Δίβουνο Κιλκίς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Διβούνι Κιλκίς)
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 41°07′20.33″N 22°56′46.89″E / 41.1223139°N 22.9463583°E / 41.1223139; 22.9463583

Δίβουνο
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Δίβουνο
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΠεριφέρειαΚεντρική Μακεδονία
ΔήμοςΚιλκίς
Δημοτική ενότηταΚρουσσών
Τοπική κοινότηταΤριποτάμου
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμαΜακεδονία
Περιφερειακή ενότηταΝομός Κιλκίς
Υψόμετρο520
Πληθυσμός46 (2011)
Άλλα
Παλαιά ονομασίαΟτμανλί, Άγιος Παύλος
Ταχ. κωδ.61100
Τηλ. κωδ.+30 23410

Το Δίβουνο, επίσημα Διβούνιον, είναι ορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 520 μέτρων[1].

Γεωγραφία - Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Δίβουνο βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Δύσωρον (μέρος από τα Κρούσσια όρη). Το χωριό απέχει 16 χλμ. Β.-ΒΑ. της πόλης του Κιλκίς και 67,5 χλμ. Β. της Θεσσαλονίκης. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 20 οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο[2]. Η παλιά του ονομασία, από την τουρκοκρατία, ήταν Οτμανλή ή Οτμανλί και με αυτό αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φαναρλή που ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάζεται σε Άγιος Παύλος και το 1951 σε Διβούνιον[3]. Τον Σεπτέμβριο του 1943 πραγματοποιήθηκε στον οικισμό ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων του ΕΛΑΣ και της ΠΑΟ[4].

Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Τριπόταμο αποτελούν την τοπική κοινότητα Τριποτάμου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 46 κατοίκους[5].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996, σελ. 122, τομ.10. 
  2. «Εγκατάσταση προσφύγων - Γραφείο Κιλκίς | lithoksou.net». www.lithoksou.net. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2019. 
  3. «ΕΕΤΑΑ-Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης Α.Ε.». www.eetaa.gr. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2019. 
  4. Τάσος Χατζηαναστασίου, Αντάρτες και Καπετάνιοι. Η Εθνική Αντίσταση κατά της βουλγαρικής κατοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης 1942 - 1944, εκδοτικός οίκος Αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, 2003, σελ. 83.
  5. «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού απογραφής 2011», σελ. 10515 (σελ. 41 του pdf)