Χάακον Ζ΄ της Νορβηγίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Χάακον Ζ´
Haakon7.jpg
Περίοδος18 Νοεμβρίου 1905 − 21 Σεπτεμβρίου 1957
Στέψη22 Ιουνίου 1906
ΠροκάτοχοςΌσκαρ Β΄
ΔιάδοχοςΌλαφ Ε΄
Γέννηση3 Αυγούστου 1872
Παλάτι του Σαρλότενλουντ, Ζηλανδία
Θάνατος21 Σεπτεμβρίου 1957 (85 ετών)
Βασιλικό Παλάτι του Όσλο
Τόπος ταφήςΦρούριο Άκερσους
ΣύζυγοςΜατθίλδη του Ηνωμένου Βασιλείου
ΕπίγονοιΌλαφ Ε΄ της Νορβηγίας
ΟίκοςΓκλύξμπουργκ-Νορβηγίας
ΠατέραςΦρειδερίκος Η΄ της Δανίας
ΜητέραΛουίζα της Σουηδίας
ΘρησκείαΛουθηρανισμός
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Χάακον Ζ´ (Haakon VII), γεννημένος Πρίγκιπας Κάρολος της Δανίας (3 Αυγούστου 1872 - 21 Σεπτεμβρίου 1957) ήταν ο Βασιλιάς της Νορβηγίας από το 1905 μέχρι το θάνατό του το 1957.

Αρχικά Δανός πρίγκιπας, γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη ως γιος του μετέπειτα Φρειδερίκου Η΄ της Δανίας και της Λουίζας της Σουηδίας. Ο Πρίγκιπας Κάρολος εκπαιδεύτηκε στη Βασιλική Ναυτική Ακαδημία της Δανίας και υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό της Δανίας. Μετά τη διάλυση της ένωσης μεταξύ Σουηδίας και Νορβηγίας το 1905 του προσφέρθηκε το νορβηγικό στέμμα. Μετά από δημοψήφισμα το Νοέμβριο αποδέχθηκε την προσφορά και εκλέχθηκε επίσημα Βασιλιάς της Νορβηγίας από το Storting. Πήρε το Αρχαίο Νορδικό όνομα Χάακον και ανέβηκε στο θρόνο ως Χάακον Ζ΄, όντας ο πρώτος ανεξάρτητος Νορβηγός μονάρχης από το 1387. [1]

Η Νορβηγία δέχθηκε την εισβολή της Ναζιστικής Γερμανίας τον Απρίλιο του 1940. Ο Χάακον απέρριψε το γερμανικό αίτημα για νομιμοποίηση της κυβέρνησης-μαριονέτας του καθεστώτος Κουίσλιγκ και αρνήθηκε να παραιτηθεί μετά την αυτοεξορία του στη Μεγάλη Βρετανία. Ως εκ τούτου έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ένωση του νορβηγικού έθνους στην αντίστασή του στην εισβολή και την επακόλουθη πενταετή κατοχή κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επέστρεψε στη Νορβηγία τον Ιούνιο του 1945 μετά την ήττα της Γερμανίας.

Έγινε Βασιλιάς της Νορβηγίας ενώ ο παππούς του Χριστιανός Θ΄ εξακολουθούσε να βασιλεύει στη Δανία και πριν ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του γίνουν βασιλείς της Δανίας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του είδε τον πατέρα του, το μεγαλύτερο αδερφό του Χριστιανός Ι΄ και τον ανιψιό του Φρειδερίκος Θ΄ να ανεβαίνουν στο θρόνο της Δανίας, το 1906, το 1912 και το 1947 αντίστοιχα. Ο Χάακονπέθανε σε ηλικία 85 ετών τον Σεπτέμβριο του 1957, αφού βασίλεψε για σχεδόν 52 χρόνια. Τον διαδέχθηκε ο μοναδικός γιος του, που ανέβηκε στο θρόνο ως Όλαφ Ε΄. [2]

