Αρεόπολη Λακωνίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 36°39′58″N 22°22′53″E / 36.66611°N 22.38139°E / 36.66611; 22.38139

Αρεόπολη
Άγαλμα Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Αρεόπολη
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
Αποκεντρωμένη ΔιοίκησηΠελοποννήσου - Δυτικής Ελλάδας- Ιονίου
ΠεριφέρειαΠελοποννήσου
Περιφερειακή ΕνότηταΛακωνίας
ΔήμοςΑνατολικής Μάνης
Δημοτική ΕνότηταΟιτύλου
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμαΠελοπόννησος
ΝομόςΛακωνίας
Υψόμετρο256 μέτρα
Πληθυσμός888 κάτοικοι (2011)
Άλλα
Παλαιά ονομασίαΑρεόπολις (Τσίμοβα)
Ταχ. κωδ.23062
Τηλ. κωδ.2733
https://www.anatolikimani.gov.gr/
Το Λιμένι, επίνειο της Αρεόπολης.
Η πρώην Επαρχία Οιτύλου, με πρωτεύουσα την Αρεόπολη.
Ο πρώην Δήμος Οιτύλου, με έδρα την Αρεόπολη.
Η Δημοτική Ενότητα Οιτύλου, με έδρα την Αρεόπολη.
Ο Δήμος Ανατολικής Μάνης, με έδρα το Γύθειο και ιστορική έδρα την Αρεόπολη.

Η Αρεόπολη είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αρεοπόλεως και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου, του Δήμου Ανατολικής Μάνης.[1]

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αρεόπολη Λακωνίας βρίσκεται σε υψόμετρο 256 μέτρων[2] και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει 888 μόνιμους κατοίκους.[3] Μέχρι το 1912, ονομαζόταν Αρεόπολις (Τσίμοβα).[4] Αποτελεί έδρα της Κοινότητας Αρεοπόλεως και της Δημοτικής Ενότητας Οιτύλου, καθώς και ιστορική έδρα του Δήμου Ανατολικής Μάνης. Έχει κριθεί διατηρητέος οικισμός και δεσπόζει πάνω από το επίνειό της, το Λιμένι. Η περιοχή της παράγει εκλεκτά ελαιόλαδα και έχει αξιόλογη κτηνοτροφία.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αρεόπολη επί Τουρκοκρατίας διατήρησε την ανεξαρτησία της και λεγόταν Τσίμοβα, ή Τζίμοβα και είναι η πατρίδα των Μαυρομιχαλαιων. Στο Λιμένι σώζεται παλαιός πύργος της οικογένειάς τους. Στις 17 Μαρτίου 1821 στην Αρεόπολη, υψώθηκε η πρώτη σημαία της Ελληνικής Επανάστασης.[5]

Πληθυσμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κοινότητα Αρεοπόλεως (Έδρα: Αρεόπολη)
Κοινότητα Κάτοικοι (2011) Οικισμοί Κάτοικοι (2011)
Κοινότητα Αρεοπόλεως 1.014 η Αρεόπολη 888
τα Δρυάλια 18
το Λαγοκοίλι 48
το Λιμένι 11
οι Ομαλές 21
ο Σωτήρας 28

Ονομασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ονομασία Τσίμοβα, ή Τζίμοβα, επί Τουρκοκρατίας, κατά την επικρατέστερη εκδοχή, είναι σλαβική λέξη που σημαίνει «πόλη του διαβόλου», ή «μικρός κάμπος». Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή ιδρύθηκε από δυο αδέλφια από την Καλλίπολη της Θράκης, οι οποίοι, πριν το 1200, κατέφυγαν στο Οίτυλο για να γλιτώσουν από τις τουρκικές επιδρομές. Καθώς οι οικογένειές τους αυξάνονταν, έκτισαν νέο χωριό, την Τσίμοβα, ένα από τα παλαιότερα της Πελοποννήσου. Η ονομασία Αρεόπολη οφείλεται στον Άρη, θεό του πολέμου, κατά την Ελληνική Μυθολογία, ή στους αέρηδες της περιοχής, που φυσούν όλο το χρόνο.[6]

