Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (Αντιστράτηγος)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


Ο Λεωνίδας Παρασκευόπουλος.

Ο Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (1860- 16 Μαΐου 1936) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος και γερουσιαστής.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Κύθνο το 1860 και καταγόταν από τη Σμύρνη. Αρχικά φοίτησε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και ακολούθως ερχόμενος στην Ελλάδα φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων απ΄όπου και αποφοίτησε το 1880 με τον βαθμό του ανθυπασπιστού[1]. Αργότερα τελειοποίησε τις σπουδές του στην Ελβετία και τη Γαλλία φθάνοντας διαδοχικά μέχρι του βαθμού του αντιστράτηγου. Η στρατιωτική του δράση άρχισε ουσιαστικά από το 1881 ως ανθυπολοχαγός του πυροβολικού λαμβάνοντας μέρος στην κατάληψη της Άρτας (1881) και στην επιστράτευση και τα επεισόδια της Θεσσαλίας του 1886. Ακολούθως συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, αρχικά στο εκστρατευτικό σώμα στην Κρήτη, υπό τον στρατηγό Βάσσο, ως υπασπιστής - αγγελιαφόρος και επιτελάρχης του, ακολουθώντας τον στη συνέχεια στη Θεσσαλία. Όταν εκδηλώθηκε η επανάσταση στο Γουδί το 1909, ήταν υποδιοικητής στη Σχολή Ευελπίδων, προσχωρώντας στην επανάσταση εκείνη διορίσθηκε προσωπάρχης στο υπουργείο Στρατιωτικών, έχοντας λάβει προηγουμένως αμνηστία μαζί με όλους τους άλλους κινηματίες, από τον Βασιλέα Γεώργιο Α'.

Ακολούθως στον Α' Βαλκανικό πόλεμο υπηρέτησε ως διοικητής του 2ου Συντάγματος Πεδινού Πυροβολικού της Στρατιάς και στη συνέχεια Αρχηγός πυροβολικού της Στρατιάς, στο μέτωπο της Ηπείρου και κατά την πολιορκία του Μπιζανίου (1913). Στον δε Β' Βαλκανικό πόλεμο (1913) κατάρτισε και διοίκησε την ευζωνική μεραρχία.
Στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, το 1916, προάχθηκε σε υποστράτηγο και ανέλαβε διοικητής της Χ Μεραρχίας και το ίδιο έτος προσχώρησε από τους πρώτους στο βενιζελικό κίνημα που εκδηλώθηκε στη Θεσσαλονίκη, αναλαμβάνοντας κατόπιν αυτού διοικητής του "Σώματος Στρατού Εθνικής Αμύνης" (1916-1917).

Ο αντ/γος Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (Αθήνα, Εθνικό - Ιστορικό Μουσείο).

Το 1917, μετά τη βίαιη προσαγωγή της Ελλάδας στον πόλεμο παρά τους Συμμάχους (της Αντάντ), έχοντας καταστήσει προηγουμένως την Ελλάδα προτεκτοράτο τους με εγκατεστημένο Γάλλο ύπατο αρμοστή, μετά από θαλάσσιους αποκλεισμούς και βομβαρδισμούς μέχρι και κατάσχεση του ελληνικού στόλου και εγκαθιστώντας πρωθυπουργό τον Ε. Βενιζέλο, ο Λ. Παρασκευόπουλος ανέλαβε διοικητής του Α΄ Σώματος Στρατού με έδρα τη Θεσσαλονίκη, θέτοντας εαυτόν του και στράτευμα, (εντός ελληνικού εδάφους), υπό τις διαταγές του Γάλλου στρατηγού Μαυρίκιου Σαράιγ τον μέχρι τότε δεινό κατήγορο του ελληνικού στρατού και στη συνέχεια στον επίσης Γάλλο στρατηγό Α. Γκυγιωμά που αντικατέστησε τον προηγούμενο στο τέλος του ίδιου χρόνου. Στη μεγάλη δε πυρκαγιά που ξέσπασε στη Θεσσαλονίκη στις 8 Αυγούστου (1917), παρότι ο ίδιος διοικητής των εκεί ελληνικών δυνάμεων, δεν κατάφερε να πράξει τίποτε αφού η παροχή του νερού εξαρτιόταν αποκλειστικά από την εγκατεστημένη γαλλική Αρχή[2] Κατά τ' άλλα φέρεται τύποις να ηγείται των ελληνικών δυνάμεων στο Μακεδονικό μέτωπο μέχρι το τέλος του πολέμου, δεδομένου ότι το 1ο σώμα στρατού (1η, 2η και 13η μεραρχία) τελούσε υπό ενιαία ελληνική διοίκηση πλην όμως υπό τον Γκυγιωμά, οι ελληνικές μεραρχίες Σερρών και Κρήτης είχαν ενταχθεί στην αγγλική μεραρχία, η μεραρχία Αρχιπελάγους και η 4η ελληνική στη γαλλική στρατιά του Ανσέλμ, ή δε 3η ελληνική μεραρχία στη γαλλική στρατιά του Ανρύ.[3]

