Προκατάληψη

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Προκατάληψη, αγγλ. bias, είναι η πεποίθηση εκείνη που δεν στηρίζεται σε λογική επιχειρηματολογία προς την οποία μάλιστα και αντιπαρατίθεται ανυποχώρητα. Υπολαμβάνεται ως μια γνώμη ή ένα σύνολο γνωμών ή ακόμα και ως ολόκληρη θεωρία η οποία έχει σχηματισθεί κατά έναν μη επιστημονικό τρόπο κοινώς αποδεκτό, αλλά και μια τοποθέτηση που περιλαμβάνει συναισθήματα όπως η περιφρόνηση και η απέχθεια. Δεν πρόκειται για άποψη γιατί κάθε άποψη δεν μπορεί να θεωρηθεί εσφαλμένη αλλά για στέρεα πεποίθηση.

Γενικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι παιδικές ιδιαίτερα εμπειρίες που ποικίλλουν από τόπο σε τόπο και από εποχή σε εποχή, ανάλογα με το οικογενειακό περιβάλλον και το κοινωνικό περίγυρο διαμορφώνουν και προσδιορίζουν την ένταση του φαινομένου της προκατάληψης. Η συνεχής επανάληψη προκαλεί στερεότυπα που δεν αποβάλλονται εύκολα από τον αποδέκτη της. Οι δοξασίες, οι θρησκοληψίες, οι δεισιδαιμονίες, οι προλήψεις, οι μεταφυσικές πεποιθήσεις, ο ψυχισμός, ο μυστικισμός, οι φυλετικές διακρίσεις, ο εθνικισμός συμπεριλαβάνονται μεταξύ των πολλών γενεσιουργών αιτιών που ευνοούν την προκατάληψη.

Κατά τον Μαξ Νορντάου, που διαφοροποιεί και επεκτείνει με το δικό του τρόπον την πλατωνική θεωρία όπως αναφέρεται στον Φαίδωνα για την «Ανάμνηση» (ἀπιστεῖς γὰρ δὴ πῶς ἡ καλουμένη μάθησις ἀνάμνησίς ἐστιν;)[1] όταν ίχνη δεισιδαιμονίας ανακαλύπτουμε συχνά με θλιβερή κατάπληξη, ακόμη και σε πνεύματα φωτεινά, ανάγεται στο γεγονός ότι σε κάθε ον εξακολουθούν να ζούν οι ιδέες (κάποια δηλ. χαρακτηριστικά των προγόνων) (αταβισμός)[2] με τη μορφή αναμνήσεων, συχνά ασυνείδητων και σκοτεινών, αλλά πάντοτε υπαρκτών και δεν χρειάζεται παρά η εξωτερική παρόρμηση για να προβάλουν σε απόλυτη διαύγεια και να εκτυφλώσουν με τις ακτίνες τους ολόκληρη τη ύπαρξη της ψυχής.[3]

Σύμφωνα όμως με τον Νορμπέρτο Μπόμπιο:

«Η δύναμη της προκατάληψης οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι η πίστη σε μια ψεύτικη γνώμη συχνά ανταποκρίνεται στις επιθυμίες μας, διεγείρει τα πάθη μας και ικανοποιεί τα συμφέροντά μας».
-Νορμπέρτο Μπόμπιο, Ηθική και Πολιτική (Etica e Politica), ed. Modatori, Μιλάνο 2009[4]

Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην αγγλική γλώσσα υπάρχουν τρεις διαφορετικές λέξεις, όπως: Self-absorpion (προκατάληψη γύρω από τον εαυτό μας), Self Partiality (προκατάληψη απόψεων), Ageism (προκατάληψη έναντι των γερόντων) και άλλες δώδεκα διαφορετικές λέξεις που συνδέονται με την προκατάληψη και προσδιορίζουν το υπόβαθρό της και κυρίως τις διαβαθμίσεις της, όπως engrossment, prenotion, prepossesion, prediletion, preconcived idea, preoccupancy λατ. (preoccupio= προκαταλαμβάνω) που αναφέρονται στις προδιαθέσεις εύνοιας, στις προτιμήσεις, στις ιδεοληψίες, στο προαίσθημα, στην προδίκαση και στην αποδοχή ενός γεγονότος και στην απορρόφηση γύρω από τον εαυτό μας.

