Ντουάιτ Αϊζενχάουερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ντουάιτ Αϊζενχάουερ
Dwight D. Eisenhower, official photo portrait, May 29, 1959.jpg
34ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών
Περίοδος
20 Ιανουαρίου 1953 – 20 Ιανουαρίου 1961
Αντιπρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον
Προκάτοχος Χάρυ Τρούμαν
Διάδοχος Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι
Πρόεδρος του Πανεπιστημίου Κολούμπια
Περίοδος
1948 – 1953
1ος Ανώτατος Διοικητής Συμμαχικών Δυνάμεων της Ευρώπης
Περίοδος
2 Απριλίου 1951 – 30 Μαΐου 1952
Πρόεδρος Χάρυ Τρούμαν
Αναπληρωτής Άρθουρ Τέντερ
Προκάτοχος Η θέση δημιουργήθηκε
Διάδοχος Μάθιου Ρίτζγουεϊ
16ος Επιτελάρχης του Στρατού
Περίοδος
19 Νοεμβρίου 1945 – 6 Φεβρουαρίου 1948
Πρόεδρος Χάρυ Τρούμαν
Προκάτοχος Τζορτζ Μάρσαλ
Διάδοχος Ομάρ Μπράντλεϊ
Κυβερνήτης της Αμερικανικής Ζώνης της Κατεχόμενης Γερμανίας
Περίοδος
8 Μαΐου 1945 – 10 Νοεμβρίου 1945
Πρόεδρος Χάρυ Τρούμαν
Προκάτοχος Η θέση δημιουργήθηκε
Διάδοχος Τζόζεφ Τ. ΜακΝάρνεϊ
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση 14 Οκτωβρίου 1890
Ντένισον, Τέξας, Η.Π.Α.
Θάνατος 28 Μαρτίου 1969 (78 ετών)
Ουάσινγκτον, Η.Π.Α.
Υπηκοότητα Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Πολιτικό κόμμα Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (ΗΠΑ)
Σύζυγος Μάμι Αϊζενχάουερ
Παιδιά Ντάουντ Αϊζενχάουερ
Τζον Αϊζενχάουερ
Σπουδές Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ
Υπογραφή Dwight Eisenhower Signature.svg

Ο Ντουάιτ Ντέιβιντ «Άικ» Αϊζενχάουερ (Dwight David "Ike" Eisenhower, 14 Οκτωβρίου 1890 - 28 Μαρτίου 1969) ήταν Αμερικανός πολιτικός και στρατηγός, που υπηρέτησε ως 34ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1953 μέχρι το 1961.

Η ζωή του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Ντένισον του Τέξας και είχε γερμανική καταγωγή. Ήταν το τρίτο από τα επτά παιδιά της οικογένειας. Το 1911 κατατάχθηκε στον στρατό και το 1915 αποφοίτησε από την στρατιωτική ακαδημία. Στο τέλος του Α΄ παγκοσμίου πολέμου στάλθηκε στη Γαλλία όπου υπηρέτησε ως εκπαιδευτής του σώματος θωρακισμένων αρμάτων. Στη συνέχεια υπηρέτησε στην Πενσυλβάνια, στο Μέριλαντ και στον Παναμά. Το 1933 μετατέθηκε στο επιτελείο και το 1935 στάλθηκε στις Φιλιππίνες υπό τις διαταγές του Μακ Άρθουρ.

Έλαβε μέρος στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και τον Νοέμβριο του 1942, αφού προηγουμένως είχε προαχθεί από συνταγματάρχη σε υποστράτηγο, οργάνωσε και διηύθυνε την απόβαση των συμμάχων στην Νότια Αφρική. Το 1943 διορίστηκε ανώτατος διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων κατά την απόβαση της Νορμανδίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου[1] ανερχόμενος στον βαθμό του αρχιστράτηγου (στρατηγού 5 αστέρων). Η θέση που του εμπιστεύτηκαν παρόλο που μάχιμα δεν διέθετε αντίστοιχη πείρα ήταν αποτέλεσμα της διπλωματικής ισορροπίας που απαιτούσε ο πόλεμος μεταξύ των συμμάχων και ειδικά της Αγγλίας και όπου οι προστριβές με τον στρατηγό Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ ήταν αρκετά συχνές στο παρασκήνιο.

