Δουκάτο Νέων Πατρών
Το Δουκάτο Νέων Πατρών ήταν ένα από τα κρατίδια που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα μετά την κατάκτηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά την Δ' Σταυροφορία (Φραγκοκρατία), με κέντρο την πόλη των Νέων Πατρών, τη σημερινή Υπάτη, στην κοιλάδα του Σπερχειού, δυτικά της Λαμίας.
Το 1318-1319 οι Αλμογάβαροι της Καταλανικής εταιρείας, αφού είχαν κατακτήσει το μεγαλύτερο μέρος του Δουκάτου των Αθηνών, επεκτάθηκαν στα εδάφη του Δεσποτάτου της Ηπείρου στη νότια Θεσσαλία, κάτω από την ηγεσία του Αλφόνσο Φρέντερικ, γιου του Βασιλιά του Βασιλείου της Σικελίας. Τα νέα εδάφη ενώθηκαν με το Δουκάτο των Αθηνών με το όνομα Δουκάτο Αθηνών και Νέων Πατρών. Το Δουκάτο χωρίστηκε στα καπετανάτα Σιδηροκάστρου, Νέων Πατρών και Σαλώνων (Άμφισσα).
Μέρος των κτήσεων του Δουκάτου στη Θεσσαλία κατακτήθηκε από τους Σέρβους του Στέφαν Ντουσάν το 1337. Το 1377, τον τίτλο του Δούκα Νέων Πατρών πήρε ο Πέτρος Δ' της Αραγωνίας. Ο τίτλος διατηρήθηκε από τους διαδόχους του και είναι ακόμη μέρος του πλήρους τίτλου των μοναρχών της Ισπανίας (δες εθιμικοί τίτλοι του Βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος Α').
Οι επιθέσεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας σταδιακά μείωσαν τα εδάφη του Δουκάτου μέχρις ότου ότι απέμεινε από αυτό, έπεσε στα χέρια της Δημοκρατίας της Φλωρεντίας το 1390.
Η Υπάτη από το 1180 μέχρι το 1824 είχε επίσκοπο με τον τίτλο "Επίσκοπος Νέων Πατρών" και για αποφυγή σύγχυσης ο Μητροπολίτης Πατρών λεγόταν "Παλαιών Πατρών".
Κατάλογος Δουκών Νεοπατρίας[Επεξεργασία]
- 1319 - 1338 : Αλφόνσος Φρειδερίκος της Σικελίας, τριτημόριος της Εύβοιας, νόθος γιος του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας
- 1338 - 1348 : Ιωάννης του Ραντάτσο, γιος του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας
- 1348 - 1355 : Φρειδερίκος Α΄ της Αθήνας, μαρκήσιος του Ραντάτσο, γιος του Ιωάννη
- 1355 - 1377 : Φρειδερίκος Γ΄, βασιλιάς της Σικελίας, ξάδελφος του Φρειδερίκου Α΄
- 1377 - 1381 : Μαρία της Σικελίας, βασίλισσα της Σικελίας, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄
- 1381 - 1390 : Πέτρος Δ΄, Βασιλιάς της Αραγονίας
Το Δουκάτο των Νέων Πατρών είχε επίσης τους εξής βικάριους:
- Ματθαίος ντε Μοντκάδα ι Σκλαφάνι (Mateu de Montcada i Sclafani[1]
- Ρογήρος ντε Λούρια, (Roger de Lloria) (1367-1370)[2][1]
- Ματαθαίος ντε Περάλτα (Mateu de Peralta)
- Λουίς Φρεντερίκ της Αραγώνας (Lluís Frederic d'Aragó) (1375-1380), κόμης των Σαλώνων και βικάριος του Φρειδερίκου Γ΄ της Σικελίας, πρόσφερε το δουκάτο στον Πέτρο Δ΄ της Αραγώνας το 1379 και αυτός τον επικύρωσε ως βικάριό του.
- Δαλμάου ντε Ροκαμπέρτι (Dalmau de Rocabertí)
- Μπερνάτ ντε Κορντέλλα (Bernat de Cordella)
Πηγές[Επεξεργασία]
- Setton, Kenneth M. Catalan Domination of Athens 1311–1380. Revised edition. London: Variorum, 1975
- The Latins in the Levant a history of Frankish Greece (1204-1566) By William Miller, 1908
Αναφορές[Επεξεργασία]
- ↑ 1,0 1,1 Rubió i Lluch, Antoni: Els Governs de Matheu de Moncada y Roger de Llúria en la Grècia catalana
- ↑ Enciclopèdia Catalana: Llinatge de Llòria
