Κωνσταντίνος Μαζαράκης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Κωνσταντίνος Μαζαράκης
[[Αρχείο:Mazarakis.jpg|]]
O Έλληνας οπλαρχηγός και μακεδονομάχος Κωνσταντίνος Μαζαράκης.
Πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Ι. Μαζαράκης - Αινιάν
Γέννηση 1869
Ναύπλιο
Θάνατος 31 Μαΐου 1949
Αθήνα
Εθνικότητα Flag of Greece.svg
Υπηκοότητα Flag of Greece.svg
Ιδιότητα Υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού/ οπλαρχηγός/μακεδονομάχος
Γονείς Αγανίκη Αινιάνος (μητέρα), Ιωάννης Μαζαράκης(πατέρας)
Συγγενείς Αλέξανδρος Μαζαράκης - Αινιάν, Φίλιππος Μαζαράκης - Αινιάν (αδέρφια)


Ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης - Αινιάν ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και μακεδονομάχος. Γνωστός κι ως καπετάν Άκρίτας, Υπήρξε αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και ένας από τους κύριους οργανωτές του Μακεδονικού Αγώνα στις αρχές του 20ου αιώνα και ανήλθε στο βαθμό του Αντιστράτηγου. [1]

Βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης γεννήθηκε το 1869 στο Ναύπλιο. Γονείς του η Αγανίκη Αινιάνος και ο Ιωάννης Μαζαράκης. Ο πατέρας του ήταν Γενικός Αρχίατρος του Στρατού και η μητέρα του υπήρξε ποιήτρια και από τις πρώτες Αρσακειάδες. Αδελφός του είναι ο Αλέξανδρος Μαζαράκης ενώ το τελευταίο μέλος της οικογένειας είναι ο Φίλιππος. Ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης τέλειωσε το Γυμνάσιο στην Ιωνίδειο Σχολή του Πειραιά. Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, όπου και αποφοίτησε και το 1890 ορκίστηκε ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Υπηρέτησε διαδοχικά στο Σύνταγμα Πυροβολικού στην Αθήνα, στο οπλοστάσιο του Ναυπλίου και στην νεοσύστατη χαρτογραφική υπηρεσία. Στο Ναύπλιο γνωρίστηκε και συνδέθηκε στενά με τον Παύλο Μελά. ‘

Δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από τη συμμετοχή στον Πόλεμο του 1897 στο Μακεδονικό Αγώνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Konstantinos Mazarakis

Ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης έλαβε μέρος στον πόλεμο του 1897 και διακρίθηκε στη μάχη του Δομοκού. Από τα πρώτα και δραστήρια μέλη της Εθνικής Εταιρείας, ο Κ.Μαζαράκης, συνειδητοποίησε από νωρίς τους κινδύνους που διέτρεχε ο μακεδονικός Ελληνισμός από τη δραστηριότητα των Βουλγάρων και φρόντισε για την οργάνωση και αποστολή εντοπίων ανταρτικών σωμάτων στη Μακεδονία (1895-97). Το 1903 με τον Παύλο Μελά και τον Τσόντο Βάρδα έστειλαν στον Καραβαγγέλη, Μητροπολίτη Καστοριάς, τους 10 πρώτους κρητικούς μακεδονομάχους. Όταν ο Λάμπρος Κορομηλάς τοποθετήθηκε γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη, κάλεσε επίλεκτους αξιωματικούς να πλασιώνουν το προξενείο. Ανάμεσα τους και ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης, που εργάζεται ως υπάλληλος με το ψευδώνυμο Δήμος Στεργιάκης, αναλαμβάνοντας την οργάνωση δικτύου πληροφοριών και την συγκρότηση μικρών ενόπλων ομάδων, στην Κεντρική Μακεδονία [2]. Το 1905, συγκρότησε σώμα μακεδονομάχων και ως αρχηγός του ανταρτικού σώματος, με το όνομα «Καπετάν Ακρίτας», έδρασε κατά των Βουλγάρων κομιτατζήδων με επιτυχία, στην περιοχή του Βερμίου και επέκτεινε τη δράση του στην Καρατζόβα. Εγκαταστάθηκε στην περιοχή Βερμίου Νάουσας με πεδίο δράσης τα χωριά της λίμνης των Γιαννιτσών και το Ρουμουλούκι, καθώς και την Έδεσσα και την Άρνισσα. Κι άλλοι αξιωματικοί του ελληνικού στρατού, εκτός του Κ. Μαζαράκη, όπως ο Παύλος Μελάς, Τέλλος Άγρας καθώς και οπλαρχηγοί από πολλές άλλες περιοχές, όπως ο Γεώργιος Τσόντος από την Κρήτη, ο Παναγιώτης Παπατζανετέας από τη Μάνη και άλλοι έφτασαν στη μακεδονική γη και από κοινού με ντόπιους Έλληνες, σχημάτισαν ανταρτικές ομάδες. Η ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα διακόπηκε το 1908 και ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης, μετά το Νεοτουρκικό Κίνημα, στάλθηκε στη Γαλλία για την παραλαβή των πρώτων λυόμενων ορειβατικών πυροβόλων. [3]