Το 1948 παραιτήθηκε από τον στρατό και έγινε πρόεδρος του πανεπιστημίου Κολούμπια ενώ το 1950 ανέλαβε την αρχηγία του Ν.Α.Τ.Ο. Το 1952 έθεσε υποψηφιότητα για το προεδρικό αξίωμα με την υποστήριξη των Ρεπουμπλικανών. Κέρδισε τις εκλογές άνετα αφού ο Αϊζενχάουερ στα μάτια των Αμερικανών πολιτών ήταν ένας ζωντανός μύθος. Ο κύριος λόγος ήταν ωστόσο ο Πόλεμος στην Κορέας και τα ισχυρά αντικομμουνιστικά αισθήματα της κοινής γνώμης που πίστευε ότι θα αντιμετώπιζε καλλίτερα ένας στρατιωτικός παρά ο πολιτικός 'δεύτερης κατηγορίας' Χάρυ Τρούμαν που για τους Ρεπουμπλικάνους είχε χαρακτηριστεί σαν 'ατύχημα' που προέκυψε απ τον θάνατο του Ρούζβελτ. Τον Σεπτέμβριο του 1955 έπαθε καρδιακό και χρειάστηκε επτά μήνες για να αναρρώσει.Επανεκλέχτηκε στην προεδρία το 1956. Πεπεισμένος ειρηνιστής ο ίδιος ("Μισώ τον πόλεμο όπως μόνο ένας στρατιωτικός που τον έχει ζήσει, που έχει δει τη βία, τη ματαιότητα και την ανοησία του, μπορεί"), ο Αϊζενχάουερ άφησε ωστόσο τον υπουργό Εξωτερικών του, Τζον Φόστερ Ντάλες, να ασκήσει πολιτική εξαιρετικά ριψοκίνδυνη έναντι της Ε.Σ.Σ.Δ., με κίνδυνο πρόκλησης παγκοσμίου πολέμου, ενώ στο εσωτερικό μέτωπο ευθύνεται για την απερίγραπτη διόγκωση του προβλήματος του ρατσισμού και τον αντικομμουνιστικό παροξυσμό και τις έξαλλες ακρότητες του Μακαρθισμού. Παρ' όλα αυτά η οκταετία του παραμένει μία εποχή ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης και γενίκευσης της ευημερίας του "αμερικανικού ονείρου"[2].

Επίσκεψη στην Ελλάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 14 Δεκεμβρίου του 1959 ο Αϊζενχάουερ επισκέφθηκε επίσημα την Ελλάδα. Μόλις έφτασε στην Αθήνα, τον υποδέχθηκε ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής και αναχωρώντας απ' το αεροδρόμιο κατευθύνθηκαν προς το ξενοδοχείο στο οποίο θα έμενε. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του αυτής, συζήτησε με τον Καραμανλή διάφορα θέματα. Ο Αϊζενχάουερ ήταν ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος ο οποίος πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα.

Ο θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1961, με την λήξη δηλαδή της θητείας του, ο Αϊζενχάουερ αποχώρησε από την ενεργό πολιτική δράση. Τον Ιανουάριο του 1969, είδε τον προστατευόμενό του και επί οκταετία αντιπρόεδρό του Ρίτσαρντ Νίξον να ορκίζεται πρόεδρος. Στις 28 Μαρτίου του 1969, ο Αϊζενχάουερ απεβίωσε στην Ουάσινγκτον από καρδιακό επεισόδιο, σε ηλικία 78 ετών. Αν και τα χρόνια που είχαν περάσει από την απόσυρσή του από την πολιτική ζωή ήταν πολλά και η αμερικανική κοινωνία βαθιά αλλαγμένη από τα χρόνια της δεκαετίας του 1950, το πένθος ήταν βαρύ και γνήσιο.

Στις 29 Μαρτίου, η σορός του Αϊζενχάουερ μεταφέρθηκε στον εθνικό καθεδρικό ναό της Ουάσινγκτον και την επομένη μεταφέρθηκε στη "ροτόντα" του Καπιτωλίου, όπου εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. Στις 31 Μαρτίου, ημέρα εθνικού πένθους στις Η.Π.Α., η σορός επανήλθε με κάθε επισημότητα στον εθνικό καθεδρικό ναό, όπου ο Αϊζενχάουερ κηδεύτηκε ενώπιον δεκάδων επισήμων από σχεδόν όλες τις χώρες του κόσμου. Ένα μαύρο άλογο ακολουθούσε τη σορό του Αϊζενχάουερ με ένα ζευγάρι μπότες τοποθετημένο ανάποδα στους αναβατήρες, συμβολίζοντας τον ηγέτη που έφυγε. Στη συνέχεια η σορός του μεταφέρθηκε σιδηροδρομικώς στο Αμπιλίν του Κάνσας, την πόλη στην οποία μεγάλωσε[3]. Το τελευταίο αυτό ταξίδι του στρατηγού κράτησε σχεδόν δύο ημέρες και δεκάδες χιλιάδες Αμερικανοί συγκεντρώθηκαν σε σταθμούς και διαβάσεις για να αποτίσουν τον ύστατο φόρο τιμής στον πρόεδρο. Στις 2 Απριλίου, ο στρατηγός ενταφιάστηκε στο μικρό παρεκκλήσιο του μουσείου Αϊζενχάουερ, δίπλα στον μικρό γιο του, Ντέιβιντ[4].

Ήταν νυμφευμένος από το 1916 με την Μάμι Ντάουντ και είχαν δύο παιδιά. Ο εγγονός του, Ντέιβιντ Αϊζενχάουερ, νυμφεύτηκε την κόρη του Ρίτσαρντ Νίξον, Τζούλι.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Εγκυκλοπαίδεια Δομή, τόμος 2, σελ. 143, εκδ. Δομή, Αθήνα (1996)
  2. Ο θάνατος του Αϊζενχάουερ, Ιστορικό Λεύκωμα 1969, σελ. 118-119, Καθημερινή (1998)
  3. General "Ike" Eisenhower Life
  4. Dwight D. Eisenhower - Final Post Eisenhower Presidential Library
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα