Ιώτα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Iota uc lc.svg
Ελληνικό αλφάβητο
Αα Άλφα Νν Νι
Ββ Βήτα Ξξ Ξι
Γγ Γάμμα Οο Όμικρον
Δδ Δέλτα Ππ Πι
Εε Έψιλον Ρρ Ρω
Ζζ Ζήτα Σσς Σίγμα
Ηη Ήτα Ττ Ταυ
Θθ Θήτα Υυ Ύψιλον
Ιι Ιώτα Φφ Φι
Κκ Κάππα Χχ Χι
Λλ Λάμδα Ψψ Ψι
Μμ Μι Ωω Ωμέγα
Ιστορία
  • Δίγαμμα
  • Ήτα
  • Σαν
  • Τσαν
  • Κόππα
  • Σαμπί
Σε άλλες γλώσσες
Σχετικά λήμματα


Το γράμμα ιώτα (επίσης γιώτα) (κεφαλαίο Ι, πεζό ι) είναι το ένατο γράμμα του Ελληνικού αλφαβήτου.

Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία ι´ = 10.

Προήλθε από το φοινικικό γράμμα yodh, που στα φοινικικά σήμαινε χέρι.

{Συγγνώμη αλλά αυτή η "ιστορία" με την φοινικική προέλευση του αρχαίου ελληνικού αλβαβήτου πρέπει να τελειώνει. Εντάξει ας πούμε ότι οι φοίνικες είχαν την λέξη hodh που σημαίνει χέρι. Αλλά οι φοίνικες δεν είχαν φωνήεντα! Πώς τότε γράφετε το "ο" και το "h" το δεύτερο μάλιστα με αξία φωνηέντος χωρίς απαραίτητα να είναι. Και ας πούμε ότι έτσι είναι, ότι δηλαδή οι Έλληνες πήραν (προφανώς) τα σύμφωνα μόνο από τους φοίνικες, (διότι δεν είχαν την ικανότητα να τα δημιουργήσουν) αλλά μπόρεσαν να δημιουργήσουν τα φωνήεντα που έλειπαν; Και αφού το "ιώτα" στα Ελληνικά ήταν, είναι και θα είναι φωνήεν, πώς εξηγείται (αλλά και εξηγείτε) το εξής παράδοξο. Οι Έλληνες ήσαν ανίκανοι ως πολιτισμική διανόηση να δημιουργήσουν γράμματα αλλά είχαν ένα φωνητικό σύστημα, δηλ. μία γλώσσα, απείρως ανώτερο και πολυπλοκότερο από αυτό των Φοινίκων, οι οποίοι παρά την ..."ανωτερότητά" τους, μέχρι τα σύμφωνα κατάφεραν να ..."φθάσουν" αλλά δεν σκέφτηκαν να πάνε και..."παραπέρα" στα φωνήεντα κάτι που έκαναν οι Έλληνες; Και εν τέλει τι ακριβώς υποστηρίζετε; Ότι οι Έλληνες πήραν ένα σύμφωνο από τους Φοίνικες αλλά δεν το ...χρησιμοποίησαν ως σύμφωνο, είχαν όμως την πνευματική διαύγεια να το μετατρέψουν σε ...φωνήεν. Να με συγχωρείτε και πάλι, αλλά το επιχείρημα σχετικά με την Φοινικική προέλευση του ελληνικού αλφαβήτου είναι, επιεικώς, παιδαριώδες! XwpisONOMA(at)gMail(dot)com.}

Σε αρχαιότερο ελληνικό σύστημα αρίθμησης που ονομάζονταν ακροφωνικό είχε αριθμητική αξία I = 1.

Έχει άμεση σχέση με το γράμμα I,i αλλά και με το J, j άλλων αλφαβήτων.

Στο πολυτονικό σύστημα το συναντάμε και ως υπογεγραμμένη στους καταχρηστικούς διφθόγγους πχ Αι (ᾼ) ως ᾳ, Ηι ως ῃ (ῌ) και Ωι (ῼ) ως ῳ.

Το ι χαρακτηρίζεται δίχρονο φωνήεν. (Δηλαδή άλλοτε μακρόχρονο και άλλοτε βραχύχρονο, χαρακτηρισμός κυρίως της αρχαίας προφοράς)