Βασίλι Ιβάνοβιτς Τσουϊκόφ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Βασίλι Ιβάνοβιτς Τσουϊκόφ
Cujkov.jpg
Γέννηση
Serebryanye Prudy
Θάνατος
Μόσχα
Υπηκοότητα Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Ιδιότητα πολιτικός, αξιωματικός και συγγραφέας
Βραβεύσεις Τάγμα του Λένιν, Μετάλλιο για τη νίκη επί της Ιαπωνίας, Μετάλλιο για τη νίκη επί της Γερμανίας στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, Τάξη του κόκκινου λαβάρου (), Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης, Τάξη της Οκτωβριανής Επανάστασης (), Patriotic Order of Merit in Gold, Gold Star (), Gold Star (), Jubilee Medal "XX Years of the Workers' and Peasants' Red Army", Order of Suvorov, 1st class, Τάγμα του Ερυθρού Αστέρα, Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση της Μόσχας», Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση του Στάλινγκραντ», Medal "For the Liberation of Warsaw", Medal "For the Capture of Berlin", Μετάλλιο Σύσφιξης Σχέσεων Συμπολεμιστών και Medal "For the Development of Virgin Lands"
Πολιτικό κόμμα Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα

Ο Βασίλι Ιβάνοβιτς Τσουϊκόφ (ρωσ.:Васи́лий Ива́нович Чуйко́в) ήταν Ρώσος στρατηγός του Σοβιετικού Στρατού.

Ο Β. Τσουϊκόφ γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1900 στην επαρχία της Τούλα. Το πιθανότερο είναι πως θα είχε ακολουθήσει το επάγγελμα του αγρότη, όπως και ο πατέρας του, αν η Ρωσική Επανάσταση του 1917 δεν παρενέβαινε τόσο καταλυτικά στη ζωή του, ωθώντας τον να καταταγεί στους Ερυθροφρουρούς την ίδια χρονιά. Συμμετείχε σε πολλές μάχες του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου (1918-1921) στα Ουράλια Όρη και τη Σιβηρία και στο τέλος αυτής της αδελφοκτόνου σύρραξης ήταν ήδη συνταγματάρχης.

Αποφασίζοντας να ακολουθήσει στρατιωτική σταδιοδρομία, φοίτησε στη Στρατιωτική Ακαδημία "Φρούνζε" και κατόπιν υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις της σοβιετικής Άπω Ανατολής, αλλά και ως ακόλουθος στην Κίνα το 1925 και το 1927-1929. Την περίοδο 1932-1935 επέστρεψε και πάλι στη Μόσχα για να παρακολουθήσει τη Σχολή Ανώτερων Αξιωματικών και αμέσως μετά φοίτησε στην Ακαδημία Μηχανοκίνησης, προσόν που του επέτρεψε να αναλάβει τη διοίκηση μιας μηχανοκίνητης ταξιαρχίας το 1936. Δύο χρόνια αργότερα του ανατέθηκε η διοίκηση του 5ου Σώματος, ενώ το 1939 συμμετείχε στην κατάληψη της ανατολικής Πολωνίας ως επικεφαλής της 2ης Στρατιάς. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους η 9η Στρατιά του υπέστη πανωλεθρία από τους Φινλανδούς στο Σουομοσάλμι, ο Τσουϊκόφ, όμως, τον Ιούνιο του 1940 στάθηκε τυχερός, αφού προήχθη σε αντιστράτηγο, ενώ λίγο αργότερα εστάλη εκ νέου στη σοβιετική πρεσβεία στην Κίνα.

Όλα έδειχναν ότι η καριέρα του ακολουθούσε την κατιούσα, όταν τον Σεπτέμβριο του 1942 ο Στάλιν τον ανακάλεσε στην ενεργό δράση και του ανέθεσε τη διοίκηση της 62ης Στρατιάς που υπερασπιζόταν το Στάλινγκραντ. Στη μάχη εκείνη ο Τσουϊκόφ έγραψε πραγματική εποποιία σώζοντας την πόλη με την ακλόνητη άμυνά του και τον Απρίλιο του 1943 η Στρατιά του μετονομάσθηκε τιμητικά σε 8η της Φρουράς. Ακολούθησαν οι επικές μάχες για την απελευθέρωση της ΕΣΣΔ, την κατάληψη της Πολωνίας και την κατάληψη του Βερολίνου, όπου και πάλι οι άνδρες του Τσουϊκόφ, βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Στις 2 Μαΐου 1945 ο Τσουϊκόφ δέχθηκε την παράδοση των υπολειμμάτων της φρουράς του Βερολίνου, ενώ την περίοδο 1949-1953 χρημάτισε αρχηγός των Σοβιετικών Δυνάμεων Κατοχής στην Ανατολική Γερμανία. Το 1955 προήχθη σε στρατάρχη, το 1960-1964 ορίσθηκε αρχηγός των Χερσαίων Δυνάμεων και υφυπουργός Άμυνας και το 1972 γενικός επιθεωρητής του Υπουργείου Άμυνας. Απεβίωσε τον Μάρτιο του 1982.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Στρατιωτική Ιστορία -Σειρά Μεγάλες Μάχες, Βερολίνο 1945 Η πτώση της χιτλερικής Γερμανίας, τεύχος 17, Εκδόσεις Περισκόπιο