Μαρτίνος Ζαχαρίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μαρτίνος Ζαχαρίας
Martino Zaccaria.jpg
Θάνατος
Αρχαία Σμύρνη
Ιδιότητα πολιτικός και διπλωμάτης
Σύζυγος Ζακλίν ντε λα Ρος
Τέκνα Βαρθολομαίος Ζαχαρίας

Ο Μαρτίνος Ζαχαρίας (... - 15 Ιανουαρίου 1345) ήταν ηγεμόνας της Χίου και βαρώνος της Χαλανδρίτσας τον 14ο αιώνα. Ήταν μικτής, γενουατικής και βυζαντινής, καταγωγής.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πατέρας του ήταν ο Βενέδικτος Β' Παλαιολόγος-Ζαχαρίας. Ο Μαρτίνος ήταν ανδρείος και τολμηρός. Απέκρουσε τους Τούρκους και τους Καταλανούς πειρατές. Κέρδισε την εμπιστοσύνη του ηγεμόνα της Αχαΐας Φιλίππου, ο οποίος τον ονόμασε στις 21 Μαΐου 1315 βασιλέα της Μικράς Ασίας και του παραχώρησε τα νησιά Οινούσες, Προκοννήσι, Τένεδο, Λέσβο, Χίο, Σάμο, Ικαρία και Κω. Συγκυριάρχησε μαζί με τον αδελφό του Βενεδικτο Γ', και μαζί πέτυχαν το 1319 από τον Ανδρόνικο Β' νέα παράταση της κυριαρχίας τους για άλλα πέντε χρόνια. Η επικύρωση έγινε στο όνομα του Μαρτίνου, ο οποίος εξακολούθησε να πολεμάει τους Τούρκους. Είχε δε τόσο μεγάλη επιτυχία, ώστε κατασκεύασε οχυρό φρούριο. Εντωμεταξύ ανέβηκε στο θρόνο ο Ανδρόνικος Γ' και οι Χιώτες έστειλαν τον προύχοντα Λέοντα Καλόθετο να περιγράψει στον αυτοκράτορα τα πλούσια εισοδήματα του νησιού και να προσελκύσει την προσοχή του αυτοκράτορα. Ο Ανδρόνικος Γ' δέχτηκε την υπόσχεση του νησιού να τον βοηθήσουν να διώξει τον Γενουάτη δυνάστη. Ταυτόχρονα ο Μαρτίνος ήταν σε ρήξη με τον αδερφό του, Βενέδικτο Γ', ο οποίος είχε σφετερισθεί 6.000 υπέρπυρα από τα εισοδήματα του νησιού. Ο Βενέδικτος κατέφυγε στον αυτοκράτορα ζητώντας την καθαίρεση του αδελφού του. Τότε ο Ανδρόνικος Γ, με αφορμή το πέρας της χορηγηθείσας πενταετίας, πρόσταξε τον Μαρτίνο να κατεδαφίσει το φρούριό του και να έλθει στην Κωνσταντινούπολη για να διαπραγματευτεί την ανανέωση της συνθήκης. Ο Μαρτίνος όμως αντί να υπακούσει, άρχισε να εξοπλίζεται.

Ο πρώτος γάμος του Μαρτίνου ήταν με την Μαρία Γκίζι, κόρη του Βαρθολομαίου Γκίζι, αξιωματούχου του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, καγκελαρίου του Δουκάτου των Αθηνών, Τριρημόριου της Εύβοιας και κάτοχο της Τήνου, της Μυκόνου και των Νοτίων Σποράδων. Από αυτό το γάμο του, παιδιά του ήταν ο Κεντυρίων Α΄ Ζαχαρίας και ο Βαρθολομαίος Ζαχαρίας.

Ο δεύτερος γάμος του ήταν το 1320 με την Ζακλίν ντε λα Ρος (Jacqueline de la Roche), από την οικογένεια Ντε λα Ρος του Δουκάτου των Αθηνών, της βαρωνίας της Βελιγοστής και του Δαμαλά. Σε νόμισμά του, ο Μαρτίνος αναφέρεται ως βαρώνος Βελιγοστής και Δαμαλά.

Το φθινόπωρο του 1329 ο αυτοκράτορας ξεκίνησε με μεγάλο στόλο κατά της Χίου και γρήγορα κυρίευσε τα κεντρικότερα μέρη του νησιού. Ο Μαρτίνος έχασε τρεις γαλέρες και, αφού αποσύρθηκε με 800 άνδρες μέσα στα τείχη του, αναγκάστηκε να παραδοθεί. Τα μέλη της οικογένειάς του, η γυναίκα του και τα παιδιά του αφέθηκαν ελεύθερα μαζί με τα χρυσαφικά τους, ενώ αυτός μεταφέρθηκε σιδηροδέσμιος στη Κωσταντινούπολη. Ο άρχοντας Καλόθετος αμείφθηκε γενναία, ενώ ο Βενέδικτος Γ' διορίστηκε νέος έπαρχος της Χίου.

Ο Μαρτίνος βρισκόταν στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης μέχρι το 1338, οπότε ελευθερώθηκε με τη μεσολάβηση του Πάπα και του βασιλιά της Γαλλίας. Μετά από λίγα χρόνια μάζεψε σταυροφόρους και εκστράτευσε κατά της Σμύρνης. Έπεσε πολεμώντας γενναία στις 15 Ιανουαρίου 1345.

Μετά το θάνατο του Μαρτίνου, το 1345, ο γιος του Κεντυρίων Α΄ Ζαχαρίας ανέλαβε τον τίτλο του Βαρώνου της Χαλανδρίτσας, της Αρκαδίας και του μεγάλου κοντόσταυλου. Ανέλαβε επίσης τα φέουδα του Δαμαλά, του Μανιατοχωρίου και της Λυσσαρέας.

Νομίσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μαρτίνος Ζαχαρίας κυκλοφόρησε νομίσματα, πρώτα μαζί με τον αδελφό του και έπειτα μόνος του. Τα νομίσματα απεικονίζουν το οικόσημο των Ζαχαρία, τον Ιησού Χριστό καθισμένο σε θρόνο, τα τείχη της πόλης, Σταυρό, τον Μαρτίνο Ζαχαρία με τον Άγιο Ισίδωρο, ή Πύργωμα.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Δελτίο Ιστορικής και εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τόμος Β', 1890, Εν Αθήναις, Εκ του τυπογραφείου των Αδελφών Περρή, σσ. 6-8.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]