Μαργαρίτα Β΄ της Φλάνδρας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μαργαρίτα Β΄ της Φλάνδρας
Marketa2.jpg
Κόμισσα της Φλάνδρας
Περίοδος 1244 - 1278
Προκάτοχος Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης
Διάδοχος Γκυ της Δαμπιέρης
Κόμισσα του Αινώ
Περίοδος 1244 - 1280
Προκάτοχος Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης
Διάδοχος Ιωάννης Β΄ του Αινώ
Σύζυγος Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν
Γουλιέλμος Β' της Δαμπιέρης
Οίκος Οίκος του Αινώ
Πατέρας Βαλδουίνος Α΄ της Κωνσταντινούπολης
Μητέρα Μαρία της Καμπανίας
Γέννηση 2 Ιουνίου 1202
Θάνατος 10 Φεβρουαρίου 1280 (78 ετών)
Γάνδη
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )
Σφραγίδα (sigillum) της Μαργαρίτας Β΄ της Φλάνδρας

Η Μαργαρίτα Β΄ της Φλάνδρας ή Μαργαρίτα της Κωνσταντινούπολης (Margaretha II van Vlaanderen, 2 Ιουνίου 120210 Φεβρουαρίου 1280), ήταν κόμισσα της Φλάνδρας (1244 - 1278), κόμισσα του Αινώ (1244 - 1280), μικρότερη κόρη του Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Βαλδουίνου Α΄ και της Μαρίας της Καμπανίας. [1] Η Μαργαρίτα λεγόταν και Μαύρη λόγω της σκανδαλώδους ζωής της που είχε σαν αποτέλεσμα δυο γάμους της με δυο συζύγους των δυο αντίπαλων ευγενών Οίκων της Νταμπιέρ και της Αβέν με τα παιδιά της απο τους δυο γάμους της να βρίσκονται σε συνεχή πόλεμο μεταξύ τους για την διαδοχή των κομητειών της Φλάνδρας και του Αινώ.

Παιδικά χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πατέρας της έφυγε για την Δ΄ Σταυροφορία πριν την γέννηση της η μητέρα της πέθανε δύο χρόνια αργότερα (1204), αφήνοντας την Μαργαρίτα και την μεγαλύτερη αδελφή της Ιωάννα υπό την κηδεμονία του θείου τους Φίλιππου του Ναμύρ, την επόμενη χρονιά πέθανε και ο πατέρας τους αιχμάλωτος του τσάρου των Βουλγάρων Καλογιάννη (1205). [2] Τα δυο κορίτσια έμειναν υπό την προστασία του θείου τους Φιλίππου ο οποίος αργότερα τις παρέδωσε στον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Β' Αύγουστο (1208), το διάστημα που οι δυο αδελφές έμειναν στην Γαλλία ασπάστηκαν το Τάγμα των Κιστερκιανών πιθανώς υπό την επιβολή της μελλοντικής βασιλομήτωρος Λευκής της Καστίλης. Ο Ενγεράνδος Γ' του Κουσί πρόσφερε στον βασιλιά το ποσό των 50.000 λιβρών για να παντρευτεί την Ιωάννα ενώ ο αδελφός του Θωμάς θα παντρευόταν την Μαργαρίτα, η μεγάλη εχθρότητα των Φλαμανδών ευγενών εμπόδισε την πρόταση να προχωρήσει.

