Φι

Ελληνικό αλφάβητο
Α α Άλφα	Ν ν Νι
Β β ϐ Βήτα	Ξ ξ Ξι
Γ γ Γάμμα	Ο ο Όμικρον
Δ δ Δέλτα	Π π ϖ Πι
Ε ε Έψιλον	Ρ ρ ϱ Ρω
Ζ ζ Ζήτα	Σ σ ς Σίγμα
Η η Ήτα	Τ τ Ταυ
Θ θ ϑ Θήτα	Υ υ Ύψιλον
Ι ι Ιώτα	Φ φ ϕ Φι
Κ κ ϰ Κάππα	Χ χ Χι
Λ λ Λάμδα	Ψ ψ Ψι
Μ μ Μι	Ω ω Ωμέγα
Αρχαϊκή γράμματα
() Δίγαμμα	() Κόππα
Σαν	() Σαμπί
Άλλα γράμματα
Στίγμα	Σω
Ἧτα (δασυνόμενο)

Το φι (κεφαλαίο Φ, πεζό φ ή ϕ) είναι το εικοστό πρώτο γράμμα του Ελληνικού αλφαβήτου. Στη νέα ελληνική αναπαριστά τον φθόγγο [ϕ] (βλ. ΔΦΑ), π.χ. φωνή.

Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία φ´=500.

Στο λατινικό αλφάβητο μεταγράφεται ως ph ή f.

Χρήση ως σύμβολο

To πεζό φ συμβολίζει:

• τη συνάρτηση Euler.
• τη χρυσή τομή φ = 1,618 στα μαθηματικά και την τέχνη.
• γενικά γωνίες στα μαθηματικά και στην φυσική.
  • τη μία μεταβλητή στις σφαιρικές συντεταγμένες.
  • τη φάση ενός κύματος.
• γενικά ως σύμβολο (εναλλακτικό του "f") συναρτήσεων.

Το κεφαλαίο Φ συμβολίζει:

• τη μαγνητική ροή στη φυσική.