Δροσοπηγή Λακωνίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 36°40′20″N 22°27′43″E / 36.67222°N 22.46194°E / 36.67222; 22.46194

Δροσοπηγή
Ο ναός του Αγίου Νικολάου στη Δροσοπηγή
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Δροσοπηγή
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΔήμοςΑνατολικής Μάνης
Γεωγραφία και στατιστική
Περιφερειακή ενότηταΛακωνίας
Υψόμετρο427 μ
Πληθυσμός45 (2011)
Άλλα
Παλαιά ονομασίαΤσεροβά
Τα χωριά Παρασυρός, και Σκουτάρι, καθώς επίσης ο όρμος Σκουταρίου (αρχαία Ασίνη) και το ακρωτήριο της Παγανέας.

Η Δροσοπηγή είναι ένα παραδοσιακό χωριό στη Μάνη, που ανήκει διοικητικά στο δήμο Ανατολικής Μάνης και είναι μέρος της δημοτικής μονάδας του Γυθείου.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παλαιότερα λεγόταν Τσεροβά και αναφέρεται για πρώτη φορά το 1554. Το όνομα Τσεροβά-Τσερουβά σημαίνει Κλειδίον, και προυπήρχε, ονομάζοντας την ευρύτερη περιοχή. Πιθανώτατα προέρχεται από την αρχαία λέξη Αρραβα (=πύλη, θύρα), ή από την λέξη Χεραβός (=χάσμα, άνοιγμα τής γής), επίσης όπως αναφέρει ο Ησύχιος και την Καραβός (=πύλη). Μετά τον εκλατινισμό περιοχών προέκυψε το όνομα Ceruva=τσεροβά. Πράγματι η περιοχή καλύπτει τά παρα πάνω χαρακτηριστικά, με κυριότερο εκείνο που την θέλει πύλη εισόδου πρός την νοτιότερη Ταινάρια περιοχή. Από εκεί πέρασε και ο Παυσανίας, και ο Ciriaco de' Pizzicolli γνωστότερος σαν Κυριάκος από την Ανκόνα. Από εκείνη την περιοχή επιχειρήθηκε η κατάληψη της Μάνης τόσο από τον Χατζή Οσμάν το 1779, όσο και από τον Ιμπραήμ το 1826. Σύμφωνα με κάποια άλλη εκδοχή η ονομασία είναι από την βουλγαρική ρίζα cer (=βελανιδιά). Όλες οι γύρω πλαγιές, του υψώματος που βρίσκεται, είναι κατάφυτες από βελανιδιές.[1] Απέναντι στην δυτική πλευρά του υπάρχει ένας λόφος, που στην κορυφή του βρίσκεται η ερειπωμένη Βυζαντινή πόλη Καρυούπολις, ενώ στην βόρεια πλευρά του ιδίου λόφου η Παναγίτσα.

Πολύ ψηλότερα προς τον νότο στην κορυφή του βουνού, υπάρχουν τα ερείπια της Παλιάς Τσεροβάς. Αυτήν που σήμερα λέγεται από τους ντόπιους Παλιοκοτρώνα και την εγκατέλειψαν οι κάτοικοί της για να ιδρύσουν το νέο χωριό.[2]

Περιγραφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην είσοδο του χωριού από την δυτική πλευρά υπάρχει η "Κοίμησης της Θεοτόκου". Παλαιός μονόχωρος ναός, θα πρέπει να ήταν η εκκλησία της Τσεροβάς, και η αυλή που την περιβάλλει ο κοιμητηριακός χώρος.

Το εσωτερικό καλύπτεται από αγιογραφίες, του 18ου αιώνα, πιθανότατα του 1768 από μέλη της οικογένειας αγιογράφων Κληροδέτη, που δραστηριοποιήθηκε στην ευρύτερη περιοχή. Στα ανατολικά του χωριού υπάρχει, και ένα παρόμοιο ξωκλήσι η "Αγία Ελεούσα".

Το χωριό βρίσκεται σε σημαντικό υψόμετρο, και αποτελείται από παραδοσιακά μανιάτικα πυργόσπιτα, υπαγόμενο στους διατηρητέους οικισμούς.

Απογραφές
Έτος Πληθυσμός
1981 104
1991 102
2001 80
2011 45

Συγκοινωνία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το χωριό εξυπηρετείται από τη γραμμή λεωφορείου Γύθειο–Αρεόπολη τρεις φορές την εβδομάδα.

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο ημερολόγιο του εμπειρικού ιατρού Παπαδάκη αναφέρεται πόλεμος το 1727. Πρόκειται πιθανότατα για τοπική διαμάχη, και αναφέρονται οι τραυματίες, παπά Ζευγολάτης, Δημητράκης Πεταλάκης, Καλαπόθος Πουλάκης και Μάρτης Μουντουράκης.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Κώστας Κόμης, Πληθυσμοί και οικισμοί της Μάνης 15ος-19ος αιώνας, εκδοθέν από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.
  2. Ανάργυρος Κουτσιλιέρης, Ιστορία Μάνης, εκδόσεις Παπαδήμα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]