Ελισάβετ της Ρωσίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ελισάβετ
Elizabeth of Russia by V.Eriksen.jpg
Περίοδος
εξουσίας
6 Δεκεμβρίου 1741 - 5 Ιανουαρίου 1762
Στέψη 6 Μαΐου 1742
Προκάτοχος Ιβάν ΣΤ΄ της Ρωσίας
Διάδοχος Πέτρος Γ΄ της Ρωσίας
Σύζυγος Αλεξέι Ραζουμόβσκι
Πλήρες όνομα
   Елизавета Петровна
Πατέρας Πέτρος Α΄ της Ρωσίας (ο Μέγας)
Μητέρα Αικατερίνη Α΄ της Ρωσίας
Γέννηση 29 Δεκεμβρίου 1709
Κολομένσκοε, Βασίλειο της Ρωσίας
Θάνατος 5 Ιανουαρίου 1762 (53 ετών)
Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία
Τόπος ταφής Καθεδρικός Αγίων Πέτρου και Παύλου, Αγία Πετρούπολη
Θρησκεία Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία
Υπογραφή SignatureElizabethPetrovna.jpg
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )

H Ελισάβετ Πετρόβνα (Елизаве́та I Петро́вна, 29 Δεκεμβρίου 1709 - 5 Ιανουαρίου 1762) ήταν αυτοκράτειρα της Ρωσίας από το 1741 έως το θάνατό της. Ήταν μέλος της δυναστείας των Ρομάνοφ, μικρότερη κόρη του Πέτρου Α΄ και της Αικατερίνης Α΄, που γεννήθηκε δύο χρόνια πριν από το γάμο τους. [1]

Παιδική ηλικία και μόρφωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αυτοκράτειρα Ελισάβετ γεννήθηκε στο Παλάτι του Κολομένσκ στις 29 Δεκεμβρίου του 1709 στην Αγία Πετρούπολη. Μόλις οκτώ ετών, η πριγκίπισσα Ελισάβετ ήδη προσέλκυε την προσοχή με την ομορφιά της. Η μόρφωση τής πριγκίπισσας Ελισάβετ δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως επιτυχημένη, δεδομένου ότι η μητέρα της ήταν τελείως αγράμματη. Αλλά η Ελισάβετ ήταν ζωντανή, διορατική, αστεία και έξυπνη προσωπικότητα. Εκτός από ρωσικά μιλούσε άψογα και τη γαλλική γλώσσα. Σωστής εκπαίδευσης δεν έτυχε ποτέ. Όμως και η ίδια δεν επιθυμούσε να αναπληρώσει τα κενά της εκπαίδευση της. Δεν διάβαζε σχεδόν ποτέ και τον ελεύθερο χρόνο αφιέρωνε στο κυνήγι, την κωπηλασία και την ιππασία. Μισούσε κάθε σοβαρή δουλειά. [2]

Διαδοχή στο θρόνο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η διαθήκη της Αικατερίνης Α΄ το 1727, προέβλεπε το δικαίωμα στην Ελισάβετ και τους απογόνους της στο θρόνο, μετά από τον Πέτρο Β΄ και την Άννα Πετρόβνα. Μετά το θάνατο του Πέτρου Β΄ τον Ιανουάριο του 1730, η βούληση της Αικατερίνης Α΄ είχε ξεχαστεί και στο θρόνο ανέβηκε η Άννα Ιβάνοβνα, η εξαδέλφη της Ελισάβετ. Οι δυσαρεστημένοι από την Άννα Ιβάνοβνα και τον εραστή της Μπίρονα, ήλπιζαν πως η κόρη του Πέτρου Α΄ θα τους ανατρέψει από το θρόνο. Ωστόσο, πολλοί θεωρούσαν ότι η Ελισάβετ δεν είναι αρκετά ικανή για να στήσει συνωμοσία εναντίον τους. Εκμεταλλευόμενη την πτώση του κύρους και της επιρροής τής εξουσίας της Άννας Ιβάνοβνας, τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου 1741, η 32χρόνη Ελισάβετ, ξεσήκωσε το σύνταγμα Πρεομπραζένσκι, τη στρατιωτική μονάδα της αυτοκρατορίας. Ακολούθησαν και άλλα τάγματα, που κατευθύνθηκαν προς το Χειμερινό Ανάκτορο. Μαζί με τους 308 πιστούς φρουρούς ανακήρυξε τον εαυτό της Αυτοκράτειρα, διέταξε να φυλακιστεί στο φρούριο ο διάδοχος της Άννας Ιβάνοβνας μικρανιψιός της Ιβάν ΣΤ΄ και να συλλάβει όλη την οικογένεια και τους συγγενείς της Άννας Ιβάνοβνας.

