Πεδινό Κιλκίς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Πεδινό
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Πεδινό
Διοίκηση
Χώρα Ελλάδα
Περιφέρεια Κεντρική Μακεδονία
Δήμος Δήμος Κιλκίς
Γεωγραφία και στατιστική
Περιφερειακή ενότητα Κιλκίς
Πληθυσμός 1084 (2001)
Άλλα
Παλαιά ονομασία Χασάν Όμπασι
Ταχ. κωδ. 611 00

Ο μεγάλος οικισμός Πεδινό βρίσκεται 40 χλµ. βόρεια της πόλης της Θεσσαλονίκης, ανήκει διοικητικά στο νοµό Κιλκίς και στον καποδιστριακό Δήµο Γαλλικού. Το Πεδινό είχε 1084 μόνιμους κατοίκους κατά την απογραφή του 2001[1], και έχει 1400 περίπου εγγεγραμμένους ψηφοφόρους. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων.

Οι κάτοικοι ασχολούνται µε τη γεωργία και την καλλιέργεια σιταριού. Λίγοι πια, ασχολούνται µε την κτηνοτροφία, ενώ πολλοί στράφηκαν στον βιοτεχνικό τοµέα δίνοντας άλλη ώθηση στην οικονοµία του τόπου και προσφέροντας θέσεις εργασίας. Στην καταγωγή τους, οι κάτοικοι, είναι Θρακιώτες, πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη. Προέρχονται κυρίως από τα χωριά: Γενίκιοϊ, Αϊβαλή και Ηράκλεια αλλά υπάρχουν και οικογένειες από την Πέτρα, το Αλεπλή, Κουμρουλάρι το Σχολάρι, τη Βιζύη, την Πάνιδο, τη Γέννα, το Γενή-Τσιφλίκ κ.ά. Επίσης υπάρχουν λίγες οικογένειες προσφύγων από το Σαράϊ, το Ικόνιο της Μικράς Ασίας αλλά και από το Καρς του Πόντου.

Το χωριό αρχικά ονομαζόταν Χασάν Όμπασι[2] (δηλαδή κτήμα του Χασάν) και σαν κοινότητα αναγνωρίστηκε με την παραπάνω ονομασία το 1919. Αποτελούνταν από δύο συνοικισμούς, το Χασάν Όμπασι και το Καβακλί. Το 1927 το Χασάν Όμπασι ονομάστηκε Πεδινό και το Καβακλί, Πέρινθος. Πηγές αναφέρουν ότι πήρε το όνομα Πεδινό γιατί στον Βαλκανικό Πόλεμο, το 1913 (Μάχη του Κιλκίς), ήταν εγκατεστημένο στην περιοχή το πεδινό πυροβολικό.

Ανταλλάξιμο χωριό. Σύμφωνα με την απογραφή του 1920 το Πεδινό είχε 299 κατοίκους και η Πέρινθος 35. Με τη μετακίνηση, όμως, των πληθυσμών μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή(1922) ο πληθυσμός του Πεδινού αυξήθηκε στους 752 και της Περίνθου στους 169.

Το χωριό κατά τον εμφύλιο πόλεμο κάηκε δύο φορές από τους αντάρτες ενώ υπήρχαν και νεκροί. Την πρώτη φορα ο κόσμος αναγκάστηκε να μετακομίσει στην Θεσσαλονίκη. Την δεύτερη φορά που δέχθηκε επίθεση το χωριό δεν ήταν πυκνοκατηκοιμενο καθώς οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν στη Θεσσαλονίκη.

Οι κάτοικοι που ήρθαν από την Ανατολική Θράκη και πρωτοαντικρυσαν το δάσος που έμοιαζε τόσο με αυτό που άφησαν πίσω στην Πατρίδα, έκλαψαν. Έκατσαν και ξεκουραστηκαν από το μακρύ ταξίδι. Αυτοί που οδήγησαν τους κατοίκους ήταν ο Αμαξοπουλος και ο παπας του χωριού. Όταν έφτασαν μέσα στο χωριό αφού υπήρχαν γύρω στα 20 σπίτια που έπρεπε όμως να στεγάσουν 752 άτομα το ένα το σπίτι το έκαναν εκκλησάκι-εκεί που είναι τώρα η εκκλησία του χωριού προς τιμήν της Κοιμησεως της Θεοτόκου- οι κάτοικοι μαζί με τον παπά άφησαν το χρυσό Ευαγγέλιο και προσευχηθηκαν. Στη θέση όπου άφησαν το ευαγγέλιο δεσπόζει τώρα ένας μεγάλος σταυρός. Κάθε 15 Αυγούστου γίνεται ενα πανηγύρι έξω από την εκκλησία του χωριου.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συντεταγμένες: 40°54′30″N 22°52′48″E / 40.908323°N 22.879887°E / 40.908323; 22.879887