Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (Αντιστράτηγος)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Λεωνίδας I. Παρασκευόπουλος
Paraskevopoulos Leonidas.JPG
Γέννηση 1860 ή 1861
Κύθνος, Ελλάδα
Θάνατος 1936
Παρίσι, Γαλλία
Υπηκοότητα Ελληνική Flag of Greece.svg
Υπηρεσία/κλάδος Ελλάδα Flag of Greece.svg
Στρατός Ξηράς
Όπλο ΠΒ
Βαθμός Αντιστράτηγος
Μάχες/πόλεμοι Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, Βαλκανικοί Πόλεμοι, Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Μικρασιατική Εκστρατεία.
Μετέπειτα Γερουσιαστής


Ο Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (1860/1861 - 16 Μαΐου 1936) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος και γερουσιαστής. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του καριέρας συμμετείχε σε μια σειρά πολεμικών αναμετρήσεων, από τον πόλεμο του 1897 μέχρι την Μικρασιατική Εκστρατεία.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καταγωγή και αρχική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Κύθνο το 1860[1] ή το 1861[2][3] και καταγόταν από τη Σμύρνη. Αρχικά φοίτησε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και ακολούθως ερχόμενος στην Ελλάδα φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων απ΄όπου και αποφοίτησε τον Νοέμβριο του 1881 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού ΠΒ[1]. Η στρατιωτική του σταδιοδρομία εγκαινιάστηκε ουσιαστικά από το 1881 όταν ως ανθυπολοχαγός του πυροβολικού έλαβε μέρος στην κατάληψη της Άρτας (1881) καθώς και στην επιστράτευση και τα επεισόδια στην ελληνοτουρκική μεθόριο της Θεσσαλίας το 1886.

Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1890 αποτέλεσε μέλος της Εθνικής Εταιρείας[4]. Ακολούθως συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 στο μέτωπο της Κρήτης, ως υπασπιστής - αγγελιαφόρος και επιτελάρχης του συνταγματάρχη Τ. Βάσσου,[3] και έπειτα του αντικαταστάτη του, Στάικου[5].

Μετά τη λήξη του πολέμου προβιβάστηκε στο βαθμό του ταγματάρχη και τοποθετήθηκε στη θέση του επιτελάρχη του Β' Σώματος Στρατού[6]. Έπειτα, γύρω στο 1900, παρέμεινε για μια διετία στην Ελβετία και τη Γαλλία με εκπαιδευτική άδεια[7].

Όταν εκδηλώθηκε η επανάσταση στο Γουδί το 1909, ήταν υποδιοικητής στη Σχολή Ευελπίδων και προσχωρώντας στην επανάσταση εκείνη διορίσθηκε προσωπάρχης στο υπουργείο Στρατιωτικών, έχοντας λάβει προηγουμένως αμνηστία μαζί με όλους τους άλλους κινηματίες, από τον Βασιλέα Γεώργιο Α'. Το ίδιο έτος, διετέλεσε για σύντομο χρονικό διάστημα, πρόεδρος του Μακεδονικού Κομιτάτου, θέση από την οποία παραιτήθηκε μετά από διαφωνία με τον τότε υπουργό Εξωτερικών, Καλλέργη[8]. Αργότερα, τοποθετήθηκε πρώτα στο Ναύπλιο και έπειτα στο Γενικό Επιτελείο Στρατού[9].

Βαλκανικοί, Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και Μικρασιατική Εκστρατεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ακολούθως στον Α' Βαλκανικό πόλεμο υπηρέτησε ως διοικητής του 2ου Συντάγματος Πεδινού Πυροβολικού της Στρατιάς και στη συνέχεια Αρχηγός πυροβολικού της Στρατιάς, στο μέτωπο της Ηπείρου και κατά την πολιορκία του Μπιζανίου (1913)[10]. Μάλιστα, φέρεται να δυσανασχετούσε με την τροπή που είχε πάρει η πολιορκία του Μπιζανίου και μέσω του πολιτικού και αδελφού της συζύγου του, Αλέξανδρου Διομήδη, είχε εισηγηθεί την εγκατάλειψη του μετώπου της Ηπείρου, υποβαθμίζοντας τη σπουδαιότητά του και τη σημασία της περιοχής[2]. Κατά τον Β' Βαλκανικό πόλεμο (1913) κατάρτισε και διοίκησε την Χ ευζωνική μεραρχία και συμμετείχε σε πολεμικές επιχειρήσεις στο Κιλκίς, τη Δοϊράνη, την Γευγελή, τη Στρώμνιτσα, το όρος Τεπέ κ.α.[11].
Στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, το 1916,

Ο αντ/γος Λεωνίδας Παρασκευόπουλος ( Αθήνα, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο ).