Konstantinos Mazarakis

Ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης δεν υπήρξε αρχηγός ενός σημαντικού σώματος κατά το Μακεδονικό αγώνα αλλά, ο συντονιστής της δράσης των ελληνικών ανταρτικών σωμάτων της κεντρικής και της δυτικής Μακεδονίας και ο σύνδεσμος μεταξύ των Προξενείων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου. Όπως όλοι οι αξιωματικοί του ελληνικού στρατού άλλαξε το όνομά του μόλις ανέλαβε δράση στη Μακεδονία και έγινε γνωστός ως καπετάν Άκρίτας. Παρ΄όλα αυτά δεν κατάφερε να κρατήσει την ταυτότητά του μυστική και έτσι η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να τον ανακαλέσει και να σταματήσει τη δράση του που έπρεπε να μείνει μυστική.

Βαλκανικοί Πόλεμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη διάρκεια του έτους 1912-1913 ο Μαζαράκης συμμετείχε στον πόλεμο των Βαλκανίων, και στη συνέχεια, στο Β 'Βαλκανικό Πόλεμο. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους ο Κ.Μαζαράκης, ως λοχαγός ανέλαβε τη γενική αρχηγία των εθελοντικών «Σωμάτων Προσκόπων» που συγκροτήθηκαν από παλιούς μακεδονομάχους. Με τα σώματα αυτά έλαβε μέρος στις μάχες των Στενών, της Πέτρας προς Κατερίνη, της γέφυρας του Λουδία και του Αξιού κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο καθώς και στις συγκρούσεις της Νιγρίτα και του Πάγγαιου έως το Νέστο και την Ξάνθη κατά τον Ελληνοβουλγαρικό πόλεμο.

Konstantinos Mazarakis

Περίοδος 1916-17[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1916, πρωτοστάτησε με τον Επαμεινώνδα Ζυμβρακάκη στο βενιζελικό "Κίνημα της Εθνικής Άμυνας» της Θεσσαλονίκης για την έξοδο της Ελλάδος στο πλευρό των Συμμάχων κατά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, ως επιτελάρχης της μεραρχίας Σερρών (Πρώτη Ελληνική Μεραρχία που συγκροτήθηκε). Υπηρέτησε ως επικεφαλής της Διεύθυνσης Πυροβολικού στην επόμενη κυβέρνηση Εθνικής Άμυνας. Τραυματίστηκε στη μάχη του Ραβινέ (1 Μαΐου 1917).