Πρώτος γάμος της Μαργαρίτας με τον Μπουσάρ του Αβέν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τον γάμο της αδελφής της με τον ινφάντη Φερδινάνδο της Πορτογαλίας η Ιωάννα ανέθεσε την προστασία της Μαργαρίτας στον Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν, λόρδο του Ετροέν και ευγενή από το Αινώ, χρίστηκε ιππότης από τον Βαλδουίνο Θ' πριν αναχωρήσει για την Σταυροφορία. Η μεγαλύτερη αδελφή της Ιωάννα και ο σύζυγος της Φερδινάνδος λόγω του πολέμου που είχαν με την Γαλλία ήθελαν να παντρέψουν την Μαργαρίτα με τον Γουλιέλμο Β' διάδοχο της κομητείας του Σαλίσμπουρι για να ενισχυθούν τα σύνορα της Φλάνδρας με την Γαλλία, [3] αλλά ο Μπουσάρ ύστερα από προτροπή του βασιλιά της Γαλλίας απέρριψε το σχέδιο. Η Μαργαρίτα σταδιακά κέρδισε την αγάπη του παρά την μεγάλη διαφορά ηλικίας που είχε μαζί του φτάνοντας σε σημείο να δηλώσει επίσημα στους πολίτες του Αινώ ότι τον θέλει για σύζυγο της, πριν από τις 23 Ιουλίου/1212 είχαν παντρευτεί. [4] Μετά την αιχμαλωσία του Φερδινάνδου της Πορτογαλίας στην μάχη του Μπουβίν (27 Ιουλίου/1214) ο Μπουσάρ του Αβέν διεκδίκησε από την Ιωάννα την περιουσία του στο όνομα της συζύγου του, η Ιωάννα επιχείρησε να διαλύσει τον γάμο της Μαργαρίτας και ο Γάλλος βασιλιάς άρχισε να βλέπει τον Μπουσάρ με καχυποψία επειδή πολεμούσε για λογαριασμό του Φλαμανδικού στρατού. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Β' Αύγουστος πίεσε τον πάπα Ιννοκέντιο Γ' να κηρύξει τον γάμο τους παράνομο κάτι που έκανε ο πάπας στην Δ' Σύνοδο του Λατερανού αλλά ο Μπουσάρ και η Μαργαρίτα αρνήθηκαν να υπακούσουν καταφεύγοντας στο κάστρο των Χουφφαλίζ στις Αρδένες υπό την προστασία του Βαλεράν κόμη του Λουξεμβούργου, [5] στο διάστημα αυτό απέκτησαν 3 γιους :

Δεύτερος γάμος της Μαργαρίτας με τον Γουλιέλμο Β' της Νταμπιέρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην μάχη που ακολούθησε εναντίον της Ιωάννας ο Μπουσάρ του Αβέν αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε (1219 - 1221), ελευθερώθηκε υπό την προϋπόθεση να χωρίσει την σύζυγο του Μαργαρίτα και να ταξιδεύσει στην Ρώμη για να ζητήσει απαλλαγή από τον πάπα. [6] Την εποχή που ο Μπουσάρ βρισκόταν στην Ρώμη με προορισμό να παρακαλέσει τον πάπα να επικυρώσει τον γάμο του η Ιωάννα κατάφερε να πείσει την μικρότερη αδελφή της Μαργαρίτα να τον χωρίσει και να παντρευτεί σύμφωνα με την δική της πρόταση τον Γουλιέλμο Β' της Νταμπιέρ, το ζευγάρι απόκτησε 5 παιδιά :

Εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των γιων της από τους δύο γάμους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι ενέργειες αυτές της Μαργαρίτας θεωρήθηκαν σκάνδαλο ενάντια στους κανόνες της εκκλησίας που αμφισβήτησε τους δυο γάμους της με αποτέλεσμα τα παιδιά της σαν ετεροθαλή αδέλφια να ξεκινήσουν έναν σκληρό πόλεμο διαδοχής για να κληρονομήσουν τις κομητείες της Φλάνδρας και του Αινώ. [9] Η μεγαλύτερη αδελφή της Ιωάννα πέθανε (1244) αμέσως μετά τα παιδιά της από τους δυο γάμους ξεκίνησαν μεταξύ τους πόλεμο διαδοχής, τα παιδιά της Μαργαρίτας από τον πρώτο της γάμο αμφισβήτησαν τα δικαιώματα των άλλων παιδιών της από τον γάμο της με τον Γουλιέλμο Β' της Νταμπιέρ. Η Μαργαρίτα όμως υποστήριξε με φανατισμό τα δεύτερα, δήλωσε όρκο υποτέλειας στον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Θ' (1245) προκειμένου να αναγνωρίσει τον μεγαλύτερο γιο από τον δεύτερο γάμο της Γουλιέλμο της Νταμπιέρ σαν τον μοναδικό της διάδοχο με τον ισχυρισμό ότι ο πάπας Γρηγόριος Θ' κήρυξε τον πρώτο της γάμο στις 31 Μαρτίου/1237 άκυρο και τα παιδιά από αυτόν νόθα. [10] Το 1246 ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Θ' ως διαιτητής κατοχύρωσε τα δικαιώματα διαδοχής στην Φλάνδρα στα παιδιά της Μαργαρίτας με τον δεύτερο γάμο της με τον Γουλιέλμο της Νταμπιέρ και στο Αινώ στα παιδιά της Μαργαρίτας με τον πρώτο γάμο της με τον Μπουσάρ. Δεν δέχτηκε όμως καμιά από τις δυο πλευρές την απόφαση του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ' και το 1248 ο Ιωάννης του Αβέν εκμεταλλεύτηκε την αποχώρηση του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ' για Σταυροφορία μαζί με τον Γουλιέλμο της Νταμπιέρ για να κήρυξε τον πόλεμο στην μητέρα του καταλαμβάνοντας το Αινώ και πολλά άλλα Φλαμανδικά εδάφη. [11] Η Μαργαρίτα νόμιζε ότι οι εμφύλιοι πόλεμοι στην οικογένεια της τελείωσαν όταν ο μεγαλύτερος γιος της από τον δεύτερο γάμο της Γουλιέλμος Γ' της Νταμπιέρ έδωσε όρκο υποτέλειας για την Φλάνδρα στον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Θ' και στον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β' (1248), έκανε το λάθος να ζητήσει από τον πάπα να νομιμοποιήσει τα δικαιώματα των γιων της από τον πρώτο της γάμο Ιωάννη και Βαλδουίνο του Αβέν. [12]

Συμβασιλιάς της Φλάνδρας μαζί με τον γιο της Γκυ της Δαμπιέρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο αιφνίδιος θάνατος του μεγαλύτερου γιου από τον Μαργαρίτας από τον δεύτερο γάμο της Γουλιέλμο της Νταμπιέρ όπως φημολογείται σε ατύχημα σε τουρνουά (6 Ιουνίου/1251) στάθηκε αιτία να ξεσπάσει νέος εμφύλιος σε ετεροθαλή αδέλφια επειδή η Μαργαρίτα υποπτεύθηκε τον Ιωάννη του Αβέν σαν υπεύθυνο γι'αυτό. [13] Ο ίδιος ο Ιωάννης Αβέν έπεισε τον Γερμανό βασιλιά Γουλιέλμο Β' της Ολλανδίας να κυριεύσει το Αινώ και τμήματα της Φλάνδρας τα οποία βρίσκονταν μέσα στα όρια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Γερμανός βασιλιάς εκτός από ανώτατος κύριος της περιοχής ήταν και γαμπρός του. Ξέσπασε νέος εμφύλιος πόλεμος που είχε σαν αποτέλεσμα του της ήττα του Οίκου του Νταμπιέρ, ο νεώτερος αδελφός και διάδοχος του Γουλιέλμου Γκυ του Νταμπιέρ συνελήφθη αιχμάλωτος και φυλακίστηκε στο νησί του Βαλχερέν τον Ιούλιο του 1253. Η Μαργαρίτα της Φλάνδρας πρόσφερε την κομητεία του Αινώ στον Κάρολο τον Ανδεγαυό μικρότερο αδελφό του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ' υπό τον όρο να της παρέχει στρατιωτική υποστήριξη εναντίον του Λουδοβίκου Θ΄, ο Κάρολος πολιόρκησε τις Βαλενσιέν αλλά συμφωνήθηκε ειρήνη απο όλες τις πλευρές και να τεθεί το πρόβλημα υπό την δίκαιη διαιτησία του ίδιους του Γάλλου βασιλιά. [14] Ο Γκυ της Νταμπιέρ ελευθερώθηκε και ο Λουδοβίκος Θ' μοίρασε τα εδάφη παραδίδοντας την Φλάνδρα στον Οίκο της Νταμπιέρ και το Αινώ στον Οίκο του Αβέν, [15] ο θάνατος του Ιωάννη του Αβέν την επόμενη χρονιά (1257) έφερε προσωρινά την ειρήνη. [16] Ο Ματθαίος των Παρισίων εκφράζεται με τα χειρότερα λόγια για την Μαργαρίτα της Φλάνδρας την χαρακτηρίζει φρικτή και Μήδεια, υπεύθυνη για τον θάνατο πολλών ευγενών όπως και υπεύθυνη για το μίσος των ίδιων των παιδιών της μεταξύ τους. [17] Ο διάδοχος της από την οικογένεια των Αβέν ήταν ακόμα ανήλικος γι'αυτό αποφάσισε να ανακτήσει την κομητεία του Αινώ ενώ στην Φλάνδρα συμβασίλευε με τον άλλο γιο της Γκυ μέχρι τις 29 Δεκεμβρίου/1278 τότε που η Μαργαρίτα αποφάσισε να παραιτηθεί για χάρη του και να τον αφήσει μόνο κυβερνήτη της Φλάνδρας. Η υπέργηρη Μαργαρίτα κράτησε το Αινώ σαν συμβασιλέας μαζί με τον εγγονό της Ιωάννη Β' του Αβέν μέχρι τον θάνατο της 9 μήνες αργότερα τον Φεβρουάριο του 1290, [18] άφησε τον εγγονό της Ιωάννη Β' μοναδικό κυβερνήτη του Αβέν, στην συνέχεια με τον γάμο του έγινε κόμης της Ολλανδίας και της Ζηλανδίας (1299). Ο θάνατος της Μαργαρίτας της Φλάνδρας έφερε το τέλος στην ένωση του Αινώ και της Φλάνδρας που είχε διατηρηθεί περίπου έναν αιώνα, τα εδάφη θα ενωθούν ξανά όταν η Ζακλίν της Βαυαρίας κληρονόμος των Αβέν θα παραδώσει τα εδάφη της στον Φίλιππο Γ', δούκα της Βουργουνδίας κληρονόμο των Νταμπιέρ.

Τρόπος κυβέρνησης της Μαργαρίτας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όπως η μεγαλύτερη αδελφή της η Μαργαρίτα βοήθησε πολύ το εμπόριο δίνοντας προνόμια σε ξένους εμπόρους παρά την αντίδραση των ντόπιων ενώ έκοψε και νέα νομίσματα, τα τεράστια οικονομικά χρέη που άφησε ο πόλεμος διαδοχής μεταξύ των γιων της την ανάγκασαν να δώσει ανεξαρτησία στις μεγάλες πόλεις της Φλάνδρας. [19] Η Μπριζ έγινε με την Μαργαρίτα διεθνές λιμάνι που εξυπηρετούσε εμπόρους από το Πουατού, την Γασκώνη και την Καστίλη ενώ βελτίωσε σημαντικά τις πύλες εισόδου. [20] Την περίοδο 1270 - 1275 προκάλεσε αδικαιολόγητο πόλεμο με την Αγγλία ζητώντας από τον βασιλιά Ερρίκο Γ' πληρωμή για την βοήθεια που του έδωσε στην εξέγερση του Σιμόν του Μοντφόρτ, ο Ερρίκος αρνήθηκε να πληρώσει με την δικαιολογία ότι χρησιμοποίησε μισθοφόρους. [21] Η Μαργαρίτα απάντησε με την κατάσχεση των προϊόντων των Άγγλων εμπόρων κάτι που έφερε μεγάλη καταστροφή στο Φλαμανδικό εμπόριο επειδή η Αγγλία ήταν η κύρια πηγή εισαγωγής μαλλιού για τα υφάσματα της κομητείας, η Μαργαρίτα και ο γιος της Γκυ ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τον νέο βασιλιά Εδουάρδο Α' και τελικά εξαναγκάστηκε να επαναφέρει τα προνόμια στους Άγγλους εμπόρους. [22] Ήταν ιδρύτρια όπως και η μεγάλη αδελφή της πολλών θρησκευτικών οίκων, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την αρχιτεκτονική, την ποίηση και την λογοτεχνία, ίδρυσε (1260) το αβαείο της Αγίας Ελισάβετ στο Κουεσνόι το οποίο σήμερα είναι κατεστραμμένο. [23] Η Μαργαρίτα της Φλάνδρας σχετίζεται με το Τάγμα των Δομινικανών, κατά την διάρκεια παραμονής της στην Βαλανσιέν ίδρυσε πολλές μονές όπως στην Υπρ και στην Ντουαί, αναφέρεται ότι είχε ζητήσει συμβουλές για τον τρόπο διακυβέρνησης της από τον Θωμά Ακινάτη ειδικά σε θέματα φορολογίας των Ιουδαίων όπως προκύπτει από τα γράμματα της εποχής με αποδέκτη την δούκισσα της Βραβάντης. [24]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Female Founders: Exercising authority in Thirteenth-century Flanders and Hainaut, Erin L. Jordan, Church History and Religious Culture. Vol. 88, No. 4, Secular Women in the Documents for Late Medieval Religious Women (2008), 538-539.
  2. Female Founders: Exercising authority in Thirteenth-century Flanders and Hainaut, Erin L. Jordan, Church History and Religious Culture. Vol. 88, No. 4, Secular Women in the Documents for Late Medieval Religious Women (2008), 538-539.
  3. Kevyn de Lettenhove: AVESNES, Bouchard D, Biographie Nationale de Belgique, vol. I in Wikisource.
  4. Jim Bradbury: Philip Augustus: King of France 1180-1223, (Taylor & Francis, 1998), 324-325.
  5. Gerard Sivery: Jeanne et Marguerite de Constantinople, comtesses de Flandre et de Hainaut au XIIIe siecle in: Nicolas Dessaux (ed.): Jeanne de Constantinople, comtesse de Flandre et de Hainaut, Somogy, 2009, pp. 15-30.
  6. Nicholas 1992, pp. 156-157.
  7. Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, 181.
  8. Anne E. Lester: Creating Cistercian Nuns: The Women's Religious Movement and Its Reform in Thirteenth Century Champagne, (Cornell University Press, 2011), pp. 156-157.
  9. https://books.google.gr/books?id=n74cBQAAQBAJ&pg=PA80&lpg=PA80&dq=Avesnes+and+Dampierre&source=bl&ots=4cUco5xlmD&sig=IlsbrZWN-sri4v4-E43bK1X1d2M&hl=es&sa=X&redir_esc=y#v=onepage&q=Avesnes%20and%20Dampierre&f=false
  10. Layettes du Tresor des Chartes, vol. II 2489, Teulet, M. A. (ed.) Paris, 1863-1866, p. 335.
  11. Van Hasselt, p. 33.
  12. Nicholas 1992, p. 157.
  13. C. C. Bayley: The Formation of the German College of Electors in the mid-Thirteenth Century, Toronto 1949, p. 39.
  14. C. C. Bayley: The Formation of the German College of Electors in the mid-Thirteenth Century, Toronto 1949, p. 39.
  15. Kerrebrouck 2000, p. 246.
  16. Nicholas 1992, p. 157.
  17. Wade Labarge, pp. 111-112.
  18. Karen Nicholas: Countesses as Rulers in Flanders in: Aristocratic Women in Medieval France, ed. Theodore Evergates (Philadelphia: University of Pennsylvania, 1999).
  19. Lottin, p. 106.
  20. Wade Labarge, p. 112.
  21. Karen Nicholas: Countesses as Rulers in Flanders in: Aristocratic Women in Medieval France, ed. Theodore Evergates (Philadelphia: University of Pennsylvania, 1999).
  22. Karen Nicholas: Countesses as Rulers in Flanders in: Aristocratic Women in Medieval France, ed. Theodore Evergates (Philadelphia: University of Pennsylvania, 1999).
  23. https://books.google.gr/books?id=bmNGAAAAYAAJ&pg=PR56&dq=Quesnoy+abbaye+Sainte-Elisabeth&hl=en&sa=X&ei=SMAMT9PHAcTLhAfCq4ydBA&redir_esc=y#v=onepage&q=Quesnoy%20abbaye%20Sainte-Elisabeth&f=false
  24. Wade Labarge, pp. 112-113.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Shahar, S. (1997). Growing Old in the Middle Ages: 'Winter Clothes us in Shadow and Pain'. Routledge.
  • Wheeler, B. & Parsons, J. (2002). Eleanor of Aquitaine: Lord and Lady. Palgrave Macmillan.
  • Nicholas, David. (1992). Medieval Flanders. Longman Group UK Limited, London.
  • Lottin, Alain. Histoire des provinces françaises du nord, Westhoek-Editions, 1989.
  • Van Hasselt, André and Van Hasselt, M. Historia de Béljica y Holanda (in Spanish), Barcelona, Imprenta del Imparcial, 1884.
  • Wade Labarge, Margaret. La mujer en la Edad Media (in Spanish), Madrid, Ed. Nerea, 1988.
  • Kerrebrouck, P. Van. Les Capétiens 987-1328, Villeneuve d'Asq, 2000.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προκάτοχος:
Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης
Κόμης της Φλάνδρας
Blason Comte-de-Flandre.svg
12441278
Διάδοχος:
Γκυ της Φλάνδρας
Προκάτοχος:
Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης
Κόμης του Αινώ
Blason fr Hainaut ancien.svg
12441253 και 1257-1280
Διάδοχος:
Ιωάννης Β΄