Βύρων Πολύδωρας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Βύρων Πολύδωρας
Logo of the Hellenic Parliament.png
Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων
Περίοδος
18 Μαΐου 2012 – 29 Ιουνίου 2012
Αντιπρόεδρος
Προκάτοχος Φίλιππος Πετσάλνικος
Διάδοχος Ευάγγελος Μεϊμαράκης
Δ' Αντιπρόεδρος
της Βουλής των Ελλήνων
Περίοδος
2009 – 2012
Πρόεδρος Φίλιππος Πετσάλνικος
Προκάτοχος Φίλιππος Πετσάλνικος
Διάδοχος Τάσος Κουράκης
Περίοδος
2006 – 2007
Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής
Προκάτοχος Γιώργος Βουλγαράκης
Διάδοχος Προκόπης Παυλόπουλος
Βουλευτής Β΄ Αθηνών
Ανέλαβε   1981
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση Περιβόλια Ολυμπίας
Πολιτικό Κόμμα NDsign 2.pngΝέα Δημοκρατία
Παιδιά 3
Επάγγελμα Δικηγόρος (σε αναστολή)

O Βύρων Πολύδωρας είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Β' Αθηνών με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Έχει επίσης διατελέσει Πρόεδρος της Βουλής, Υπουργός Δημόσιας Τάξης, Υφυπουργός σε διάφορα υπουργεία και Αντιπρόεδρος της Βουλής.

Βιογραφικά στοιχεία [Επεξεργασία]

Γεννήθηκε το 1947 στα Περιβόλια Ολυμπίας. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Νεβάδα των Η.Π.Α., Διεθνές Δίκαιο στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και Διεθνή Οικονομικά στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας.

Έχει έναν γιο και δυο δίδυμες κόρες.

Είναι βουλευτής Β΄ Αθηνών συνεχώς από το 1981 έως σήμερα. Διετέλεσε Υφυπουργός Προεδρίας της Κυβέρνησης και κυβερνητικός εκπρόσωπος (1990 - 1992), Υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1992), Υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για ζητήματα αποδήμου ελληνισμού (1992 - 1993). Επίσης ο Κώστας Καραμανλής στις 15 Φεβρουαρίου 2006 τον όρισε Υπουργό Δημόσιας Τάξης, θέση την οποία διατήρησε έως τις βουλευτικές εκλογές του 2007. Μετά τις εκλογές του 2009 εκλέχθηκε Δ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής με 232 ψήφους[1], ενώ μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου εξελέγη στο αξίωμα του Προέδρου της Βουλής στο πλέον βραχύβιο κοινοβούλιο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας (εναρκτήρια συνεδρίαση και ορκωμοσία βουλευτών στις 17 Μαΐου και διάλυση της Βουλής δύο μέρες αργότερα, στις 19 Μαΐου).[2][3]

Παραπομπές [Επεξεργασία]