Βασίλειο της Βαυαρίας
 |
Αυτό το λήμμα χρειάζεται μετάφραση. Αν θέλετε να συμμετάσχετε, μπορείτε να επεξεργαστείτε το λήμμα μεταφράζοντάς το ή προσθέτοντας δικό σας υλικό και να αφαιρέσετε το {{μετάφραση}} μόλις το ολοκληρώσετε. Είναι πιθανό (και επιθυμητό) το ξενόγλωσσο κείμενο να έχει κρυφτεί σαν σχόλιο με τα <!-- και -->. Πατήστε "επεξεργασία" για να δείτε ολόκληρο το κείμενο. |
| Θυρεός | Σημαία | |
|---|---|---|
.png) |
.svg) |
|
| Τοποθεσία στο Γερμανικό Ράιχ | ||
 |
||
| Το Βασίλειο της Γερμανίας εντός της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. | ||
| Πολίτευμα | Συνταγματική Μοναρχία | |
| Αρχηγός κράτους | Βασιλιάς | |
| Δυναστεία | Οίκος του Βίττελσμπαχ | |
| Διάρκεια | 1806-1918 | |
| Έκταση | 75.865 | |
| Πληθυσμός | 6.524.372 | |
| Προέλευση | Εκλεκτοράτο της Βαυαρίας, Επισκοπή του Βύρτσμπουγκ | |
| Διάδοχη μορφή | Βαυαρία, Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία | |
Το Βασίλειο της Βαυαρίας (γερμανικά:Königreich Bayern) ήταν ένα Γερμανικό κράτος που υπήρχε από το 1806 μέχρι το 1918. Ο Βαυαρός Εκλέκτορας Μαξιμιλιανός Δ' Ιωσήφ του Οίκου του Βίττελσμπαχ έγινε ο πρώτος Βασιλιάς της Βαυαρίας το 1806 ως Μαξιμιλιανός Α' Ιωσήφ. Η μοναρχία θα παρέμενε στα χέρια των Βίττελσμπαχ μέχρι τη διάλυση του βασιλείου το 1918. Το μεγαλύτερο μέρος των σύγχρονων συνόρων της Βαυαρίας ορίσθηκαν μετά το 1814 με τη Συνθήκη των Παρισίων, με την οποία η Βαυαρία παρέδωσε το Τυρόλ και το Φόραλμπεργκ στην Αυστριακή Αυτοκρατορία ενώ έλαβε το Ασάφενμπουργκ και μέρη της Έσσης-Ντάρμστατ. Ως κράτος μέσα στην Γερμανική Αυτοκρατορία, το βασίλειο ήταν δεύτερο σε μέγεθος μόνο μετά το Βασίλειο της Πρωσίας. Από την ενοποίηση της Γερμανίας το 1871, η Βαυαρία έχει παραμείνει μέρος της Γερμανίας.
Πίνακας περιεχομένων |
Ιστορία [Επεξεργασία]
Ίδρυση [Επεξεργασία]
Στις 30 Δεκεμβρίου 1777, η Βαυαρική γραμμή διαδοχής των Βίττελσμπαχ εξαλείφθηκε, και η διαδοχή του Εκλεκτοράτου της Βαυαρίας πέρασε στον Κάρολο Θεόδωρο, τον εκλέκτορα παλατίνο. Μετά από ένα διαχωρισμό τέσσερισήμισυ αιώνες, το Παλατινάτο, στο οποίο είχαν προστεθεί τα δουκάτα του Γύλιχ και του Μπεργκ, επανενώθηκε ούτως με τη Βαυαρία. Το 1792 Γαλλικοί επαναστατικοί στρατοί προσπέλασαν το Παλατινάτο· το 1795 οι Γάλλοι, υπό τις διαταγές του Μορώ, αφού κατέλαβαν την Βαυαρία, κατευθύνθηκαν προς το Μόναχο — όπου έγιναν δεκτοί με χαρά από τους επί καιρώ καταπιεζόμενους Φιλελεύθερους — και στη συνέχεια πολιόρκησαν το Ίνγκολστατ. Ο Κάρολος Θεόδωρος, ο οποίος δεν έκανε τίποτε απολύτως προκειμένου να αποφύγει την εμπλοκή στον πόλεμο ή την εισβολή των Γάλλων, διέφυγε στην Σαξωνία, αφήνοντας στην θέση του μία αντιβασιλεία, της οποίας τα μέλη υπέγραψαν ένα σύμφωνο με τον Μορώ, σύμφωνα με το οποίο υπογραφόταν ειρήνη μεταξύ των δύο πλευρών, με την Βαυραία όμως να καταβάλει βαρύ φόρο υποτέλειας στους Γάλλους (7 Σεπτεμβρίου 1796). Μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας, η Βαυαρία βρισκόταν πλέον σε εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση. Πριν από τον θάνατο του Κάρολου Θεόδωρου (16 Φεβρουαρίου 1799), οι Αυστριακοί είχαν επανακαταλάβει την περιοχή, προετοιμάζοντας, με αυτό τον τρόπο, το έδαφος για την επανέναρξη των συγκρούσεών τους με την Γαλλία.