Περίοδος 1918-1920[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1918-1919 και 1920 η δράση του Κ.Μαζαράκη συνδέεται με τη Θράκη. Το 1918 αμέσως μετά την ανακωχή, συνταγματάρχης πια, στάλθηκε στη Σόφια ως επικεφαλής της ελληνικής στρατιωτικής αποστολής. Από τη θέση αυτή συνέβαλε καίρια στην κατακύρωση της Δυτικής Θράκης στην Ελλάδα. Για τους επιτυχημένους του χειρισμούς προήχθη σε υποστράτηγο. Το 1919 τοποθετήθηκε αρχικά ως διοικητής της XVI Μεραρχίας στη Φλώρινα και λίγο αργότερα ανέλαβε τη σύσταση της Μεραρχίας στην Ξάνθη, με την οποία απελευθερώθηκε η Θράκη. Τα ξημερώματα της 14ης Μαΐου 1920 κατέπλευσαν στο λιμάνι του Δεδέαγατς (σήμερα Αλεξανδρούπολη) τα πρώτα τμήματα της Μεραρχίας Ξάνθης (Στρατηγείο μεραρχίας και 15ο Σώμα Πεζικού), με το οπλιταγωγό «Μύκαλη». Αμέσως άρχισε η αποβίβαση και η κατάληψη της πόλης. Τμήματα της μεραρχίας προωθήθηκαν προς την Ανατολή κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής. Την επομένη τελέστηκε δοξολογία για την απελευθέρωση της πόλεως. Από τις 16 Μαΐου, τμήματα της Μεραρχίας Ξάνθης, προωθήθηκαν προς ΦέρεςΣουφλίΔιδυμότειχο. (15ο Σώμα Πεζικού). Άλλα σώματα Πεζικού μετακινήθηκαν από Ξάνθη-Κομοτηνή-Αλεξανδρούπολη. Μετά τη συνθήκη των Σεβρών (Ιούλιος 1920) η Μεραρχία Ξάνθης πήρε μέρος στην επιχείρηση της Πανόρμου (Προποντίδα) και εν συνεχεία στην κατάληψη της Ανατολικής Θράκης – Διάβαση Έβρου – Ανδριανούπολη – Σαράντα Εκκλησιές έως Τσατάλτσα και την γραμμή Αίνου και Μήδειας. Μετά τις εκλογές, το Νοέμβριο του 1920, ο Κ.Μαζαράκης, απομακρύνθηκε από το στράτευμα και αυτοεξορίστηκε στην Κωνσταντινούπολη αρχικά και αργότερα στο Παρίσι. Επανήλθε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και ορίστηκε πρόεδρος της σχετικής ανακριτικής επιτροπής.

Περίοδος 1925-1934[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη δικτατορία 1925-26 του Θ.Πάγκαλου, ο Κ.Μαζαράκης, φυλακίστηκε και αποστρατεύθηκε το 1926 με το βαθμό του αντιστρατήγου. Αργότερα το 1928 εκλέχτηκε βουλευτής Πέλλης. Το 1934 ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία και συμμετείχε στο Συμβούλιο Αντιστράτηγων για την τακτοποίηση της Επετηρίδας των Αξιωματικών.

Εκδόσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κ.Μαζαράκης άφησε απομνημονεύματα που εκδόθηκαν μετά τον θάνατο του. Αυτά είναι:

  1. Ο Μακεδονικός Αγώνας – Αναμνήσεις (Έτος Εκδόσης: 1963)
  2. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-13 – Τα Σώματα Προσκόπων (Έτος Έκδοσης: 1966)
  3. Έκθεσις Ανακριτικής Επιτροπής Μικράς Ασίας (Έτος Έκδοσης: 1976)

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Δήμος Αλεξανδρούπολης, ΄΄Πρόσωπα & Μορφές της Αλεξανδρούπολης΄΄, Αθήνα, 2007
  • Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία. Τόμος Δ′: Καβάδης – Μωριάς [Great Military and Naval Encyclopedia. Volume IV] (in Greek). Athens. 1929. p. 424.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]