Πιερία (σύζυγος του Δαναού)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Στην ελληνική μυθολογία, η Πιερία ήταν η σύζυγος του Δαναού.[1] Σύμφωνα με τη βιβλιοθήκη του Απολλοδώρου, ο Δαναός και η Πιερία είχαν πενήντα κόρες, τις Δαναΐδες, που παντρεύτηκαν τους πενήντα γιους του Αιγύπτου. Ο Δαναός, ωστόσο, έδωσε εντολή στις κόρες του να σκοτώσουν τους συζύγους τους κατά την πρώτη νύχτα του γάμου. Όλες τους υπακούσαν, αλλά η Υπερμνήστρα αρνήθηκε. Η θρυλική τιμωρία των σαράντα εννέα Δαναΐδων ήταν να προσπαθούν να γεμίσουν νερό σε ένα πιθάρι με τρύπες στον Τάρταρο.

Γενεαλογία του Άργους στην ελληνική μυθολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γενεαλογία των Αχαιών σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ίναχος
 
Μελία
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Δίας
 
Ιώ
 
Φορωνέας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Έπαφος
 
Μέμφιδα
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λιβύη
 
Ποσειδώνας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Βήλος
 
Αγχινόη
 
 
 
 
 
 
Αγήνωρ
 
Τηλέφασσα
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Δαναός
 
Πιερία
 
Αίγυπτος
 
Κάδμος
 
Κίλιξ
 
Ευρώπη
 
Φοίνιξ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Υπερμνήστρα
 
 
 
Λυγκέας
 
 
 
 
 
 
 
Αρμονία
 
 
 
 
 
 
 
Δίας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Πολύδωρος
 
 
 
 
 
 
 
Σαρπηδόνας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Άβαντας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Αγαύη
 
 
 
 
 
 
 
Ραδάμανθυς
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Αυτονόη
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ακρίσιος
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ινώ
 
 
 
 
Μίνωας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Δίας
 
Δανάη
 
 
 
 
 
 
Σεμέλη
 
Δίας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Περσέας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Διόνυσος
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, 2.1.5.