Ο Μαξιμιλιανός Α' Ιωσήφ (του Τσβαϊμπρίκεν), ο νέος εκλέκτορας, πέτυχε στο έργο του στον βαυαρικό θρόνο, κι αυτό παρά την δύσκολη διαδοχή που είχε. Αν και ο ίδιος, όπως και ο, πολύ καλός στο έργο του, πρωθυπουργός του, Μαξιμίλιαν φον Μόντγκελας, ήταν περισσότερο φιλογαλλικών φρονημάτων παρά Αυστριακών, η κατάσταση της βαυαρικής οικονομίας, και το γεγονός πως ο βαυαρικός στρατός επί της ουσίας ήταν αποδιοργανωμένος και αδιοίκητος, τους οδήγησε να ζητούν την βοήθεια της Αυστρίας. Στις 2 Δεκεμβρίου 1800, οι βαυαρικές στραιτιωτικές δυνάμεις συμμετείχαν στην ήττα των Αυστριακών στο Χοχενλίντεν, με τον Μορώ να επανακαταλαμβάνει το Μόναχο. Με το Σύμφωνο της Λυνεβίλ (9 Φεβρουαρίου 1801) η Βαυαρία έχασε το Παλατινάτο και τα δουκάτα του Τσβαϊμπρίκεν και του Γιούλιχ. Καθώς είχε αντιληφθεί τις μοιχίες σκέψεις και της ίντριγκες της Αυστριακής αυλής αναφορικά με την τύχη της χώρας του, ο Μόντγκελας πλέον πίστευε πως τα συμφέροντα της Βαυαρίας βρίσκονταν πλέον σε μια συμμαχία με την Γαλλική Δημοκρατία. Πέτυχε, τελικώς, να πείσει τον Μαξιμιλιανό Ιωσήφ και, στις 24 Αυγούστου, δύο ξεχωριστά σύμφωνα ειρήνης και συμμαχίας υπεγράφησαν με την Γαλλία στο Παρίσι.
Το Σύμφωνο Ειρήνης του Πρέσμπουργκ του 1805, αναγνώριζε τις αξιώσεις επί του θρόνου του Μαξιμιλιανού Α' ως Βασιλιά της Βαυαρίας. Ο εκλέκτορας αυτοανακυρήχτηκε βασιλιάς την 1η Ιανουαρίου 1806, μετατρέποντας κι επίσημα, πλέον, αυτό που ήταν, μέχρι τότε, γνωστό ως Εκλεκτοράτο της Βαυαρίας στο Βασίλειο της Βαυαρίας. Ο Βασιλιάς, πάντως, χρησίμευε ακόμη ως Εκλέκτορας μέχρι την αποχώρηση της Βαυαρίας από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (1η Αυγούστου 1806). Το Δουκάτο του Μπεργκ παραχωρήθηκε στον Ναπολέοντα μόλις το 1806. Το νέο Βασίλειο αντιμετώπισε δυσκολίες από την ίδρυσή του κιόλας, καθώς πλέον έπρεπε να εξαρτιέται αποκλειστρικά στα στρατεύματα της Γαλλικής Αυτοκρατορίας, ενώ υποχρεούνταν να αλλάξει το σύνταγμα του κράτυς σύμφωνα με τις επιταγές των Γάλλων. Το Βασίλειο εισήλθε σε εμπόλεμη σύγκρουση με την Αυστρία το 1808 κι από το 1810 ως το 1814, έχασε αριθμό εδαφών του από την Βυρτεμβέργη, την Ιταλία, και, τέλος, την Αυστρία.
Παρόλα αυτά, με την ήττα της Γαλλικής Αυτοκρατορίας το 1814, η Βαυαρία αποζημιώθηκε για ορισμένες απώλειές της, ενώ έλαβε νέες κτήσεις όπως το Μεγάλο Δουκάτο του Βύρτσμπουργκ, την Αρχιεπισκοπή του Μάιντζ (Ασάφενμπουργκ), τμήματα του Μεγάλου Δουκάτου της Χέσσης, και το 1816, το Παλατινάτο του Ρήνου από την Γαλλία.