Αξιοθέατα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ναός Ταξιαρχών Αρεόπολης: Οι Ταξιάρχες (τέλη 18ου αιώνα), μητρόπολη της Αρεόπολης, στην ιστορική Πλατεία της 17ης Μαρτίου 1821, με σημαντικό γλυπτό τέμπλο και εξαίρετο λιθανάγλυφο διάκοσμο. Το εντυπωσιακό πολυώροφο καμπαναριό (1836) αποτελεί σήμα όλης της πόλης.[7]
  • Ναός Αγίου Χαραλάμπους και Παναγίτσας: Ο διπλός ναός της Παναγίας και του Αγίου Χαραλάμπους, στην πλατεία Νιαρχάκου, με τοιχογραφίες του 1869 και ενδιαφέρον βαθμιδωτό καμπαναριό με λιθανάγλυφα.[8]
  • Ναός Αγίου Αθανασίου: Ο ναός του Αγίου Αθανασίου στην πλατεία Αθανάτων.[9]
  • Ναός Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου: Ο Άη Γιάννης ο Πρόδρομος (αρχές 18ου αι.) των Μαυρομιχαλαίων, με εξαιρετικές τοιχογραφίες του 1746 και 1868.[10]
  • Ναός «Παναγία η Γεωργιάνικη»: Η «Παναγία η Γεωργιάνικη» (μέσα 18ου αι.) των Μαυρομιχαλαίων, με όμορφα λαϊκά λιθανάγλυφα και τέμπλο με αξιόλογες εικόνες.[11]
  • Βυζαντινό Μουσείο Μάνης «Πύργος Πικουλάκη»: Ο Πύργος Πικουλάκη, δίπλα στον ναό του Αγίου Ιωάννη, αποτελεί έναν από τους σταθμούς του "Δικτύου Μουσείων Μάνης". Η μόνιμη έκθεση έχει θέμα τις "Ιστορίες θρησκευτικής πίστης της Μάνης".[12]
  • Ναός Αγίου Νικολάου: Ο Άγιος Νικόλαος (1807) με δωδεκάπλευρο τρούλο και ενδιαφέροντα ξύλινο γυναικωνίτη.[13]
  • Πύργος Καπετανάκου: Ο Πύργος του Καπετανάκου, γνωστής οικογένειας της περιοχής, βρίσκεται στο κέντρο του οικισμού και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της Μανιάτικης αρχιτεκτονικής. Κτίστηκε το 1865 και τα τελευταία χρόνια τον αγόρασε και τον αναπαλαίωσε ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού, μετατρέποντάς τον σε ξενώνα Α’ κατηγορίας. Αποτελείται από το ισόγειο και δύο ορόφους και διαθέτει έξι δωμάτια.[14]

Αρχαιολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ολόκληρη η ευρύτερη περιοχή είναι γεμάτη ενδείξεις και μαρτυρίες αρχαιολογικού και παλαιοανθρωπολογικού ενδιαφέροντος. Πολλά σπήλαια της περιοχής έχουν ερευνηθεί, τουλάχιστον επιφανειακά, και έχουν αποδώσει σημαντικά ευρήματα. Από τις γνωστότερες αρχαιολογικά θέσεις της περιοχής, είναι το Σπήλαιο Απήδημα.[15]

Διοικητικές μεταβολές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αποτελέσματα Εκλογών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βίντεο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εικόνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εικόνες
1) Αρεόπολη
2) Αρεόπολη
3) Αρεόπολη
4) Αρεόπολη
5) Αρεόπολη
6) Αρεόπολη
7) Αρεόπολη
8) Αρεόπολη
9) Αρεόπολη
10) Αρεόπολη
11) Αρεόπολη
12) Αρεόπολη
13) Αρεόπολη
14) Αρεόπολη
15) Αρεόπολη
16) Αρεόπολη
17) Αρεόπολη - Άγαλμα Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη
18) Αρεόπολη
19) Αρεόπολη
20) Αρεόπολη
21) Αρεόπολη - Η πόλη από ψηλά με τον Ναό των Ταξιαρχών
22) Αρεόπολη - Ο διπλός ναός της Παναγίας και του Αγίου Χαραλάμπους
23) Αρεόπολη - Κεντρικός δρόμος
24) Αρεόπολη - Σε αυτόν το χώρο ύψωσαν τη Σημαία της Εθνεγερσίας στις 17-03-1821

Χάρτης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.3ος, σ.485.
  • Ανάργυρου Κουτσιλιέρη, "Ιστορία της Μάνης". εκδόσεις Παπαδήμας, Αθήνα 1996.
  • Δασκαλάκη Α. "Η ΜΑΝΗ και η Οθωμανική Αυτοκρατορία 1453-1821". εκδόσεις Πελασγός, Αθήνα 2001.
  • "Η Μάνη μέσα στους αιώνες", Α' Συμπόσιον 1997, εκδόσεις Δήμου Αρεόπολης.
  • Νικόλαος Δρανδάκης. "Σχεδίασμα καταλόγου των τοιχογραφημένων Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Ναών Λακωνίας". Αθήνα 1996.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]