Μετάβαση στο περιεχόμενο

Πι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Καλλιτεχνική γραφή
Μέγα Ετυμολογικόν, 1499
Ελληνικό αλφάβητο
ΑαΆλφα ΝνΝι
ΒβΒήτα ΞξΞι
ΓγΓάμμα ΟοΌμικρον
ΔδΔέλτα ΠπΠι
ΕεΈψιλον ΡρΡω
ΖζΖήτα ΣσςΣίγμα
ΗηΉτα ΤτΤαυ
ΘθΘήτα ΥυΎψιλον
ΙιΙώτα ΦφΦι
ΚκΚάππα ΧχΧι
ΛλΛάμδα ΨψΨι
ΜμΜι ΩωΩμέγα
Ιστορία
Αρχαϊκές τοπικές παραλλαγές
  • Δίγαμμα
  • Ήτα
  • Σαν
  • Τσαν
  • Κόππα
  • Σαμπί
Σημεία στίξης Συμπλέγματα
Αριθμοί
ϛ (6) ϟ (90) ϡ (900)
Σε άλλες γλώσσες
Σχετικά λήμματα


π  σ  ε

Το γράμμα πι (κεφαλαίο Π, πεζό π ή ϖ) είναι το δέκατο έκτο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Τόσο στα νέα όσο και στα αρχαία ελληνικά συμβολίζει το άηχο διχειλικό κλειστό φώνημα /p/ που πραγματώνεται είτε με τον αντίστοιχο φθόγγο. Συμμετέχει επίσης στο δίγραφο <μπ> που συμβολίζει το ηχηρό διχειλικό κλειστό φώνημα /b/ και φθόγγο.[1] Το πι αντιστοιχεί στο γράμμα P, p του λατινικού αλφαβήτου που προέρχεται από το αλλόγραφό του στο δυτικό ελληνικό αλφάβητο που χαρακτηριζόταν από μια μικρότερη δεξιά κεραία που σταδιακά έκλεισε προς την αριστερή κάθετο.[2]

Την επόμενη αξία την έχει το Κόππα Ϟ´=90 (ϟ´=90). Προήλθε από το φοινικικό γράμμα πε, που στα φοινικικά σήμαινε στόμα.[2]

Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία π´=80.

Το πεζό <π> χρησιμοποιείται ως σύμβολο για:

Το κεφαλαίο <Π> συμβολίζει:

Το <Π> επίσης συμβόλιζε το πέντε σε ένα αρχαιότερο ελληνικό σύστημα αρίθμησης, το ακροφωνικό σύστημα αρίθμησης.

  1. Μποτίνης, Α. (2011): Φωνητική της ελληνικής. ISEL. σελ. 111.
  2. 1 2 Μπαμπινιώτης, Γ. (2005): Λεξικό της Νέας Ελληνικής γλώσσας. Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας. s.v. «Π».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Λεξιλογικός ορισμός του πι στο Βικιλεξικό
  • Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pi (letter) στο Wikimedia Commons