Ελισάβετ του Βιντ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ελισάβετ του Βιντ
Queen Elizabeth of Romania.jpg
Περίοδος 1 Μαρτίου 1881 – 10 Οκτωβρίου 1914
Γέννηση 29 Δεκεμβρίου 1843
Flagge Herzogtum Nassau (1806-1866).svg Παλάτι Μονρεπό του Νόυβιντ, Νόυβιντ, (Δουκάτο του Νασσάου, σημ. Γερμανία)
Θάνατος 2 Απριλίου 1916 (72 ετών)
Flag of Romania.svg Βουκουρέστι (Βασίλειο της Ρουμανίας)
Τόπος ταφής Καθεδρικός Ναός της Κουρτέα ντε Άργκες
Σύζυγος Κάρολος Α΄ της Ρουμανίας
Επίγονοι Μαρία της Ρουμανίας
Οίκος Οίκος του Βιντ-Νόυβιντ
Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν
Πατέρας Χέρμαν του Βιντ
Μητέρα Μαρία του Νασσάου
Υπογραφή Elisaveta of Romania - signature.png
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Η Πάουλιν Ελιζαμπέτ Ότιλλι Λουίζ τσυ Βιντ (29 Δεκεμβρίου 1843 – 3 Μαρτίου/2 Νοεμβρίου 1916) ήταν σύζυγος του βασιλιά Καρόλου Α' της Ρουμανίας, γνωστή ευρέως με το φιλολογικό της ψευδώνυμο Κάρμεν Σίλβα. Υπήρξε η πρώτη που έφερε τον τίτλο της Βασίλισσας της Ρουμανίας.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πριγκίπισσα Ελισάβετ σε νεαρή ηλικία.

Γεννήθηκε στο παλάτι του Μονρεπό στο Νόυβιντ. Ήταν η κόρη του πρίγκιπα Χέρμαν του Βιντ και της πριγκίπισσας Μαρίας του Νασσάου, αδελφής του Αδόλφου μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου. Από μικρή ηλικία είχε καλλιτεχνικές ανησυχίες, που φάνηκε αργότερα και με την ενασχόλησή της με τη λογοτεχνία. Ήταν επίσης ανιψιά της βασίλισσας Σοφίας της Σουηδίας, ενώ η ίδια είχε ανιψιό τον Γουλιέλμο του Βιντ, μετέπειτα πρίγκιπα της Αλβανίας από τον αδελφό της Γουλιέλμο-Αδόλφο του Βιντ. Στην ηλικία μόλις των 16 ετών, εθεωρείτο πιθανή σύζυγος του τότε πρίγκιπα Εδουάρδου της Ουαλίας, μετέπειτα βασιλιά του Ηνωμένου Βασιλείου και αυτοκράτορα της Ινδίας. Εθεωρείτο μάλιστα ιδανική νύφη από την βασίλισσα Βικτωρία, η οποία ενθάρρυνε την κόρη της πριγκίπισσα Βικτωρία, μετέπειτα σύζυγο του Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ΄, να συναναστρέφεται με την Ελισάβετ. Αργότερα, ο διάδοχος του βρετανικού θρόνου νυμφεύτηκε την Αλεξάνδρα της Δανίας, μετέπειτα βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου και αυτοκράτειρα της Ινδίας.

Γνωρίστηκε πρώτη φορά με τον μέλλοντα σύζυγό της πρίγκιπα Κάρολο του Οίκου Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν στο Βερολίνο το 1861, όταν η οικογένειά της βρισκόταν στην Αυλή του Βερολίνου προς επίτευξη ενός βέλτιστου γάμου. Αργότερα το 1869, όταν ο Κάρολος έλαβε τον τίτλο του πρίγκιπα της Ρουμανίας, επέστρεψε στην Γερμανία προς αναζήτηση της μέλλουσας συζύγου του. Επανασυνδέθηκε με την Ελισάβετ και τελικώς παντρεύτηκαν στο Νόυβινττον ίδιο χρόνο. Το μοναδικό παιδί του, η πριγκίπισσα Μαρία, απεβίωσε το 1874 στην ηλικία των 3 ετών, γεγονός που δεν μπορούσε να ξεπεράσει η μητέρα της. Στέφθηκε βασίλισσα της Ρουμανίας του 1881, όταν η Ρουμανία ανακηρύχθηκε σε βασίλειο. Οι σχέσεις του βασιλικού ζεύγους αναφερόταν ως παγωμένες σε όλη την διάρκεια του γάμου τους, ενώ ο βασιλιάς Κάρολος ασχολείτο αποκλειστικά με τα τεκταινόμενα της βασιλείας του. Η ίδια η Ελισάβετ είχε αναφέρει, ότι ήταν τέτοια η προσήλωση του συζύγου της με την πολιτική, που «κοιμόταν με το στέμμα». Ο θάνατος της κόρης τους επέτεινε το ψυχρό κλίμα, αλλά προς το τέλος της ζωής τους, υπήρξε μια επαναπροσέγγιση.

Κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1877-1878, αφοσιώθηκε στη φροντίδα των τραυματιών και ίδρυσε το Τάγμα της Ελισάβετ, που απέδιδε παράσημα με χρυσό σταυρό πλαισιωμένο με μπλε κορδέλα σε διακεκριμένα πρόσωπα. Προσπάθησε να ενθαρρύνει τις γυναίκες να συνεχίζουν τις σπουδές τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και ίδρυσε συλλόγους αρωγής για την επίτευξη κοινωφελών σκοπών. Ήταν καλλιτεχνική φύση, αφού διακρινόταν για την έφεσή της στο πιάνο, καθώς και σε άλλα όργανα, στο τραγούδι, στη ζωγραφική και στη λογοτεχνία και ειδικότερα στην ποίηση, στη λαογραφία και στις νουβέλες. Εκτός από τα πολυάριθμα πρωτότυπα έργα της, διέδωσε σε λογοτεχνική μορφή πολλούς από τους θρύλους της ρουμανικής επαρχίας. Απεβίωσε στο Βουκουρέστι και ο τόπος ταφής της βρίσκεται στον καθεδρικό ναό της πόλης Κουρτέα ντε Άργκες.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ατομικά έργα

Χρησιμοποίησε το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Κάρμεν Σίλβα για να γράψει διάφορα έργα σε πολλές γλώσσες, όπως στα γερμανικά, τα ρουμανικά, τα γαλλικά και τα αγγλικά. Μερικά από τα έργα της, που περιλαμβάνουν ποιήματα, θεατρικά έργα, νουβέλες, δοκίμια, μελέτες, συλλογές στοχασμών και άλλα, μπορούν να αξίζουν αναφοράς:

  • (Γερμανικά) "Sappho" και "Hammerstein", 1880, δύο ποιήματα που εκδόθηκαν στη Λειψία.
  • (Γαλλικά) "Les Pensées d'une reine", 1882 (γερμανικά: "Vom Amboss", 1890), αποφθέγματα που εκδόθηκαν στο Παρίσι.
Βραβείο "Prix Botta" της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών.
  • (Ρουμανικά) "Cuvinte Sufletesci", 1888 (γερμανικά: "Seelen-Gespräche"), θρησκευτικοί στοχασμοί που εκδόθηκαν στο Βουκουρέστι.
Συλλογικά έργα

Μαζί με την Μίτε Κρέμνιτς, κυρία επί των τιμών και συγγραφέα, εξέδωσαν μαζί κάποια έργα ενώ ορισμένες φορές χρησιμοποίησαν το ψευδώνυμο Dito et Idem. Μερικά από αυτά είναι:

  • (Γερμανικά) "Aus zwei Welten", 1884, νουβέλα που εκδόθηκε στη Λειψία.
  • (Γερμανικά) "Anna Boleyn", 1886, τραγωδία που εκδόθηκε στη Βόννη.
  • (Γερμανικά) "In der Irre", 1888, συλλογή από πεζά στη Βόννη
  • (Γερμανικά) "Edleen Vaughan", 1894 (αγγλικά: "Paths of Peril") νουβέλα που εκδόθηκε στο Λονδίνο.
  • (Αγγλικά) "Sweet Hours", 1904, ποιήματα που εκδόθηκαν στο Λονδίνο.
Μεταφράσεις στα γερμανικά
  • (Γαλλικά) "Pecheur d'Islande", ρομάντζο του Πιέρ Λοτί.
  • (Γαλλικά) " Les Deux Masques", δραματικές επικρίσεις του Πωλ ντε Σαιν Βικτώρ.
Μεταφράσεις στα αγγλικά
  • (Γερμανικά) "Lieder aus dem Dimbovitzathal", λαογραφική μελέτη της Ελένα Βακαρέσκου που εκδόθηκε το 1889 σε μετάφραση της ιδίας και της Άλμα Στρέτελ με συμπληρώσεις το 1891. Ορισμένα από τα έργα της μεταφράστηκαν μεταγενέστερα σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες.

Συμπεριφορά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η βασίλισσα Ελισάβετ της Ρουμανίας με την κόρη της.

Το 1881, λόγο της έλλειψης διαδόχου στο ρουμανικό θρόνο, ο Κάρολος Α΄ υιοθέτησε τον ανιψιό του Φερδινάνδο. Ο Φερδινάνδος σε μια ξένη βασιλική Αυλή και μακριά από την πατρίδα του, συνδέθηκε με μία τις γυναίκες της Αυλής της Ελισάβετ, τη συγγραφέα Ελένα Βακαρέσκου. Η βασίλισσα Ελισάβετ, στενή φίλη της Έλενας, ενθάρρυνε τη σχέση μεταξύ του Φερδινάνδου και της Έλενας, παρόλο που το Σύνταγμα απαγόρευε την τέλεση του γάμου μεταξύ του διαδόχου του θρόνου με μια γυναίκα ρουμανικής καταγωγής. Αυτό οδήγησε στην αυτοεξορία της Ελισάβετ, στη πόλη που μεγάλωσε, και της Ελένα στο Παρίσι, ενώ ο Φερδινάνδος αναζήτησε στην Ευρώπη μία σύζυγο. Τελικώς νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Μαρία του Εδιμβούργου, εγγονή της βασίλισσας Βικτωρίας.

Η υπόθεση συνέβαλε στην ενίσχυση της αντίληψης, ότι η Ελισάβετ ήταν ονειροπόλα και εκκεντρική. Αρκετά ασυνήθιστη για μια βασίλισσα ήταν η προσωπική της άποψη, όπως έγραψε σε κάποιο ημερολόγιό της, ότι θεωρούσε, πως μια δημοκρατική μορφή διακυβέρνησης ήταν προτιμότερη από την μοναρχία. Η άποψή της δεν δημοσιεύτηκε παρά μετά τον θάνατό της.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]