Μετά την ανακωχή του Μούδρου ο Λ. Παρασκευόπουλος επιμελήθηκε την επιβίβαση του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος της εκστρατείας της Κριμαίας που ακολούθησε καθώς και στην μεταφορά του ελληνικού στρατού από την Μακεδονία στη Μικρά Ασία. Στη συνέχεια μετείχε στη Μικρασιατική εκστρατεία, μετά την κατάργηση της βραχυχρόνιας "Στρατιάς Κατοχής Μικράς Ασίας" όπου και ηγήθηκε των πρώτων επιχειρήσεων ως επικεφαλής του Α΄ κλιμακίου του Γενικού Στρατηγείου της Σμύρνης. Επί της αρχιστρατηγίας του καταλήφθηκε από τους Έλληνες η Ανατολική Θράκη και η περιοχή της Σμύρνης, ενώ ξεκίνησε και η προέλαση προς Προύσα και Ουσάκ. Διετέλεσε αρχιστράτηγος του στρατού την περίοδο 1918-1920. Με την ήττα των Βενιζελικών όμως παραιτήθηκε από το στράτευμα και αποσύρθηκε στο Παρίσι. Κατά δε την παραμονή του στη Σμύρνη ήρθε σε σύγκρουση με τον Έλληνα Ύπατο Αρμοστή της Σμύρνης Α. Στεργιάδη. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Παγκάλου, ο Παρασκευόπουλος κλήθηκε να σχηματίσει κυβέρνηση. Γι' αυτό το λόγο έσπευσε στην Αθήνα από το Παρίσι, αλλά τελικά την τελευταία στιγμή αρνήθηκε να λάβει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης επιστρέφοντας πάλι στο Παρίσι. Το 1929- 1932 διετέλεσε "Αριστίνδην γερουσιαστής" και πρόεδρος της Γερουσίας από τις 18 Μαρτίου 1930 μέχρι τις 19 Αυγούστου 1932.

Ο Λεωνίδας Παρασκευόπουλος υπήρξε ικανότατος στρατιωτικός ηγέτης και τύχαινε σεβασμού και των συμμαχικών δυνάμεων. Τιμήθηκε με πλείστα ανώτατα παράσημα από τρεις Βασιλείς, από τον Ε. Βενιζέλο καθώς και από συμμαχικά κράτη. Απεβίωσε στο Παρίσι το 1936.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. ΜΕΕ τ.ΙΘ', σ.664
  2. Ελευθεροτυπία "Ιστορικά": Θεσσαλονίκη 1917-1924, σελ.8
  3. ΜΕΕ τ.ΙΘ', σ.351-352

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ.ΙΘ', σ.664, και σ.351-352
  • Ελευθεροτυπία - "Ιστορικά": "Θεσσαλονίκη 1917-1924", τεύχος 35 (15 Ιουνίου 2000), σελ.8