Οικογένεια και νεανικά χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πρίγκιπας Κάρολος της Δανίας το 1889

Ο Πρίγκιπας Κάρολος γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1872 στα Ανάκτορα Σαρλότενλουντ κοντά στην Κοπεγχάγη. Ήταν ο δεύτερος γιος του Φρειδερίκου, Πρίγκιπα του Στέμματος της Δανίας (μετέπειτα Βασιλιά Φρειδερίκου Η΄) και της συζύγου του Λουίζας της Σουηδίας. Ο πατέρας του ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Βασιλιά Χριστιανού Θ΄ και της Λουίζας της Έσσης-Κάσσελ, που ήταν η μοναδική κόρη του Βασιλιά Κάρολου ΙΕ΄ της Σουηδίας (που ήταν επίσης βασιλιάς της Νορβηγίας ως Κάρολος Δ΄) και της Λουίζας της Ολλανδίας. Βαφτίστηκε στα στα Ανάκτορα Σαρλότενλουντ στις 7 Σεπτεμβρίου 1872 από τον Επίσκοπο Σέλαιν, Χανς Λάσεν Μάρτενσεν. Βαφτίστηκε με τα ονόματα Κρίστιαν Φρέντερικ Καρλ Γκέοργκ Βάλντεμαρ Αξελ και ήταν γνωστός ως Πρίγκιπας Κάρολος (ομώνυμος του εκ μητρός παππού του, Βασιλιά της Σουηδίας-Νορβηγίας). Από την πλευρά του πατέρα του ήταν ανιψιός της Βασίλισσας Αλεξάνδρας του Ηνωμένου Βασιλείου, της Αυτοκράτειρας Μαρίας της Ρωσίας και του Βασιλιά Γεωργίου Α΄ των Ελλήνων. Ανάμεσα στα ξαδέλφια του ήταν ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ των Ελλήνων, ο Βασιλιάς Γεώργιος Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας.

Ο Πρίγκιπας Κάρολος ανήκε στον κλάδο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ του Οίκου του Όλντενμπουργκ. Ο Οίκος του Όλντενμπουργκ ήταν η Βασιλική Οικογένεια της Δανίας από το 1448. Μεταξύ 1536 και 1814 κυβέρνησε επίσης τη Νορβηγία, που τότε ανήκε στο Βασίλειο Δανίας-Νορβηγίας. Ο οίκος προερχόταν από τη βόρεια Γερμανία, όπου ο κλάδος Γκλύξμπουργκ (Λύξμποργκ) είχε το μικρό του φέουδο. Η οικογένεια είχε μόνιμους δεσμούς με τη Νορβηγία από τα τέλη του Μεσαίωνα. Αρκετοί από τους πατρικούς του προγόνους ήταν βασιλιάδες της ανεξάρτητης Νορβηγίας (Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας, Χριστιανός Α΄ της Νορβηγίας, Φρειδερίκος Α΄, Χριστιανός Γ΄, Φρειδερίκος Β΄, Χριστιανός Δ΄, καθώς και ο Φρειδερίκος Γ΄ της Νορβηγίας, που ενσωμάτωσε τη Νορβηγία στο κράτος του Όλντενμπουργκ με τη Δανία, το Σλέσβιχ και το Χόλσταϊν και μετά δεν ήταν ανεξάρτητη μέχρι το 1814). Ο Χριστιανός Φρειδερίκος, που ήταν ο Βασιλιάς της Νορβηγίας για λίγο το 1814, ο πρώτος βασιλιάς του νορβηγικού συντάγματος του 1814 και του αγώνα για ανεξαρτησία, ήταν προπάππους του.

