Ιβάν Κοζεντούμπ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ιβάν Κοζεντούμπ
Ivan Kozhedub 2.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Иван Кожедуб (Ρωσικά)
Γέννηση8  Ιουνίου 1920[1]
Obrazhiivka
Θάνατος8  Αυγούστου 1991
Μόσχα
Τόπος ταφήςΚοιμητήριο Νοβοντέβιτσι
Χώρα πολιτογράφησηςΈνωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Εκπαίδευση και γλώσσες
ΣπουδέςΣχολή Πολεμικής Αεροπορίας Γκαγκάριν (έως 1949)
Στρατιωτική Ακαδημία του Γενικού Επιτελείο Ένοπλων Δυνάμεων της Ρωσίας (έως 1956)
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητααεροπόρος
στρατιωτικός
πολιτικός
Περίοδος ακμής1940
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΚομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςλοχίας, senior sergeant, Υπολοχαγός, υπολοχαγός, Λοχαγός, Ταγματάρχης, podpolkovnik, συνταγματάρχης, d:Q18405354, d:Q21459723, d:Q4135281 και Στρατάρχης όπλου/Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία
Πόλεμοι/μάχεςΑνατολικό Μέτωπο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Πόλεμος της Κορέας, Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Μάχη του Κουρσκ και Battle in Berlin
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαμέλος του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης
ΒραβεύσειςΤάγμα του Λένιν (4  Φεβρουαρίου 1944)
Μετάλλιο για τη νίκη επί της Γερμανίας στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο
Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου (22  Ιουλίου 1943)
Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης (4  Φεβρουαρίου 1944)
Τάγμα του Πατριωτικού Πολέμου 1ου βαθμού (11  Μαρτίου 1985)
Τάγμα του Λένιν (21  Φεβρουαρίου 1978)
Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης (19  Αυγούστου 1944)
Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης (18  Αυγούστου 1945)
Χρυσός Αστέρας (4  Φεβρουαρίου 1944)
Χρυσός Αστέρας (19  Αυγούστου 1944)
Χρυσός Αστέρας (18  Αυγούστου 1945)
Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου (30  Σεπτεμβρίου 1943)
Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου (29  Μαρτίου 1945)
Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου (29  Ιουνίου 1945)
Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου (2  Ιουνίου 1951)
Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου (22  Φεβρουαρίου 1968)
Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου (26  Ιουνίου 1970)
Τάγμα του Αλέξανδρου Νιέφσκι (31  Ιουλίου 1945)
Τάγμα του Ερυθρού Αστέρα (4  Ιουνίου 1955)
Τάγμα του Ερυθρού Αστέρα (26  Οκτωβρίου 1955)
Τάγμα για την Υπηρεσία στη Μητέρα Πατρίδα στις Ένοπλες Δυνάμεις της ΕΣΣΔ, 3ης τάξης (30  Απριλίου 1975)
Order "For Service to the Homeland in the Armed Forces of the USSR", 2nd class (22  Φεβρουαρίου 1990)
Order of the Red Banner
Patriotic Order of Merit in gold
Τάγμα της Αναγέννησης της Πολωνίας
Order of the National Flag
d:Q4287123
d:Q4286734
Μετάλλιο για πολεμικές συνεισφορές
Medal "For the Liberation of Warsaw"
Medal "For the Capture of Berlin"
Μετάλλιο Σύσφιξης Σχέσεων Συμπολεμιστών
μετάλλιο για την 800η επέτειο της Μόσχας
Medal "In Commemoration of the 1500th Anniversary of Kiev"
Μετάλλιο Βετεράνου των Ενόπλων Δυνάμεων της ΕΣΣΔ
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ιβάν Νικίτοβιτς Κοζεντούμπ (Иван Никитович Кожедуб, 1920-1991) ήταν σοβιετικός πιλότος. Ο κορυφαίος ιπτάμενος άσος της ΕΣΣΔ και των Συμμάχων κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με 62 καταρρίψεις, και ένας από τους ελάχιστους σοβιετικούς πολίτες που έλαβαν τρεις φορές το παράσημο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης.

