Ελληνικό Κιλκίς

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Ελληνικό.

Ελληνικό
Ελληνικό Ελληνικό
Διοίκηση
Χώρα	Ελλάδα
Αποκεντρωμένη Διοίκηση	Μακεδονίας-Θράκης
Περιφέρεια	Κεντρική Μακεδονία
Περιφερειακή Ενότητα	Κιλκίς
Δήμος	Κιλκίς
Δημοτική Ενότητα	Κρουσσών
Γεωγραφία
Γεωγραφικό διαμέρισμα	Μακεδονία
Νομός	Κιλκίς
Υψόμετρο	710
Πληθυσμός
Μόνιμος	95
Έτος απογραφής	2021
Πληροφορίες
Παλαιά ονομασία	Μύροβο
Ταχ. κώδικας	572 00
Τηλ. κωδικός	23410

Το Ελληνικό είναι πεδινό χωριό του νομού Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία, χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 710 μέτρων στις νότιες πλαγιές του όρους Μαυροβούνι (τμήμα των Κρουσσίων Ορέων). Απέχει περίπου 25 χιλιόμετρα δυτικά από την πόλη του Κιλκίς και 53 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Θεσσαλονίκη. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική ενότητα Κρουσσών του Δήμου Κιλκίς και αποτελεί τοπική κοινότητα σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης.

Ιστορικά στοιχεία

Κατά την Οθωμανική περίοδο, το χωριό ήταν γνωστό με την ονομασία Μύροβο και ανήκε στον καζά Αβρέτ Χισάρ (σημερινό Κιλκίς). Σύμφωνα με την «Εθνογραφία των βιλαετίων Αδριανουπόλεως, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης», που εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1878 και βασίζεται σε στατιστικά στοιχεία του 1873, το Μύροβο αναφέρεται ως χωριό με 30 νοικοκυριά, 32 μουσουλμάνους και 75 Βουλγάρους κατοίκους. Ο Βασίλ Κάντσοφ, στη μελέτη του «Μακεδονία. Εθνογραφία και στατιστική» (1900), αναφέρει ότι το χωριό είχε 350 κατοίκους, από τους οποίους 60 Βούλγαροι χριστιανοί και 290 Τούρκοι. Τον Ιούνιο του 1903 όλοι οι χριστιανοί κάτοικοι υπάγονταν στη Βουλγαρική Εξαρχία.

Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, το Μύροβο προσαρτήθηκε στην Ελλάδα (1913). Ένα μέρος των παλαιών κατοίκων του, σλαβόφωνοι και τουρκόφωνοι, μετανάστευσε προς τη Βουλγαρία, και στη θέση τους εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες. Το 1919 το χωριό αναφέρεται επίσημα στο ΦΕΚ 48Α/05-03-1919 ως έδρα κοινότητας του νομού Θεσσαλονίκης.

Από το 1918 έως το 1921 στο Ελληνικό, καθώς και στα γειτονικά χωριά Μοράριτσα (Αντιγόνεια) και Αλέξοβο (Μηλοχώρι), υπηρέτησε Ουνίτης ιερέας Αθανάσιος Ιβάνοφ. Μετά το 1919, μέρος των καθολικών (ουνιτών) κατοίκων του χωριού εγκαταστάθηκε κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό Λεβούνουβο, όπου ίδρυσαν το χωριό Νέο Δέλτσεβο (σημερινό Ντέλτσεβο).

Το 1926 το χωριό μετονομάστηκε σε Ελληνικό, και η αλλαγή καταχωρήθηκε επίσημα στα μητρώα το 1927. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, το χωριό χαρακτηρίστηκε αμιγώς προσφυγικό. Η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε στο Ελληνικό 32 οικογένειες (124 άτομα) προερχόμενες κυρίως από τα χωριά Ατγκιόζ και Μετσίτλη της περιοχής Καρς στον Καύκασο. Μεγάλο μέρος των προσφύγων αυτών είχε καταγωγή από το χωριό Πιρέντεντε της Σεβάστειας (σημερινή Τουρκία). Μετά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877–1878, πολλοί Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας είχαν εγκατασταθεί προσωρινά στον Καύκασο, στα ελληνικά χωριά του Καρς. Με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, αρκετοί μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στο Ελληνικό Κιλκίς, μεταφέροντας ποντιακή διάλεκτο, ποντιακή μουσική και καυκάσιες παραδόσεις.

Κατά τη Γερμανική Κατοχή, ο ορεινός όγκος των Κρουσσίων υπέστη σοβαρές καταστροφές. Τον Οκτώβριο του 1941, κοντινά χωριά όπως η Κυδωνιά, το Κλειστό και το Αμπελόφυτο καταστράφηκαν ολοσχερώς κατά το λεγόμενο «Ολοκαύτωμα των Κρουσίων».

Πληθυσμιακά στοιχεία

Η πληθυσμιακή εξέλιξη του Ελληνικού (πρώην Μύροβο) τεκμηριώνεται τόσο από ιστορικές εθνογραφικές πηγές του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, όσο και από τις επίσημες απογραφές της ΕΛΣΤΑΤ μετά την ενσωμάτωσή του στην Ελλάδα.

Ιστορικές καταγραφές

Πληθυσμιακά στοιχεία του Μύροβου πριν την ενσωμάτωση

Έτος	Πληθυσμός	Πηγή
1873	107	Εθνογραφία των βιλαετίων Αδριανουπόλεως, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης (Κωνσταντινούπολη, 1878)
1900	350	Βασίλ Κάντσοφ, Μακεδονία. Εθνογραφία και στατιστική

Επίσημες απογραφές Ελλάδας

Εξέλιξη πληθυσμού Ελληνικού Κιλκίς

Έτος	Πληθυσμός
1928	126
1940	158
1951	162
1961	183
1971	167
1981	177
1991	136
2001	128
2011	128
2021	95

Σήμερα

Το Ελληνικό διατηρεί τον χαρακτήρα ενός ήσυχου αγροτικού οικισμού, με κατοίκους που ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (σιτηρά, καλαμπόκι, καπνά, αμπέλια) και την κτηνοτροφία. Παρά το μικρό του μέγεθος, αποτελεί σημείο αναφοράς για την προσφυγική του καταγωγή και διατηρεί ζωντανές ποντιακές και Καυκάσιες παραδόσεις (τραγούδια, χορούς, εορτές). Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου και μικρό μνημείο αφιερωμένο στους πρόσφυγες πρώτης εγκατάστασης.

Δείτε επίσης

• Κρούσσια Όρη
• Ποντοκερασιά Κιλκίς
• Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923