Μεταξύ του 1799 και του 1817, ο πρωθυπουργός Κόμης Μόντγκελας ακολούθησε μια σταθερή πολιτική εκσυγχρονισμού του κράτους, ενώ δημιούργησε διοικητικές υπηρεσίες, οι οποίες επέζησαν της μοναρχίας και που είναι (στο σύνολό τους) αμετάβλητες μέχρι και σήμερα. Την 1η Φεβρουαρίου 1817, ο Μόντγκελας απομακρύνθηκε από τα καθήκοντά του, με την Βαυρία να εισέρχεται σε έναν κύκλο συνταγματικών αλλαγών.
Σύνταγμα [Επεξεργασία]
Στις 26 Μαΐου 1818, διακηρύχθηκε το σύνταγμα του Βασιλείου της Βαυαρίας. Το Landtag θα είχε δύο σώματα, μια άνω βουλή (Herrenhaus), η οποία θα περιελάμβανε την αριστοκρατία και τους ευγενείς, συμπεριλαμβανομένων των κληρονομικών γαιοκτημόνων της ανώτερης τάξης, κυβερνητικών αξιωματούχων και προτεινόμενων από το στέμμα. Το δεύτερο σώμα, μια κάτω βουλή (Abgeordnetenhaus), θα περιελάμβανε εκπροσώπους των μικρών γαιοκτημόνων, των πόλεων και των χωρικών. Τα δικαιώματα των Προτεσταντών διεσφαλήστηκαν μέσω του συντάγματος με την παρουσία άρθρων περί ισότητας μεταξύ των θρησκειών, κι αυτό παρά τις αντιδράσεις και τις διαμαρτυρίες των οπαδών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το αρχικό σύνταγμα αποδείχτηκε σχεδόν καταστροφικό για την μοναρχία, με παρερμηνείες όπως το γεγονός πως ο στρατός όφειλε να δηλώνει πίστη στο Σύνταγμα, αντί για τον Βασιλιά. Η Μοναρχία απευθύνθηκε τότε στο Βασίλειο της Πρωσίας και την Αυστριακή Αυτοκρατορία για συμβουλές επί του ζητήματος, με τις δύο αυτές να απαντούν αρνητικά, καθώς δεν επιθυμούσαν να εμπλακούν με τα πολιτικά ζητήματα της Βαυαρίας, αλλά οι αντιδράσεις επί του Συντάγματος, τελικώς, ελαττώθηκαν σταδιακά, ενώ το κράτος σταθεροποιήθηκε πλέον με την άνοδο στον θρόνο του Λουδοβίκου Α', μετά τον θάνατο του Μαξιμιλιανού το 1825.
Γεωγραφία, διοικητικές περιοχές και πληθυσμός [Επεξεργασία]
Όταν ο Ναπολέων κατάργησε την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και η Βαυαρία έγινε βασίλειο το 1806, η έκτασή της επαναδιπλασιάσθηκε. Το Τυρόλ (1805–1814), καθώς και το Ζάλτσμπουργκ (1810–1815) για σύντμο χρονικό διάστημα επανενώθηκαν με την Βαυρία προτού παραχωρηθούν στην Αυστρία. Ως αντάλλαγμα το Παλατινάτο του Ρήνου και η Φραγκονία προσαρτήθηκαν από την Βαυρία το 1815.
Το Βασίλειο της Βαυαρίας διαιρέθηκε από το 1837 σε 8 διοικητικές περιοχές καλούμενες Regierungsbezirke (singular Regierungsbezirk). Οι περιοχές ("Kreis") αυτές μέχρι εκείνη την εποχή όφειλαν τα ονόματά τους στους ποταμούς της ευρύτερης περιοχής, αλλά ο Βασιλιάς Λουδοβίκος Α' αναδιοργάνωσε τις διοικητικές περιοχές της Βαυαρίας το 1837, επανεισάγοντας, μεταξύ άλλων, τα παλαιά ονόματά τους: Άνω Βαυαρία, Κάτω Βαυαρία, Φραγκονία, Σουαβία, Άνω Παλατινάτο και Παλατινάτο. Επίσης άλλαξε τον βασιλικό του τίτλο σε: Λουδοβίκος, Βασιλιάς της Βαυαρίας, Δούκας της Φραγκονίας, Δούκας στη Σβαμπία και Κόμης του Παλατινάτου του Ρήνου. Οι διάδοχοι του διατήρησαν αυτούς τους τίτλους. Τα σχέδια του Λουδοβίκου για επανένωση με την Βαυαρία και του Ανατολικού τμήματος του Παλατινάτου τελικώς δεν μπόρεσαν να υλοποιηθούν. Το Εκλεκτοράτο του Παλατινάτου, μια πρώην κτήση των Βίττελσμπαχ, είχε διασπαστεί το 1815, ενώ η ανατολική όχθη του Ρήνου, συμπεριλαμβανομένου του Μάνχαϊμ και της Χαϊδελβέργης είχαν δωθεί στην Βάδη, με μονάχα την δυτική όχθη του να παραχωρείται στην Βαυαρία. Εκεί, ο Λουδοβίκος ίδρυσε την πόλη του Λουντβιγκσχάφεν ως βαυαρικό αντίπαλο του Μάνχαϊμ.
