Μετάβαση στο περιεχόμενο

Αγγλικανική Κοινωνία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Αγγλικανική Κοινωνία
Σημαία της Αγγλικανικής Κοινωνίας
ΕίδοςΚοινωνία
ΚατηγοριοποίησηΠροτεσταντική
ΠροσανατολισμόςΑγγλικανική
ΚείμενοΠροτεσταντική Βίβλος
ΘεολογίαΑγγλικανικό δόγμα
ΠολιτείαΕπισκοπική
Αρχιεπίσκοπος'Sede vacante', διορίστηκε η Σάρα Μάλαλι
Γενικός ΓραμματέαςΆντονι Πόγκο
ΠεριοχήΠαγκόσμια εκκλησία
ΈδραΛονδίνο, Αγγλία
ΙδρυτήςΤσαρλς Λόνγκλεϊ
Καταβολές1867
ΔιαχωρισμόςΡωμαιοκαθολική Εκκλησία
ΔιαχωρισμοίΣυνεχιζόμενο Αγγλικανικό κίνημα (Continuing Anglican movement, 1977)
Μερικοί υποστηρικτές της Αγγλικανικής επανατοποθέτησης (από το 2002, μερικώς)
Προσωπική εξαρχία (από το 2009, μερικώς)
Διεθνές Διάσκεψη για το Μέλλον του Αγγλικανισμού (2025)
Μέλη85–110 εκατομμύρια (2025)
Επίσημη ιστοσελίδαanglicancommunion.org

Η Αγγλικανική Κοινωνία (αγγλικά: Anglican Communion) είναι η παγκόσμια ένωση των εθνικών και περιφερειακών Αγγλικανικών εκκλησιών, καθεμιά εκ των οποίων έχει πλήρη αυτονομία. Όπως υποδηλώνει το όνομά της, η Αγγλικανική Κοινωνία αποτελεί ένωση των Εκκλησιών που ευρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με την Εκκλησία της Αγγλίας, θεωρούμενη ως η Μητέρα Εκκλησία όλων, με επίκεντρο τον προκαθήμενό της, Αρχιεπίσκοπο Καντουαρίας[1]. Το καθεστώς πλήρους κοινωνίας σημαίνει, ιδανικά, ότι υπάρχει αμοιβαία συμφωνία σε ουσιώδη δόγματα και ότι η πλήρης συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή της κάθε εθνικής εκκλησίας είναι διαθέσιμη σε όλους τους κοινωνούς Αγγλικανούς.

Η Αγγλικανική Κοινωνία αριθμεί περίπου 85-110 εκατομμύρια μέλη το 2025,[1][2][3] ανάμεσα στις 47 εκκλησίες που την αποτελούν,[4] ήταν η τρίτη[5] ή τέταρτη μεγαλύτερη χριστιανική κοινωνία μετά την Καθολική Εκκλησία, την Ορθόδοξη Εκκλησία, και πιθανότατα την Παγκόσμια Κοινωνία Αναμορφωμένων Εκκλησιών.[6] Η Αγγλικανική Κοινωνία θεωρεί το βάπτισμα «το παραδοσιακό μέτρο» ή τον ορισμό για τον ορισμό κάποιου ως «μέλος».[7]

Η Αγγλικανική Κοινωνία οργανώθηκε και αναγνωρίστηκε επίσημα ως τέτοια στο Συνέδριο του Λάμπεθ το 1867 στο Λονδίνο, υπό την ηγεσία του Τσαρλς Λόνγκλεϊ, Αρχιεπίσκοπο Καντουαρίας. Οι εκκλησίες της Αγγλικανικής Κοινωνίας θεωρούν τον εαυτό τους μέρος της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας, με τη λατρεία να βασίζεται στο Βιβλίο Κοινής Προσευχής.[8] Οι παραδοσιακές καταβολές της αγγλικανικής διδασκαλίας συνοψίζονται στα Τριάντα Εννέα Άρθρα (1571) και στα Βιβλία των Ομιλιών.[9]

Όπως και στην ίδια την Εκκλησία της Αγγλίας, η Αγγλικανική Κοινωνία περιλαμβάνει το ευρύ φάσμα πεποιθήσεων και λειτουργικών πρακτικών που απαντώνται στις ευαγγελικές, κεντρικές και αγγλοκαθολικές παραδόσεις του αγγλικανισμού· έχουν εκπροσωπηθεί τόσο η ευρύτερη μεταρρυθμισμένη αγγλικανική θεολογία όσο και η μικρότερη αρμινιανή αγγλικανική θεολογική προσέγγιση.[10] Κάθε εθνική ή περιφερειακή εκκλησία είναι πλήρως ανεξάρτητη, διατηρώντας τη δική της νομοθετική διαδικασία και την επισκοπική της οργάνωση υπό την ηγεσία των τοπικών προκαθημένων (primates). Για πολλούς πιστούς, ο αγγλικανισμός αντιπροσωπεύει μια διακριτή μορφή Καλβινιστικού Προτεσταντισμού που αναδύθηκε υπό την επιρροή του Μεταρρυθμιστή Τόμας Κράνμερ,[11] για άλλους μια μέση οδό ανάμεσα σε δύο κλάδους του προτεσταντισμού — τον Λουθηρανισμό και τον Καλβινισμό— και για κάποιους ακόμη μια ομολογία που είναι ταυτόχρονα Καθολική και Καλβινιστική.[12][13]