Wedding ceremony of Princess Maud and Prince Carl at Buckingham Palace

Μεγάλωσε μαζί με την υπόλοιπη βασιλική οικογένεια της Δανίας στην Κοπεγχάγη και εκπαιδεύτηκε στη Βασιλική Ναυτική Ακαδημία της Δανίας[3] από το 1889 ως το 1893, αποφοιτώντας υποπλοίαρχος του Βασιλικού Ναυτικού της Δανίας. Το 1894 προήχθη στο βαθμό του πλοιάρχου και παρέμεινε σε υπηρεσία στο Βασιλικό Δανικό Ναυτικό μέχρι το 1905. [4]


Στις 22 Ιουλίου 1896 παντρεύτηκε στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ την πρώτη ξαδέλφη του Πριγίπισσα Ματθίλδη της Ουαλίας, κόρη του μετέπειτα Βασιλιά Εδουάρδου Ζ΄.[3] και της συζύγου του Πριγκίπισσας Αλεξάνδρας της Δανίας, μεγαλύτερης κόρης του Βασιλιά Χριστιανού Θ΄ και της Λουίζας. Ο μοναχογιός τους, Πρίγκιπας Αλέξανδρος, μετέπειτα Πρίγκιπας του Στέμματος (και τελικά Βασιλιάς Όλαφ Ε΄ της Νορβηγίας, γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1903.[5][3]

Ανάρρηση στο θρόνο της Νορβηγίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκλογή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τη διάλυση της Ένωσης μεταξύ Σουηδίας και Νορβηγίας το 1905 μια επιτροπή της Νορβηγικής κυβέρνησης εξέτασε πολλούς πρίγκιπες των ευρωπαϊκών βασιλικών σπιτιών ως υποψήφιους για το νορβηγικό στέμμα. Αν και η Νορβηγία είχε νομικά καθεστώς ανεξάρτητου κράτους από το 1814, δεν είχε το δικό της βασιλιά από το 1387. Σταδιακά ο πρίγκιπας Κάρολος έγινε ο κύριος υποψήφιος, κυρίως επειδή καταγόταν από βασιλείς της ανεξάρτητης Νορβηγίας. Είχε επίσης έναν γιο, εξασφαλίζοντας διάδοχο του θρόνου, και το γεγονός ότι η σύζυγός του, Πριγκίπισσα Mατθίλδη, ήταν μέλος της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας θεωρήθηκε από πολλούς ως πλεονέκτημα για το πρόσφατα ανεξάρτητο Νορβηγικό κράτος. [6]

Ο δημοκρατικών απόψεων Κάρολος, γνωρίζοντας ότι η Νορβηγία εξακολουθούσε να συζητά αν θα παραμείνει βασίλειο ή θα στραφεί αντίθετα σε ένα δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης, κολακεύτηκε από την πρόταση της Νορβηγικής κυβέρνησης, αλλά την αποδέχθηκε υπό την προϋπόθεση της διεξαγωγής ενός δημοψηφίσματος για να φανεί αν η μοναρχία ήταν η επιλογή του νορβηγικού λαού.

Οταν το δημοψήφισμα επιβεβαίωσε με συντριπτική πλειοψηφία 79 τοις εκατό (259.563 ψήφοι υπέρ και 69.264 κατά) ότι οι Νορβηγοί επιθυμούσαν να διατηρήσουν τη μοναρχία, [6] ο θρόνος της Νορβηγίας προσφέρθηκε επίσημα στον Πρίγκιπα Κάρολο από το Storting και εξελέγη στις 18 Νοεμβρίου 1905. Όταν ο Κάρολος αποδέχθηκε την προσφορά το ίδιο το απόγευμα (μετά την έγκριση του παππού του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας), αφοσιώθηκε αμέσως στην υιοθετημένη χώρα του, παίρνοντας το Αρχαίο Νορδικό όνομα Χάακον, ένα όνομα που δεν είχε χρησιμοποιηθεί από βασιλείς του Νορβηγία για πάνω από 500 χρόνια. [7] Με αυτό τον τρόπο, διαδέχθηκε τον εκ μητρός παππού-θείο του Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας, που παραιτήθηκε από το νορβηγικό θρόνο τον Οκτώβριο, μετά τη συμφωνία μεταξύ Σουηδίας και Νορβηγίας σχετικά με τους όρους διαχωρισμού της ένωσης.