Μετά την ήττα στον Αυστροπρωσικό Πόλεμο (1866), το Βασίλειο της Βαυαρίας υποχρεώθηκε να παραχωρήσει αρκετές περιφέρεις της Κάτω Φραγκονίας στην Πρωσία. Το δουκάτο του Κόμπουργκ ουδέποτε ήταν μέρος του Βασιλείου της Βαυαρίας, μέχρι την ένωσή του με αυτή, μονάχα, το 1920. Επίσης, το Όστχαϊμ προστέθηκε στη Βαυαρία (1945) μετά το τέλος του μοναρχικού πολιτεύματος.
Στατιστική [Επεξεργασία]
- Έκταση : 75.865 km² (1900)
- Πληθυσμός : 3.707.966 (1818) / 4.370.977 (1840) / 6.176.057 (1900) / 6.524.372 (1910)
- Περιοχές (1806–1837):
- Άλτμιλκραϊς (1806-1810 / διαλύθηκε)
- Άιζακραϊς (1806-1810 / παραχωρήθηκε στην Ιταλία)
- Έτσχκραϊς (1806-1810 / παραχωρήθηκε στην Ιταλία)
- Ίλερκραϊς (1806-1817 / διαλύθηκε)
- Ίνκραϊς (1806-1814 / παραχωρήθηκε στην Αυστρία)
- Ίσαρκραϊς (1806–1837 / έγινε η Άνω Βαυαρία)
- Λέχκραϊς (1806-1810 / διαλύθηκε)
- Μάινκραϊς (1806–1837 / έγινε η Άνω Φραγκονία)
- Νάαμπκραϊς (1806-1810 / διαλύθηκε)
- Ομπερντόναουκραϊς (1806–1837 / έγινε η Κάτω Βαυαρία)
- Πέγκνιτσκραϊς (1806-1810 / διαλύθηκε)
- Ρέγκενκραϊς (1806–1837 / έγινε το Άνω Παλατινάτο)
- Ρέζατκραϊς (1806–1837 / έγινε η Κεντρική Φραγκονία)
- Ράινκραϊς (1815-1837 / έγινε το Παλατινάτο)
- Σάλζαχκραϊς (1810–1815 / παραχωρήθηκε στην Αυστρία)
- Ουντερντόναουκραϊς (1806–1837 / έγινε η Σβαμπία)
- Ουντερμάινκραϊς (1817-1837 / έγινε η Κάτω Φραγκονία)
- Περιοχές (1837–1918):
- Άνω Φραγκονία (Oberfranken) (Πρωτεύουσα:Μπάιροϊτ)
- Κεντρική Φραγκονία (Mittelfranken) (Πρωτεύουσα:Άνσμπαχ)
- Κάτω Φραγκονία (Unterfranken) (Πρωτεύουσα:Βύρτσμπουργκ)
- Σουαβία (Schwaben) (Πρωτεύουσα:Άουγκσμπουργκ)
- Παλατινάτο (Pfalz) (Πρωτεύουσα:Σπάιερ)
- Άνω Παλατινάτο (Oberpfalz) (Πρωτεύουσα:Ρέγκενσμπουργκ)
- Άνω Βαυαρία (Oberbayern) (Πρωτεύουσα:Μόναχο)
- Κάτω Βαυαρία (Niederbayern) (Πρωτεύουσα:Λάντσχουτ)
Δείτε Επίσης [Επεξεργασία]
- Βασιλιάς της Βαυαρίας
- Κατάλογος των Υποργών-Προέδρων της Βαυαρίας
- Βαυαρία
- Ιστορία της Βαυαρίας
- Ιστορία της Γερμανίας
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι [Επεξεργασία]
Αναφορές [Επεξεργασία]
|
||||||||||||||||||||||
