Χειμερινά Ανάκτορα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 59°56′25″N 30°18′50″E / 59.9404°N 30.3139°E / 59.9404; 30.3139

Χειμερινά Ανάκτορα
Winter Palace Panorama 3.jpg
Τα χειμερινά ανάκτορα όπως φαίνονται από την πλατεία των Ανακτόρων
Είδος παλάτι
Αρχιτεκτονική Elizabethan Baroque
Γεωγραφικές Συντεταγμένες 59°56′25″N 30°18′50″E
Τοποθεσία Dvortsovy Municipal Okrug[1]
Χώρα Ρωσία[1]
Έναρξη κατασκευής 18ος αιώνας
Ένοικοι Ερμιτάζ
Διαχειριστής Ερμιτάζ
Αρχιτέκτονας Φραντσέσκο Μπαρτολομέο Ραστρέλι
Δημιουργός Ελισάβετ της Ρωσίας
Προστασία cultural heritage site in Russia[2]
Ιστότοπος
Επίσημη ιστοσελίδα
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Τα Χειμερινά Ανάκτορα (ρωσικά: Зи́мний дворе́ц) στην Αγία Πετρούπολη ήταν, από το 1732 μέχρι το 1917, η επίσημη κατοικία των Ρώσων μοναρχών, ανάμεσα στον ποταμό Νέβα και την πλατεία των Ανακτόρων, δίπλα στο χώρο όπου ο Μέγας Πέτρος είχε κτίσει τα αρχικά Χειμερινά Ανάκτορα. Το σημερινό κτίριο είναι το τέταρτο κατά σειρά και βρισκόταν υπό συνεχή αναδιαμόρφωση ανάμεσα στο 1730 και το 1837, όταν υπέστη σημαντικές καταστροφές από πυρκαγιά και επανακατεσκευάστηκε άμεσα. Η κατάληψη του ανακτόρου το 1917, όπως απεικονίζεται σε σοβιετικούς πίνακες και στη ταινία του Σεργκέι Αϊζενστάιν Οκτώβρης έγινε σύμβολο της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Τα ανάκτορα σχεδιάστηκαν από διάφορους αρχιτέκτονες, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Μπαρτολομέο Ραστρέλι, σε ρυθμό ο οποίος έγινε γνωστός ως ελισαβετιανό μπαρόκ. Το πράσινο και λευκό ανάκτορο έχει σχήμα επιμήκους ορθογώνιου, με την κύρια πρόσοψη να έχει μήκος 250 μέτρα και 30 μέτρα ύψος. Υπολογίζεται ότι διαθέτει 1.500 δωμάτια. Μετά την ανακατασκευή του 1837, το εξωτερικό έμεινε ίδιο, αλλά μεγάλα τμήματα του εσωτερικού επανασχεδιάστηκαν σε ποικίλους ρυθμούς, με αποτέλεσμα το ανάκτορο να περιγραφεί ως ανάκτορο του 19ου αιώνα εμπνευσμένο από ένα μοντέλο σε ροκοκό ρυθμό.[3]

Σήμερα, το ανάκτορο ανήκει στο συγκρότημα κτιρίων που στεγάζουν το μουσείο Ερμιτάζ.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 ArchINFORM. 7853. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
  2. okn-mk.mkrf.ru/cultureObjects/viewMaps/210850.
  3. Budberg, Moura (1969). Great Palaces (The Winter Palace. Pages 194–201). London: Hamlyn Publishing Group Ltd, σελ. 200. ISBN 0-600-01682-X.