Εσωτερική πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αυτοκράτειρα Ελισάβετ είχε επανειλημμένα διακηρύξει πως θα συνέχιζε την πολιτική του Πέτρου Α΄. Κατά τα έτη 1744-1747 πραγματοποιήθηκε η απογραφή του πληθυσμού. Στα τέλη του 1740 με αρχές του 1750, προχώρησε σε μια σειρά από σημαντικές αλλαγές. Το 1754, η Γερουσία ενέκρινε το ψήφισμα για κατάργηση των δασμών και ασήμαντων τελών. Το 1744, με διάταγμα απαγόρευσε γρήγορη οδήγηση στην πόλη, επιβάλλοντας στους παραβάτες κυρώσεις. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ρωσίας μετά από εκατοντάδες χρόνια, δεν επιβαλλόταν η θανατική ποινή. Ωστόσο ενισχύθηκε η πρακτική της σωματικής τιμωρίας των δουλοπάροικων και στρατιωτών. Επισήμως, οι ιδιοκτήτες δεν είχαν δικαίωμα να εκτελούν τους αγρότες, όμως τους ανάγκαζαν να δουλεύουν μέχρι θανάτου. Σε γενικές γραμμές, η εσωτερική πολιτική της Ελισάβετ είχε προσανατολισμό προς τη σταθερότητα και την ανάπτυξη του κύρους και της δύναμης της κυβέρνησης.

Ρώσο-σουηδικός πόλεμος του 1741—1743[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1740, Πρώσος βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄ αποφάσισε να επωφεληθεί από το θάνατο του αυστριακού αυτοκράτορα Καρόλου ΣΤ΄ για να κατακτήσει τη Σιλεσία: άρχισε ο πόλεμος της αυστριακής διαδοχής. Εχθρικές στην Αυστρία, η Πρωσία και η Γαλλία προσπάθησαν να πείσουν τη Ρωσία να μην λάβει μέρος στη σύγκρουση. Η Γαλλική διπλωματία δημιούργησε ένταση ανάμεσα στη Σουηδία και τη Ρωσία, προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή της τελευταίας από τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Έτσι η Σουηδία κήρυξε τον πόλεμο στη Ρωσία. Όμως Ρωσικά στρατεύματα υπό τις διαταγές του στρατηγού Λάσσι νίκησαν τους Σουηδούς στη Φινλανδία και κατέκτησαν τα εδάφη της.

Επταετής Πόλεμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την 1η Σεπτεμβρίου του 1756 η Ρωσία κήρυξε τον πόλεμο στην Πρωσία. Το 1757, ο Φρειδερίκος Β΄ έσπασε τα αυστριακά και γαλλικά στρατεύματα και έστειλε την κύρια δύναμη κατά της Ρωσίας. Το καλοκαίρι του 1757 ο ρωσικός στρατός υπό την αρχηγία του Άπραξιν έφτασε στην Ανατολική Πρωσία. Στις 19 Αυγούστου ο ρωσικός στρατός περικυκλώθηκε από τον εχθρό, κατάφερε όμως να ξεφύγει από την περικύκλωση. Ο εχθρός έχασε οκτώ χιλιάδες άτομα και υποχώρησε. Ο Άπραξιν κατέφυγε στην Κουρλανδία χωρίς να συνεχίσει τον πόλεμο. Η Ελισάβετ διέταξε τη σύλληψη και την ανάκρισή του.

Νέος διοικητής διορίστηκε ο Φέρμορ. Στις αρχές του 1758 τα ρωσικά στρατεύματα κατέλαβαν την Καινιξβέργη και στη συνέχεια το σύνολο της Ανατολικής Πρωσίας, της οποίας ο πληθυσμός ορκίστηκε στην αυτοκράτειρα. Τον Αύγουστο του 1758 στο χωριό Τσορνντόρφ έγινε αιματηρή μάχη, η οποία δεν έφερε τη νίκη σε κανένα από τα δύο μέρη. Έτσι ο Φέρμορ αναγκάστηκε να παραδώσει την διοίκηση του στρατού. Ρωσικός στρατός υπό την ηγεσία του Σαλίτικοφ την 1η Αυγούστου του 1759 κοντά στην Καινιξβέργη έδωσε αποφασιστική μάχη εναντίον 48.000 Πρώσων στρατιωτών. Ο στρατός του Φρειδερίκου Β΄ καταστράφηκε ολοσχερώς. Στις 28 Σεπτεμβρίου του 1760 καταλήφθηκε το Βερολίνο.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Δεκέμβριο του 1761 η Ελισάβετ πέθανε από αιμορραγία λόγω άγνωστης στην τότε ιατρική νόσου. Στο θρόνο τη διαδέχτηκε ο ανιψιός της Πέτρος Γ΄. Ο νέος αυτοκράτορας επέστρεψε στον Φρειδερίκο Β΄ όλη την κατακτημένη γη.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. “The Daughter of Peter the Great: A History of Russian Diplomacy and of the Russian Court Under the Empress Elizabeth Petrovna, 1741–1762.” by Robert Nisbet Bain, pg. 142
  2. Elizabeth and Catherine by Robert Coughlan, p.57.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα