεπε να υιοθετηθούν έως το 2003.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα