Υπάτη

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 38°52′3.24″N 22°12′11.08″E / 38.8675667°N 22.2030778°E / 38.8675667; 22.2030778

Υπάτη
Πόλη
Το κέντρο της Υπάτης
Υπάτη στον χάρτη: Ελλάδα
Υπάτη
Χώρα Flag of Greece.svg Ελλάδα
Περιφέρεια Κεντρική Ελλάδα
Δήμος Δήμος Λαμιέων
Υψόμετρο 400 μ
Πληθυσμός 724(2001)

Η Υπάτη είναι ημιορεινός οικισμός του νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Φθιώτιδας, στις βόρειες πλαγιές του όρους Οίτη, επάνω από την κοιλάδα του ποταμού Σπερχειού, 23 χλμ. ΝΔ της πόλης της Λαμίας. Στην αρχαιότητα ο οικιμός ονομαζόντα Ύπατα[1], κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους Νέαι Πάτραι, κατά το 1300 ήταν έδρα του Δουκάτου Νέων Πατρών, ενός από τα κρατίδια που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα μετά την κατάκτηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά την Δ' Σταυροφορία και κατά την τουρκοκρατία Πατρατζίκ, όνομα που καταγράφεται και σε πρακτικά των ετών της Επανάστασης του 1821, όπως για παράδειγμα στα Πρακτικά της Συνέλευσης των Σαλώνων, ως τόπος προέλευσης του Γεωργίου Αινιάν.[2]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 302 π.Χ. η πόλη έγινε μέλος της Αιτωλικής Συμπολιτείας και το 191 π.Χ. καταστράφηκε από τους ρωμαίους κατά τη διάρκεια του Αντιοχικού πολέμου (192- 188 π.Χ.), όταν οι Αιτωλοί είχαν συμμαχήσει με τον ηγεμόνα του βασιλείου των Σελευκιδών Αντίοχο Γ΄τον Μέγα. Μετά το Γ΄Μακεδονικό πόλεμο (171-168 π.Χ.) οι Ρωμαίοι ανασύστησαν το κοινό των Αινιάνων με την Υπάτη ως έδρα του, ενώ το 27 π.Χ. ο Οκταβιανός Αύγουστος υποχρέωσε τη Υπάτη να γίνει μέλος του κοινού των Θεσσαλών και λίγο αργότερα συμπεριελήφθη στη ρωμαϊκή επαρχία Αχαϊας.

Νεότεροι χρόνοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πόλη υπέστη δεινά κατά τη διάρκεια της κατοχής του Άξονα : 16 κάτοικοι δολοφονήθηκαν ως αντίποινα για το σαμποτάζ του Γοργοποτάμου το 1942, ενώ στις 14 Ιουνίου 1944, οι Γερμανοί την περικύκλωσαν και στη συνέχεια εκτελέστηκαν 28 άνθρωποι και κάηκαν 375 από 400 κτίρια.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Λουκιανός, Λούκιος ή Όνος 1.5
  2. «Τα κατά την αναγέννησιν της Ελλάδος», Ανδρέου Ζ. Μαμούκα, Τόμος Β', Πειραιάς, Τυπογραφία Ηλίου Χριστοφίδου, Η αγαθή τύχη, 1839, σελ. 85-86 (από τα Πρακτικά της Συνέλευση των Σαλώνων, 17 Νοεμβρίου 1821 του Οργανισμού της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]