Η νέα βασιλική οικογένεια της Νορβηγίας έφυγε από τη Δανία με τη βασιλική θαλαμηγό της Δανίας Dannebrog και έπλευσε στο Oσλοφιορδ. Στο Φρούριο Οσκαρμποργκ επιβιβάστηκαν στο πλοίο του Νορβηγικού Ναυτικό Heimdal. Μετά από τριήμερο ταξίδι έφτασαν στην Χριστιανία (σήμερα Όσλο) νωρίς το πρωί της 25ης Νοεμβρίου 1905. Δύο ημέρες αργότερα ο Χάακον ορκίστηκε ως ο πρώτος βασιλιάς της ανεξάρτητης Νορβηγίας μετά από 518 χρόνια. Η στέψη του και της συζύγου του Mατθίλδης πραγματοποιήθηκε στον καθεδρικό ναό του Νίνταρος στο Τρόντχαϊμ στις 22 Ιουνίου 1906.

Βασιλεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Βασιλιάς Χάακον Ζ΄, ο Πρίγκιπας του Στέμματος Ολαφ και η Βασίλισσα Mατθίλδη, στις 17 Ιουλίου 1913 στη Νορβηγία

Ο Βασιλιάς Χάακον έτυχε μεγάλης δημοφιλίας από το νορβηγικό λαό. Ταξίδευε σε όλη τη Νορβηγία. Αν και το Σύνταγμα της Νορβηγίας ανέθετε στο Βασιλιά σημαντικές εκτελεστικές εξουσίες, στην πράξη σχεδόν όλες οι σημαντικές κυβερνητικές αποφάσεις λαμβάνονταν από την Κυβέρνηση εν ονόματί του. Ο Χάακον Ζ΄ περιορίστηκε σε υπερκομματικό ρόλο, χωρίς να παρεμβαίνει στην πολιτική, μια πρακτική που συνέχισε ο γιος και ο εγγονός του. Ωστόσο η μακρά βασίλεια του του προσέδωσε σημαντικό ηθικό κύρος ως σύμβολο της ενότητας της χώρας. Ο Νορβηγός εξερευνητής και βραβευμένος με το βραβείο Νόμπελ Φρίντγιοφ Νάνσεν έγινε φίλος της Βασιλικής Οικογένειας.

Ο Βασιλιάς Χάακον (όρθιος αριστερά) με άλλους Ευρωπαίους ηγεμόνες στην κηδεία του Βασιλιά Εδουάρδου Ζ΄, 20 Μαΐου 1910

Το 1927 το Εργατικό Κόμμα έγινε το μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο και στις αρχές του επόμενου έτους η πρώτη κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος της Νορβηγίας ανέβηκε στην εξουσία. Το Εργατικό Κόμμα θεωρείτο από πολλούς ως «επαναστατικό» και ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης συνέστησε τότε να μην διορίσει τον Κρίστοφερ Χόρνσρουντ ως πρωθυπουργό. Ο Χάακον ωστόσο αρνήθηκε να εγκαταλείψει την κοινοβουλευτική πρακτική και ζήτησε από τον Χόρνσρουντ να σχηματίσει τη νέα κυβέρνηση. Σε απάντηση σε ορισμένους από τους επικριτές του, δήλωσε, "Είμαι Βασιλιάς και των Κομμουνιστών" (Νορβηγικά:Jeg er også kommunistenes kong). .[7]

Ο Πρίγκιπας του Στέμματος Ολαφ παντρεύτηκε την ξαδέλφη του Πριγκίπισσα Μάρθα της Σουηδίας στις 21 Μαρτίου 1929. Ήταν η κόρη της αδελφής του Χάακον Ίνγκεμποργκ και τουΠρίγκιπα Κάρολου, Δούκα του Βέστεργκετλαντ. Ο Oλαφ και η Mάρθα απέκτησαν τρία παιδιά: τον Ράγκνχιλντ (1930–2012), την Άστριντ (1932) και τον Χάραλντ (1937), που επρόκειτο να γίνει βασιλιάς το 1991.