Το 1916 προάχθηκε σε υποστράτηγο και ανέλαβε διοικητής της Χ Μεραρχίας και το ίδιο έτος προσχώρησε από τους πρώτους στο βενιζελικό κίνημα που εκδηλώθηκε στη Θεσσαλονίκη, αναλαμβάνοντας κατόπιν αυτού διοικητής του "Σώματος Στρατού Εθνικής Αμύνης" (1916-1917). Το 1917, με τον Εθνικό Διχασμό και την είσοδο της χώρας στον Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, ο Παρασκευόπουλος ανέλαβε διοικητής του Α΄ Σώματος Στρατού με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Hγήθηκε των ελληνικών δυνάμεων στο Μακεδονικό μέτωπο μέχρι το τέλος του πολέμου.[12]

Παράσημα του Λεωνίδα Παρασκευόπουλου στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.

Μετά την ανακωχή του Μούδρου ο Παρασκευόπουλος επιμελήθηκε την επιβίβαση του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος της εκστρατείας της Κριμαίας που ακολούθησε καθώς και στην μεταφορά του ελληνικού στρατού από την Μακεδονία στη Μικρά Ασία. Στη συνέχεια μετείχε στη Μικρασιατική εκστρατεία, μετά την κατάργηση της βραχυχρόνιας "Στρατιάς Κατοχής Μικράς Ασίας" όπου και ηγήθηκε των πρώτων επιχειρήσεων ως επικεφαλής του Α΄ κλιμακίου του Γενικού Στρατηγείου της Σμύρνης. Επί της αρχιστρατηγίας του καταλήφθηκε από τους Έλληνες η Ανατολική Θράκη και η περιοχή της Σμύρνης, ενώ ξεκίνησε και η προέλαση προς Προύσα και Ουσάκ. Διετέλεσε αρχιστράτηγος του στρατού την περίοδο 1918-1920. Με την ήττα των Βενιζελικών όμως παραιτήθηκε από το στράτευμα και αποσύρθηκε στο Παρίσι. Κατά δε την παραμονή του στη Σμύρνη ήρθε σε σύγκρουση με τον Έλληνα Ύπατο Αρμοστή της Σμύρνης Α. Στεργιάδη.

Ύστερη δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Παγκάλου, ο Παρασκευόπουλος κλήθηκε να σχηματίσει κυβέρνηση. Γι' αυτό το λόγο έσπευσε στην Αθήνα από το Παρίσι, αλλά τελικά την τελευταία στιγμή αρνήθηκε να λάβει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης επιστρέφοντας πάλι στο Παρίσι. Το 1929- 1932 διετέλεσε "αριστίνδην γερουσιαστής"[1] και πρόεδρος της Γερουσίας από τις 18 Μαρτίου 1930 μέχρι τις 19 Αυγούστου 1932.

Ο Λεωνίδας Παρασκευόπουλος υπήρξε ικανότατος στρατιωτικός ηγέτης και τύχαινε σεβασμού και των συμμαχικών δυνάμεων. Τιμήθηκε με πλείστα ανώτατα παράσημα από τρεις Βασιλείς, από τον Ε. Βενιζέλο καθώς και από συμμαχικά κράτη. Απεβίωσε στο Παρίσι το 1936. Ήταν παντρεμένος με την ζωγράφο Κούλα Νικολάου Διομήδη (1871-1964)[2].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία, τόμος 5ος, σ. 260.
  2. 2,0 2,1 2,2 Το Βήμα: Η στολή της ψυχής.
  3. 3,0 3,1 Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, τόμος 20ός, σ. 470.
  4. Λεωνίδα Ι. Παρασκευοπούλου, Αναμνήσεις 1896 - 1920, Αθήναι 1955, τόμος Α', σ. 13.
  5. Παρασκευοπούλου, Αθήναι 1955, τόμος Α', σ. 21 - 33.
  6. Παρασκευοπούλου, Αθήναι 1955, τόμος Α', σ. 54.
  7. Παρασκευοπούλου, Αθήναι 1955, τόμος Α', σ. 57 - 60.
  8. Παρασκευοπούλου, Αθήναι 1955, τόμος Α', σ. 61.
  9. Παρασκευοπούλου, Αθήναι 1955, τόμος Α', σ. 79 - 81.
  10. Παρασκευοπούλου, Αθήναι 1955, τόμος Α', σ. 106 - 119.
  11. Παρασκευοπούλου, Αθήναι 1955, τόμος Α', σ. 126 - 140.
  12. ΜΕΕ τ.ΙΘ', σ.351-352

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ.ΙΘ', σ.664, και σ.351-352
  • Ελευθεροτυπία - "Ιστορικά": "Θεσσαλονίκη 1917-1924", τεύχος 35 (15 Ιουνίου 2000), σελ.8