Βάλτερ Ούλμπριχτ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Βάλτερ Ούλμπριχτ
Bundesarchiv Bild 183-J1231-1002-002 Walter Ulbricht, Neujahrsansprache.jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Walter Ulbricht (Γερμανικά)
Γέννηση 30  Ιουνίου 1893[1][2][3]
Λειψία[4][5]
Θάνατος 1  Αυγούστου 1973[1][5][2][3]
Groß Dölln
Τόπος ταφής d:Q1497554
Υπηκοότητα Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες γερμανική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας, Κομουνιστικό Κόμμα Γερμανίας, Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας και Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας
Οικογένεια
Σύζυγος Lotte Ulbricht
Τέκνα Beate Ulbricht
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Member of the Landtag of Saxony
μέλος του Ράιχσταγκ της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης
μέλος του Βολκσκάμερ
Βραβεύσεις Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης
Τάγμα του Λένιν
Τάξη του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Order of the Nile
Βραβείο της Φιλίας των Λαών
Τάξη της Οκτωβριανής Επανάστασης
d:Q1465374
Τάγμα του Πατριωτικού Πολέμου 1ου βαθμού
Τάγμα του Πατριωτικού Πολέμου 2ου βαθμού
Τάγμα του Καρλ Μαρξ
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Βάλτερ Ούλμπριχτ (Walter Ulbricht, 30 Ιουνίου 1893 - 1 Αυγούστου 1973) ήταν Γερμανός κομμουνιστής ηγέτης και πολιτικός. Ως Γενικός Γραμματέας του Κόμματος SED από το 1950 έως το 1971, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρόωρη ανάπτυξη και καθιέρωση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία).

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1893 από εργατική οικογένεια και εργάστηκε ως ξυλουργός. Το 1912 έγινε μέλος του Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος και αναμείχθηκε ενεργά στο εργατικό επαναστατικό κίνημα. Υπήρξε από τα στελέχη της οργάνωσης «Σπάρτακος» και από τους ιδρυτές του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, του οποίου εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής το 1923, και αργότερα ανέλαβε το οργανωτικό τμήμα. Μετά την επικράτηση του ναζισμού το 1933, κατέφυγε στη Μόσχα και διηύθυνε διάφορα παράνομα γραφεία, ενώ παράλληλα διατέλεσε αναπληρωματικό μέλος της Γ΄ Διεθνούς (1935-1939). Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συνέχισε την αντιφασιστική του δράση και αναδείχθηκε σε ηγετική μορφή του αντιστασιακού αντιναζιστικού κινήματος. Επέστρεψε στη Γερμανία με τον Κόκκινο Στρατό και μετά τη συντριβή του Άξονα, συνέβαλε σημαντικά στη συσπείρωση των αντιφασιστικών πολιτικών δυνάμεων σε ενιαίο μέτωπο, στην ίδρυση του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Διατέλεσε υπουργός και αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας και της κυβέρνησης. Το 1950 αναδείχθηκε γενικός γραμματέας του Κόμματος και ηγέτης της Ανατολικής Γερμανίας. Σκληροπυρηνικός κομμουνιστής, αρνήθηκε να εξομαλύνει τις σχέσεις με τη Δυτική Γερμανία και φέρει την ευθύνη για την ανέγερση του Τείχους του Βερολίνου. Λόγω των στενών σχέσεών του με την ΕΣΣΔ, απέστειλε στρατεύματα για να βοηθήσει τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία (1968). Το 1971 τη θέση του στο κόμμα ανέλαβε ο Έριχ Χόνεκερ. Πέθανε το 1973.

Ο Πέτρος Κόκκαλης, ο πατέρας του Σωκράτη Κόκκαλη ήταν ο προσωπικός γιατρός του Βάλτερ Ούλμπριχτ.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Η μεγάλη ιστορία του 20ού αιώνα, η Ανασυγκρότηση - Διπολικός κόσμος, τόμος 5