Γεννημένος στις 8 Ιουνίου του 1920 στο Σούμι, ο Κοζεντούμπ κατετάγη στη Σοβιετική Αεροπορία το 1940, αλλά άργησε να ριχτεί στη μάχη, αφού οι εξαιρετικές ικανότητές του έκαναν τους ανωτέρους του να τον χρησιμοποιήσουν επί χρόνια ολόκληρα ως εκπαιδευτή(χρειάστηκε μάλιστα να επιμείνει πάρα πολύ για να τον αφήσουν να πάει στο μέτωπο). Όταν τελικά έγινε δεκτό το αίτημα του να πάει στην πρώτη γραμμή, την άνοιξη του 1943, η Σοβιετική Αεροπορία ήταν πλέον έτοιμη να επιτύχει αεροπορική υπεροχή έναντι της Λούφτβαφφε. Τον Ιούλιο του 1943, έλαβε το βάπτισμα του πυρός στη Μάχη του Κούρσκ, όπου 2.400 σοβιετικά αεροπλάνα αντιμετώπισαν 1.800 γερμανικά. Η πρώτη κατάρριψη του 23χρονου πιλότου σημειώθηκε κατά τη δεύτερη μέρα εκείνης της μάχης (6 Ιουνίου 1943) και ήταν ένα Γιούνκερς 87 (Στούκας). Το αρχικό αεροπλάνο του ήταν το La-5, εφοδιασμένο με τον αστεροειδή κινητήρα Μ-82 των 1.300 ίππων,ενώ σε όλη τη σταδιοδρομία του πετούσε μόνο Λαβότσκιν. Τις επόμενες 3 μέρες πάνω από το Κουρσκ κατέρριψε άλλο ένα Ju87 και ένα Me109. Ακολούθησαν μερικές αποστολές συνοδείας βομβαρδιστικών Pe-2, κατά τις οποίες έριξε άλλα τρία Bf109, ένα Ju87 καθώς και το πρώτο του Fw190.

Μέχρι τις αρχές του 1945, ο 25χρονος πλέον πιλότος είχε ξεπεράσει τις 50 νίκες, πετώντας με La-7 αυτήν την περίοδο, και είχε πλέον ως μοναδικό στόχο τον Αλεκσάντρ Ποκρύσκιν των 59 καταρρίψεων. Πράγματι, τον ξεπέρασε στις 31 Μαρτίου 1945 με την 60η του κατάρριψη και τελικά αναδείχτηκε πρώτος άσσος όλων των Συμμάχων με 62 καταρρίψεις μέσα σε 21 μήνες. Αναλυτικά τα 62 θύματά του από το 1943 ως το 1945 ήταν 56 μονοκινητήρια αεροπλάνα, εκ των οποίων τα 39 μαχητικά (20 Fw190, 18 Bf109, 17 Ju87, 1 Ta152H) και 6 δικινητήρια (3 Hs129, 2 He111, 1 Me262), ενώ του είχε απονεμηθεί δύο φορές ο τίτλος του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης.

Συνολικά έλαβε μέρος σε 326 πολεμικές αποστολές και ενεπλάκη σε 120 αερομαχίες, δηλαδή σημείωνε -κατά μέσο όρο- μία κατάρριψη ανά 1,93 αερομαχίες. Πάντως ο ίδιος δήλωσε μεταπολεμικά ότι δεν αποκλείεται να είχε καταρρίψει συνολικά πάνω από 100 αεροπλάνα. Στις 19 Οκτωβρίου του 1945 του απονεμήθηκε για τρίτη φορά ο τίτλος του ΗΣΕ. Ήταν μόλις ο τρίτος, μετά τον Ποκρύσκιν και τον στρατάρχη Ζούκωφ, σοβιετικός πολίτης που πετύχαινε κάτι τέτοιο (ο Ζούκωφ τους ξεπέρασε αργότερα, με μια τέταρτη απονομή).

Το 1948 μεταπήδησε στα αεριωθούμενα μαχητικά και κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας (1950-1953) ήταν διοικητής της 324ης μεραρχίας καταδιωκτικών, που πετούσε με τα διηχητικά Mig-15. Αφίχθη στο μέτωπο στο μέτωπο το Μάρτιο του 1951 και παρέμεινε ως τα μέσα του 1952. Πάντως με εντολή του Στάλιν του είχε απαγορευθεί να πετάξει σε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των αμερικανικών F-86, αφού ένας πιθανός θάνατός του θα έπληττε βαρύτατα το σοβιετικό γόητρο. Το 1974 ο Κοζεντούμπ έγινε στρατηγός της Αεροπορίας και το 1985 στρατάρχης. Δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του με τον τίτλο "Πίστη στην πατρική γη". Πέθανε τον Αύγουστο του 1991 σε ηλικία 71 ετών.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 27  Σεπτεμβρίου 2015.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Τα Κόκκινα Αστέρια -Σειρά:Αεροπορικές μονογραφίες του περιοδικού Αεροπορική Ιστορία, Εκδόσεις Περισκόπειο, Βασίλης Σιταράς, σελ.64-65

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]