Ατλαντικός Ωκεανός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Ατλαντικός ωκεανός)
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ατλαντικός Ωκεανός
Atlantic Ocean.png
Χώρα-
Έκταση106 460 000 km²
Γεωγραφικές συντεταγμένες0°0′0″N 30°0′0″W
Για άλλες χρήσεις με το ίδιο όνομα, δείτε: Διαμέρισμα Ατλαντικού.

Συντεταγμένες: 7°00′N 31°00′W / 7.00°N 31.00°W / 7.00; -31.00

Atlantic Ocean
Atlantic Ocean Cape May NJ 2008.jpg

Ο Ατλαντικός Ωκεανός είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος ωκεανός της Γης και καλύπτει το ένα πέμπτο της επιφάνειάς της. Το όνομά του προέρχεται από τον μυθικό Άτλαντα, που έπεσε στον ωκεανό αυτόν καθώς γλίστρησε από το μεγάλο βουνό της Αφρικής.

Στα δυτικά του Ατλαντικού Ωκεανού βρίσκεται η Αμερική και στα ανατολικά η Ευρώπη (βορειοανατολικά) και η Αφρική (νοτιοανατολικά). Έχει έκταση 106.400.000 τ.χλμ. και όγκο 354.700.000 κ.χλμ.. Το μέσο βάθος του είναι 3.338 μέτρα περίπου και το μεγαλύτερό του βάθος 8.605 μέτρα, κοντά στο Πουέρτο Ρίκο. Το άνοιγμα του ωκεανού κυμαίνεται μεταξύ 2.848 χιλιομέτρων, στο σημείο μεταξύ Βραζιλίας και Λιβερίας, και 4.830 χιλιομέτρων στο σημείο μεταξύ Βόρειας Αμερικής και Βόρειας Αφρικής.

Μορφολογία πυθμένα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κυριότερο χαρακτηριστικό της μορφολογίας του πυθμένα του Ατλαντικού ωκεανού είναι μια υποβρύχια οροσειρά γνωστή ως Μεσο-Ατλαντική ράχη. Η οροσειρά αυτή εκτείνεται από την Ισλανδία - στο βόρειο άκρο της - μέχρι 58° Νότια σε γεωγραφικό πλάτος με μέγιστο πλάτους περί τα 1.600 χλμ. Το βάθος των νερών πάνω από την οροσειρά αυτή είναι μικρότερο των 2.700 μέτρων κατά το μεγαλύτερο τμήμα του μήκους.

Η Μεσο-Ατλαντική ράχη χωρίζει τον Ατλαντικό σε δύο κύρια τμήματα, αλλά άλλες μικρότερες οροσειρές χωρίζουν τον ωκεανό σε επιπλέον ωκεάνιες λεκάνες, με κυριότερες αυτές της Βόρειας Αμερικής και των Κανάριων Νήσων στο βόρειο τμήμα, και τις λεκάνες της Αργεντινής, Βραζιλίας και της Ανγκόλας στο νότιο τμήμα.

Σε ορισμένες περιοχές η υφαλορράχη αυτή γίνεται ορατή και εκτός νερού (αφού υπερβαίνει σε πολλά σημεία την επιφάνεια του ωκεανού). Οι ηπειρωτικές υφαλοκρηπίδες, από την άλλη, στις ακτές τη Αμερικής και της Αφρικής φτάνουν σε βάθος τα 150 μέτρα και σε πλάτος ξεπερνούν τα νησιά τη Αμερικής, εφόσον η Αφρική δεν έχει: τα νησιά Φώκλαντ, Νότια Γεωργία, Νότιες Ορκάδες, Νότιες Σάντουιτς, Νότια Σέτλαντ Νησιά, Γκαλαπάγκος και Φερναντέζ και πιο συγκεκριμένα της Ν.Αμερικής είναι το νησί της Γεωργίας, Φώκλαντ, Σάντουιτς που ανέφερα, και San Andres, Providencia, Santa Catalina, St. Helena, Trinidad & Tobago και Αναλήψεως.[1]

Πληροφορίες υδάτων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Βόρειος Ατλαντικός ωκεανός χαρακτηρίζεται από ένα ρεύμα ζεστού νερού, το Ρεύμα του Κόλπου του Μεξικού (Gulf stream), το οποίο επηρεάζει τις καιρικές συνθήκες κυρίως στο βορειοδυτικό τμήμα της Ευρώπης (Βρετανικές νήσοι και ακτές Νορβηγίας).

Τα νερά του Ατλαντικού είναι κατά μέσο όρο τα πλέον αλμυρά από όλους τους κύριους υδάτινους όγκους στον πλανήτη με περιεκτικότητα η οποία κυμαίνεται μεταξύ 33 και 37 μέρη ανά χιλιάδα κατά μάζα (3,3 - 3,7 %), αλλά ποικίλει ανά γεωγραφικό πλάτος και εποχή του χρόνου. Η περιεκτικότητα σε άλας στην επιφάνεια εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από παράγοντες όπως εξάτμιση νερών, βροχόπτωση, χιονόπτωση, εισροή υδάτων από ποταμούς και λιώσιμο πάγων. Η μικρότερη περιεκτικότητα βρίσκεται στα νερά βόρεια και γύρω από την περιοχή του ισημερινού, κυρίως λόγω ισχυρών τροπικών βροχοπτώσεων και οι μεγαλύτερες τιμές απαντώνται σε γεωγραφικό πλάτος 25° Βόρεια, αλλά και Νότια, σε περιοχές με λίγες βροχοπτώσεις και υψηλές θερμοκρασίες οι οποίες προκαλούν μεγάλη εξάτμιση των νερών.

Η θερμοκρασία των νερών κυμαίνεται μεταξύ -2 °C και 29 °C. Οι μεγαλύτερες θερμοκρασίες παρατηρούνται αμέσως βόρεια του ισημερινού, ενώ οι χαμηλότερες κοντά στους πόλους. Στο υπόλοιπο κομμάτι οι θερμοκρασίες βρίσκονται μεταξύ 7 °C - 8 °C

Θάλασσες και μεγάλοι κόλποι του Ατλαντικού Ωκεανού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χάρτες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βλέπε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Γεωγραφικός άτλας,Α. Σιόλας και Ε. Αλεξίου, Γεωγραφικός άτλας, Εκδόσεις Σιόλας και Αλεξίου, Αθήνα.