Η Βασίλισσα Mατθίλδη πέθανε απροσδόκητα ενώ επισκεπτόταν το Ηνωμένο Βασίλειο στις 20 Νοεμβρίου 1938. [8]

Αντίσταση κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η γερμανική εισβολή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Νορβηγία δέχθηκε εισβολή από τις ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις της Ναζιστικής Γερμανίας τις πρώτες πρωινές ώρες της 9ης Απριλίου 1940. Το Γερμανικό ναυτικό απόσπασμα που εστάλη να καταλάβει το Όσλο συνάντησε αντίσταση από το Φρούριο Οσκαρσμποργκ. Το φρούριο έβαλε κατά των εισβολέων, βυθίζοντας το καταδρομικό Blücher και καταστρέφοντας το καταδρομικό Lützow, με σοβαρές γερμανικές απώλειες που περιλάμβαναν πολλές από τις ένοπλες δυνάμεις, πράκτορες της Γκεστάπο και διοικητικό προσωπικό που επρόκειτο να καταλάβει τη νορβηγική πρωτεύουσα. Αυτό οδήγησε στην απόσυρση του υπόλοιπου γερμανικού στoλίσκου, εμποδίζοντας τους εισβολείς να καταλάβουν το Όσλο την αυγή, όπως είχε προγραμματιστεί. Η γερμανική καθυστέρηση στην κατάληψη του Όσλο, μαζί με την άμεση δράση του Προέδρου του Storting Κ. Γ. Χάμπρο, έδεωσε την ευκαιρία στη νορβηγική βασιλική οικογένεια, το υπουργικό συμβούλιο και τα περισσότερα από τα 150 μέλη του Storting να αναχωρήσουν βιαστικά από την πρωτεύουσα με ειδικό τρένο.

Το Storting συγκλήθηκε πρώτα στο Χάμαρ το ίδιο απόγευμα, αλλά με την ταχεία προέλαση των γερμανικών στρατευμάτων, η ομάδα προχώρησε στο Ελβερουμ. Το συγκληθέν Storting ενέκρινε ομόφωνα ένα ψήφισμα, την επονομαζόμενη Εξουσιοδότηση Ελβερουμ, παρέχοντας στο υπουργικό συμβούλιο όλες τις εξουσίες για την προστασία της χώρας μέχρις ότου το ίδιο μπορούσε να συγκληθεί ξανά.

Την επόμενη μέρα ο Κουρτ Μπρέγιερ, ο Γερμανός Υπουργός για τη Νορβηγία, ζήτησε συνάντηση με τον Χάακον. Ο Γερμανός διπλωμάτης τον κάλεσε να αποδεχθεί τα αιτήματα του Αδόλφου Χίτλερ για τερματισμό κάθε αντίστασης και διορισμό του Βίντκουν Κουίσλιγκ ως πρωθυπουργού. Ο Κουίσλιγκ, αρχηγός του φασιστικού κόμματος της Νορβηγίας Nasjonal Samling είχε αυτοανακηρυχθεί πρωθυπουργός λίγες ώρες νωρίτερα στο Όσλο ως επικεφαλής μιας γερμανικής κυβέρνησης-μαριονέτας. Αν τον είχε ορίσει επίσημα ο Χάακον θα είχε πράγματι δώσει νομική επικύρωση στην εισβολή. Ο Μπρέγιερ πρότεινε στον Χάακον να ακολουθήσει το παράδειγμα της Δανικής κυβέρνησης και του αδερφού του Χριστιανού Ι΄, που είχε παραδοθεί σχεδόν αμέσως μετά την εισβολή της προηγούμενης ημέρας και απείλησε τη Νορβηγία με σκληρά αντίποινα εάν δεν παραδοθεί. Ο Χάακον του απάντησε ότι δεν μπορούσε να πάρει την απόφαση ο ίδιος, αλλά μπορούσε να ενεργήσει μόνο μετά από συμβουλή της κυβέρνησης.

Σε μια συνάντηση που ακολούθησε με την κυβέρνηση, στο Νάϊμπεργκσουντ, ο Βασιλιάς Χάακον μετέφερε το γερμανικό τελεσίγραφο. Ο ίδιος δήλωσε ότι δεν μπορούσε να αποδεχτεί τις γερμανικές απαιτήσεις, καθώς θα βρισκόταν απέναντι από τα δικά του πιστεύω. Σχετικά με το διορισμό του Κουίσλινγκ στην πρωθυπουργία ανέφερε ότι δεν μπορούσε να τον πραγματοποιήσει και έθεσε στη διάθεση της κυβέρνησης την παραίτησή του από το θρόνο, σε περίπτωση που οι υπουργοί πίστευαν ότι έπρεπε να διοριστεί ο Κουίσλινγκ.

Η κυβέρνηση ευρισκόμενη σε ομοφωνία με τον Χάακον τον συμβούλευσε να μην διορίσει καμία κυβέρνηση με επικεφαλής τον Κουίσλινγκ. Μέσα σε λίγες ώρες η άρνηση στις γερμανικές απαιτήσεις μεταδόθηκε στον Μπράουερ, ενώ ο νορβηγικός λαός ενημερώθηκε για την στάση αντίστασης που θα τηρούσε η κυβέρνηση.

Στις 11 Απριλίου 1940 η γερμανική αεροπορία επιτέθηκε στο Νάιμπεργκσουντ, καταστρέφοντας τη μικρή αυτή πόλη όπου διέμενε η κυβέρνηση με το βασιλιά. Ο βασιλιάς και οι υπουργοί του κατέφυγαν στα χιονισμένα δάση και προχώρησαν βορειότερα. Η βασιλική οικογένεια και η κυβέρνηση της Νορβηγίας αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την χώρα για την Αγγλία, στις 7 Ιουνίου, καθώς πλέον είχε καταληφθεί σχεδόν πλήρως από τους Γερμανούς.[3] Με την άφιξή τους στο Λονδίνο σχηματίστηκε η εξόριστη νορβηγική κυβέρνηση.[3]

Η επίσημη έδρα του βασιλιά στο Λονδίνο ήταν η νορβηγική πρεσβεία στο Κένσινγκτον, που έγινε έδρα και της εξόριστης νορβηγικής κυβέρνησης. Ο Χάακον πραγματοποιούσε εκεί συναντήσεις με το υπουργικό συμβούλιο και εργαζόταν για τις ηχητικές παρεμβάσεις του που μεταδίδονταν τακτικά ραδιοφωνικά στη Νορβηγία μέσω του BBC.[3] Αυτές οι μεταδόσεις βοήθησαν στην παγίωση της θέσης του Χάακον ως ενός σημαντικού εθνικού συμβόλου για τη νορβηγική αντίσταση.[3] Πολλές μεταδόσεις έγιναν από τη νορβηγική εκκλησία του Αγίου Όλαφ στο Ρόδερχαϊθ, όπου εκεί εκκλησιαζόταν συχνά η βασιλική οικογένεια.[3]

