Μετάβαση στο περιεχόμενο

The Battle Rages On

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
The Battle Rages on
Στούντιο άλμπουμ από Deep Purple
ΚυκλοφορίαΙούλιος 1993
Ηχογράφηση1992 - 1993, Νέα Υόρκη
Μουσικό είδοςHard Rock, Heavy Metal
Διάρκεια49:25
ΠαραγωγήDeep Purple
ΔισκογραφικήBMG (Ευρώπη) Giant Records (Αμερική)
Δισκογραφικό χρονολόγιο
(Deep Purple)
'Slaves and Masters
(1990)
The Battle Rages On
(1993)
Purpendicular
(1996)

The Battle Rages On είναι ο τίτλος του 14ου στούντιο δίσκου του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Ο δίσκος κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου και CD από την "BMG" στην Ευρώπη και την Ιαπωνία και από την "Giant Records" στην Αμερική.[1] Σημείωσε αρκετά μεγάλες πωλήσεις στην Ιαπωνία και ανέβηκε σε αρκετά ευρωπαϊκά Top-10, αλλά δεν γνώρισε επιτυχία στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.

Το "The Battle Rages On" είναι ο τελευταίος στούντιο δίσκος που κυκλοφόρησαν οι Deep Purple με τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ στη σύνθεση τους, αφού κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του άλμπουμ ο Μπλάκμορ αποχώρησε για να επαναδημιουργήσει τους Rainbow και αντικαταστάθηκε από τον Τζο Σατριάνι.[2]

Η ιστορία του δίσκου

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Αύγουστο του 1992 ο τραγουδιστής Ίαν Γκίλαν επανήλθε στο συγκρότημα μετά την προσπάθεια που είχαν κάνει τα υπόλοιπα μέλη των Deep Purple με τον Τζο Λιν Τέρνερ στα φωνητικά.[3] Το αποτέλεσμα της δεύτερης επανένωσης της "κλασικής" σειράς μελών του συγκροτήματος ήταν ο δίσκος "The Battle Rages On...", πιθανότατα ο βαρύτερος ηχητικά δίσκος που είχαν δημιουργήσει μέχρι τότε. Η επιστροφή του βασικού τραγουδιστή δεν βρήκε σύμφωνο τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ, ο οποίος αποχώρησε από τους Deep Purple το Νοέμβριο του 1993.[4]

Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στα "Bearsville Studios" στη Νέα Υόρκη και η μίξη του έγινε από τον Πατ Ρέγκαν μαζί με τον μπασίστα του συγκροτήματος Ρότζερ Γκλόβερ. Η εμπορική του επιτυχία ήταν χαμηλότερη από οποιονδήποτε άλλο δίσκο είχαν κυκλοφορήσει οι Deep Purple με τον Ίαν Γκίλαν στα φωνητικά μέχρι τότε, αφού δεν κατάφερε να ανέβει στο βρετανικό Top-10, ενώ δεν έγινε # 1 σε καμία χώρα, παγκοσμίως. Παρ' όλα αυτά παρουσίασε βελτίωση σε σχέση με το "Slaves and Masters" του 1990, μπαίνοντας σε αρκετά ευρωπαϊκά Top-10 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Ιαπωνία, όπου έφθασε ως το # 5 και βραβεύθηκε ως χρυσό, πουλώντας 100.000 αντίτυπα.[5]

Ο Τζο Σατριάνι

Η περιοδεία του άλμπουμ και αλλαγή σύνθεσης

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1993 στη Ρώμη και συνεχίστηκε με συναυλίες στην Αυστρία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ελβετία, την Τσεχία, την Πολωνία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Δανία, τη Σουηδία, τη Νορβηγία και τέλος, στις 17 Νοεμβρίου το Ελσίνκι της Φινλανδίας όπου έπαιξε και για τελευταία φορά με τους Deep Purple ο Ρίτσι Μπλάκμορ, συναυλία της οποίας μέρος υπάρχει στο ζωντανά ηχογραφημένο "Come Hell or High Water".[6]

Αντικαταστάτης του Μπλάκμορ για την υπόλοιπη περιοδεία ήταν ο κιθαρίστας Τζο Σατριάνι. Η επιτυχία των συναυλιών ήταν μεγάλη αφού σε έξι συναυλίες στην Ιαπωνία οι Deep Purple έπαιξαν μπροστά σε συνολικά 78.000 θεατές. Ακολούθησε μία μεγάλη ευρωπαϊκή περιοδεία, από την 1 Ιουνίου ως τις αρχές Ιουλίου.[7] Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος βρήκαν την ευκαιρία να παίξουν ζωντανά τραγούδια τα οποία δεν ήθελε ο Μπλάκμορ να παίξει όπως τα "Pictures of Home", "Maybe I’m A Leo" και "When a Blind Man Cries". Μετά το πέρας της περιοδείας σε Ιαπωνία και Ευρώπη ζητήθηκε από τον Τζο Σατριάνι να παραμείνει σαν μόνιμο στέλεχος του συγκροτήματος αλλά αυτός αρνήθηκε λόγω των συμβολαίων που είχε για τη σόλο καριέρα του.[8] Η τελευταία του συναυλία με τους Deep Purple ήταν στις 6 Ιουλίου του 1994 στη Γερμανία.[9]

Κατά την ιαπωνική περιοδεία, ηχογραφήθηκαν κάποιες εμφανίσεις του συγκροτήματος με σκοπό την κυκλοφορία ενός άλμπουμ, αλλά ο Σατριάνι ήταν δυσαρεστημένος από την ποιότητα των εν λόγω ηχογραφήσεων, με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει τελικά το "Come Hell or High Water". Οι υποχρεώσεις της προσωπικής καριέρας του Σατριάνι, οδήγησαν στην ακύρωση τοων εμφανίσεων τους σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, που ήταν προγραμματισμένες για τον Οκτώβριο του 1994.[2]

Ανάλυση τραγουδιών

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Οι Deep Purple σε μία από τις τελευταίες εμφανίσεις τους με τον Ρίτσι Μπλάκμορ

Ο δίσκος ξεκινάει με το ομώνυμο κομμάτι, του οποίου το ριφ περιέχει οριεντάλ στοιχεία και οι στίχοι του Ίαν Γκίλαν μιλούν για έντονη διαμάχη, γεγονός που πολλοί οπαδοί του συγκροτήματος θεωρούν ότι απεικονίζει τις σχέσεις του τραγουδιστή με τον κιθαρίστα, Ρίτσι Μπλάκμορ. Ακολουθεί το "Lick it Up", κομμάτι βγαλμένο από τη δεκαετία του '70 με μελωδικό ρεφραίν.

Τρίτο τραγούδι του άλμπουμ είναι το "Anya", ένα από τα καλύτερα κομμάτια του "The Battle Rages On" που παρουσιάζει μία ακόμη σπουδαία συνεργασία του Μπλάκμορ με τον Τζον Λορντ.[10] Ακολουθεί το δυνατό "Talk About Love", με ένα χαρακτηριστικό ριφ του Μπλάκμορ, ενώ οι στίχοι του "Time to Kill" μιλούν για την οργάνωση της ζωής.

Έκτο κομμάτι του άλμπουμ είναι το "Ramshackle Man" με έντονη μπλουζ αίσθηση και κάθε μέλος των Deep Purple να δίνει μία ξεχωριστή παράσταση.[11] Το "Twist in the Tale" είναι ένα από τα γρήγορα και δυνατά τραγούδια του άλμπουμ και αποτελεί ένα από τα highlight για τα τύμπανα του Ίαν Πέις.

Ακολουθεί το "Nasty Piece Of Work" με σκοτεινή ενορχήστρωση από τον Τζον Λορντ και πειραματισμούς στα φωνητικά,[12] ενώ το διαδέχεται το μελαγχολικό και σκοτεινό "Solitaire". Το άλμπουμ κλείνει με το "One Man's Meat", του οποίου το ριφ θυμίζει την πρώτη εποχή του Ρίτσι Μπλάκμορ με τους Rainbow.[10]

1. The Battle Rages On... (Blackmore, Gillan, Lord, Paice)
2. Lick It Up (Blackmore, Gillan, Glover, Lord)
3. Anya (Blackmore, Gillan, Glover, Lord)
4. Talk About Love (Blackmore, Gillan, Glover)
5. Time to Kill (Blackmore, Gillan, Glover)
6. Ramshackle Man (Blackmore, Gillan, Glover)
7. A Twist in the Tale (Blackmore, Gillan, Glover)
8. Nasty Piece of Work (Blackmore, Gillan, Glover, Lord)
9. Solitaire (Blackmore, Gillan, Glover)
10. One Man's Meat (Blackmore, Gillan, Glover)

The Battle Rages On... (άλμπουμ)

Επίσημη κυκλοφορία: Ιούλιος 1993

Χώρα Θέση
Ιαπωνία[17] 5
Ελβετία[18] 7
Σουηδία[5] 8
Νορβηγία[5] 9
Αυστρία[19] 9
Γερμανία[5] 13
Φινλανδία[5] 18
Ηνωμένο Βασίλειο[5] 21
Ολλανδία[20] 39
Ηνωμένες Πολιτείες[5] 192

The Battle Rages On (άλμπουμ)

Το The Battle Rages On... ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Η εν λόγω σειρά έμεινε στην ιστορία ως η πιο επιτυχημένη και χαρακτηριστική των Deep Purple. Τα μέλη της ήταν τα εξής:

  1. Giant Records
  2. 2,0 2,1 Deep Purple Mark 6 History - Deep-Purple.net
  3. «Joe Lynn Turner of Rainbow and Deep Purple | Highline Ballroom». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2016. 
  4. «Flashback: Deep Purple Parts With Ritchie Blackmore After Meltdown». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2016. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 Chart Positions 1977-1999 - The Highway Star
  6. Come Hell or High Water - The Highway Star
  7. Mark 8 (1993 - 1994) - === Deep Purple Tour Page ===
  8. Joe Satriani: «Γιατί έφυγα από τους Deep Purple»
  9. Mk VIII (93/94) - The Deep Purple Live Index
  10. 10,0 10,1 The Battle Rages On... - Deep Purple | Songs, Reviews, Credits | AllMusic
  11. Ramshackle Man by Deep Purple - Songfacts
  12. Nasty Piece Of Work by Deep Purple - Songfacts
  13. Deep Purple - The Battle Rages On... | Releases | Discogs
  14. 14,0 14,1 The Deep Purple (CD) Singles Bar - The Highway Star
  15. Deep Purple - Time To Kill (1993, CD) | Discogs
  16. Deep Purple - Talk About Love (1993, CD) | Discogs
  17. AA.VV. (1990). Oricon Chart Book 1970-1989 (オリコンチャートブック〈LP編) (1 έκδοση). Tokyo, Japan: Oricon. σελ. 205. ISBN 978-4871310253. 
  18. Deep Purple - hitparade.ch
  19. Discographie Deep Purple - austriancharts.at
  20. Discografie Deep Purple - dutchcharts.nl