Υπάρχουν πολλών ειδών διακρίσεις, όπως γενικά η ηθική και συναισθηματική προκατάληψη[5]· σπουδαιότερη όμως διάκριση και η πιο χρήσιμη είναι αυτή μεταξύ ατομικών και συλλογικών προκαταλήψεων.

Προλήψεις και προκαταλήψεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι προλήψεις σε σχέση με την προκατάληψη είναι ήπιας μορφής, συνοδεύονται από απευχές (ξόρκια) για εκτροπή του κακού και δεν θίγουν τρίτα πρόσωπα, όπως η συνάντηση ενός μαύρου γάτου, το κτύπημα του ξύλου ή το έξω από εδώ στο άκουσμα της λέξης διάβολος. Ακόμα και στις μέρες μας ένα πανάρχαιο εθιμοτυπικό της λιτανείας, που παρατηρείται σε περιπτώσεις ανομβρίας, αναβιώνει και με τις ευλογίες της εκκλησίας.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, στην «Γυφτοπούλα» αναπαριστά με εύγλωττο τρόπο την περίπτωση της φυλετικής διάκρισης (ρατσισμός), όπου στην τοπική κοινωνία, μεταξύ των άλλων, οι αγυιόπαιδες πετροβολούν την Αϊμά, έτσι χωρίς λόγο, γιατί είχαν μάθει από το περίγυρό τους ότι οι γύφτισσες είναι αβάφτιστες και κλέφτρες.[6]

Απτά παραδείγματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σε παρωχημένες εποχές, όχι και πολύ μακρινές, όταν συνέπεσε κάποιο γέρο να τον βρει εγκεφαλικό τη στιγμή που διέσχιζε με το γαϊδουράκι του ένα ποταμάκι σε κάποιο ορεινό χωριό, τον συμμάζεψαν και τον μετάφεραν στο σπίτι του ημιθανή. Μετά από λίγες μέρες συνήλθε με παραμορφωμένο όμως το στόμα. Η επιστημονική πλευρά εξηγεί το φαινόμενο ιατρικά οι γριούλες όμως του χωριού φωνασκούσαν ότι τον χτύπησαν οι νεράιδες των ποταμών. Σε ένα άλλο όμως χωριό ο πρόεδρος μπαρμπα-Ρεσίνης της 10s του ΄70 είχε καταπατήσει το κτήμα μιας μοναχικής γριούλας που είχε χάσει στον πόλεμο τα δυο της παιδιά και διαμαρτυρήθηκε χωρίς κατανόηση εισπράττοντας από πάνω και απειλές και τότε η γαλανομάτα και ξερακιανή γριούλα τον καταράστηκε «να μην χρονίσει» και να τον «εύρει κεραυνός» πράγμα όμως που συνέβει μέσα στο κτήμα του που πότιζε εν μηνί Αυγούστω 197. τα καλαμπόκια του πριν προλάβει ν΄ απομακρυνθεί από την πτώση των πρώτων σταλαγματιών. Όταν ρωτήθηκε ο ιερέας του χωριού Παπα-Μελέτης απήντησε: «Τέκνο μου», «Το άδικον ουκ ευλογείται».

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Φαίδων 73b.2
  2. Αταβισμός
  3. Μαξ Νορντάου, Τα κατά συνθήκη ψεύδη, σ. 83, εκδ. Αετός 1966
  4. Νορμπέρτο Μπόμπιο, Ηθική και Πολιτική (Etica e Politica), σ. 5, ed. Modatori, Μιλάνο 2009
  5. Ζίγκμουντ Φρόιντ, Εισαγωγή την ψυχανάλυση, τόμ. Α΄σ. 30 εκδ. Γκοβόστη ISBN 978-960-469-753-3
  6. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Γυφτοπούλα
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα bias της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).