Εν τω μεταξύ, ο Χίτλερ είχε διορίσει τον Γιόζεφ Τερμπόφεν ως επίτροπο του Ράιχ για τη Νορβηγία. Ακολουθώντας εντολές του Χίτλερ, ο Τερμπόφεν προσπάθησε να εξαναγκάσει το κοινοβούλιο να καθαιρέσει τον Χάακον. Το κοινοβούλιο, ωστόσο, αρνήθηκε επικαλούμενο το σύνταγμα. Ακολούθησε ένα τελεσίγραφο των Γερμανών, με το οποίο απειλούσαν την φυλάκιση σε γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης όλων των Νορβηγών που ήταν σε ηλικία στράτευσης, σε περίπτωση που δεν καθαιρόταν ο Χάακον. Με αυτή την απειλή εν όψει, το κοινοβούλιο ζήτησε την παραίτηση του βασιλιά στις 27 Ιουνίου. Εκείνος, θεωρώντας ότι οι βουλευτές λειτουργούσαν υπό πίεση, αρνήθηκε να παραιτηθεί. Μετά από μία ακόμη προσπάθεια να καθαιρεθεί ο Χάακον, τον Σεπτέμβριο, ο Τερμπόφεν κήρυξε ότι η βασιλική οικογένεια είχε καταπέσει από το δικαίωμά της να επιστρέψει στη χώρα.

Μεταπολεμικά χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά το τέλος του πολέμου, ο Χάακον και η Νορβηγική Βασιλική Οικογένεια επέστρεψαν στη Νορβηγία μέσω του βρετανικού καταδρομικού Norfolk (78). Έφτασε στο Όσλο στις 7 Ιουνίου 1945, ακριβώς πέντε χρόνια μετά την αυτοεξορία του.[3]

Το 1947 ο νορβηγικός λαός, μέσω δημόσιας συνεισφοράς, αγόρασε το βασιλικό γιοτ KS Norge για τον βασιλιά.[3] Ο Χάακον το χρησιμοποίησε εκτεταμένα για ταξίδια του στη Νορβηγία και το εξωτερικό.[3]

Τον Ιούλιο του 1955 ο Χάακον έπεσε στο μπάνιο του, με αποτέλεσμα να καθηλωθεί σε αναπηρικό καροτσάκι. Λέγεται ότι εξαιτίας αυτού του τραυματισμού έπεσε σε κατάθλιψη, καθώς μείωσε το ενδιαφέρον του για τα κοινά. Με το θάνατό του στις 21 Σεπτεμβρίου 1957, στο θρόνο βρέθηκε ο γιος του Όλαφ.[3] Ο Χάακον και η Ματθίλδη αναπαύονται σε μια άσπρη σαρκοφάγο στο βασιλικό κοιμητήριο του Φρουρίου Άκερσους.[9]

Πρόγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Carl (Haakon VII)». Amalienborg. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2019. 
  2. «Kong Olav 5». nrk.no. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2019. 
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα kongehuset.
  4. Grimnes, Ole Kristian (13 February 2009). «Haakon 7» (στα Norwegian). Norsk biografisk leksikon. Oslo: Kunnskapsforlaget. https://nbl.snl.no/Haakon_7. Ανακτήθηκε στις 19 May 2017. 
  5. Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα royalcourt.
  6. Berg, Roald (1995). Norge på egen hånd 1905-1920 (Norsk utenrikspolitikks historie, volume 2) (στα Norwegian). Oslo: Universitetsforlaget. σελ. 309. ISBN 8200223949. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
  7. (Official site of the Norwegian Royal House, in Norwegian)
  8. «Queen Maud of Norway». talknorway.no. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2019. 
  9. «King Haakon VII». www.royalcourt.no (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2017. 
Χάακον Ζ΄ της Νορβηγίας
Γέννηση: 3 Αυγούστου 1872 Θάνατος: 21 Σεπτεμβρίου 1957
Βασιλικοί τίτλοι}
Προκάτοχος
Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας
Βασιλιάς της Νορβηγίας
Flag of Norway.svg

1905-1957
Διάδοχος
Όλαφ Ε΄