Οι περισσότεροι από τους πιστούς της κατοικούν στην Αγγλόσφαιρα των πρώην βρετανικών κτήσεων. Η πλήρης συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή κάθε εκκλησίας είναι διαθέσιμη σε όλα τα κοινωνούντα μέλη. Εξαιτίας της ιστορικής τους σύνδεσης με την Αγγλία (ecclesia anglicana σημαίνει «αγγλική εκκλησία»), μερικές από τις εκκλησίες-μέλη είναι γνωστές ως «Αγγλικανικές», όπως η Αγγλικανική Εκκλησία του Καναδά. Άλλες, για παράδειγμα η Εκκλησία της Ιρλανδίας και οι Επισκοπικές Εκκλησίες της Σκωτίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, έχουν επίσημα ονόματα που δεν περιλαμβάνουν τη λέξη «Αγγλικανική» (Anglican). Αντίστροφα, ορισμένες εκκλησίες που χρησιμοποιούν το όνομα «Αγγλικανική» δεν είναι μέλη της Κοινωνίας· αυτές, γενικά, αποσχίστηκαν λόγω διαφωνιών σχετικά με την κατεύθυνση της Κοινωνίας.

Οι ανεξάρτητες εκκλησίες

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αγγλικανική Κοινωνία αποτελείται από τριάντα οκτώ ανεξάρτητες εκκλησίες, η κάθε μια με τον δικό της προκαθήμενο. Αυτές οι επαρχίες παίρνουν τη μορφή εθνικών εκκλησιών (όπως στον Καναδά και στην Ιρλανδία) ή εκκλησιών ομάδων διαφόρων κρατών (όπως στην κεντρική Αφρική και στη νοτιοανατολική Ασία). Οι επαρχίες είναι:

Επιπλέον υπάρχουν έξι εκκλησίες οι οποίες δεν ανήκουν σε επαρχία, αυτές είναι:

  • Η Αγγλικανική Εκκλησία των Βερμούδων (υπάγεται εκκλησιαστικά στον Αρχιεπίσκοπο Καντουαρίας)
  • Η Εκκλησία της Κεϋλάνης (Σρι Λάνκας) (υπάγεται εκκλησιαστικά στον Αρχιεπίσκοπο Καντουαρίας)
  • Η Ενορία των Νήσων Φώκλαντ (υπάγεται εκκλησιαστικά στον Αρχιεπίσκοπο Καντουαρίας)
  • Η Επισκοπική Εκκλησία της Κούβας (διοικείται από μητροπολιτικό συμβούλιο)
  • Η Ισπανική Μεταρρυθμισμένη Επισκοπική Εκκλησία (υπάγεται εκκλησιαστικά στον Αρχιεπίσκοπο Καντουαρίας)
  • Η Λουσιτανική Καθολική Αποστολική Ευαγγελική Εκκλησία της Πορτογαλίας (υπάγεται εκκλησιαστικά στον Αρχιεπίσκοπο Καντουαρίας)

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. 1 2 Office, Anglican Communion. «Anglican Communion: Archbishop of Canterbury». Anglican Communion Website (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2018.
  2. ↑ «How much influence does the global Anglican Communion have in choosing the next Archbishop of Canterbury?». www.churchtimes.co.uk. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2025.
  3. ↑ Bumgardner, David (17 Οκτωβρίου 2025). «A house divided: The Anglican communion's great reset». Baptist News Global (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2025.
  4. ↑ Office, Anglican Communion. «Anglican Communion: Member Churches». Anglican Communion Website (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2025.
  5. ↑ Multiple sources:
  6. ↑ Multiple sources:
  7. ↑ Gledhill, Ruth (12 Νοεμβρίου 2015). «Anglican membership figures could be out by millions». www.christiantoday.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2025.
  8. ↑ Samuel, Chimela Meehoma (28 Απριλίου 2020). Treasures of the Anglican Witness: A Collection of Essays (στα Αγγλικά). Partridge Publishing. ISBN 978-1-5437-5784-2. In addition to his emphasis on Bible reading and the introduction to the Book of Common Prayer, other media through which Cranmer sought to catechize the English people were the introduction of the First Book of Homilies and the 39 Articles of Religion. Together with the Book of Common Prayer and the Forty-Two Articles (which were later reduced to thirty-nine), the Book of Homilies stands as one of the essential texts of the Edwardian Reformation, and they all helped to define the shape of Anglicanism then, and in the subsequent centuries. More so, the Articles of Religion, whose primary shape and content were given by Archbishop Cranmer and Bishop Ridley in 1553 (and whose final official form was ratified by Convocation, the Queen, and Parliament in 1571), provided a more precise interpretation of Christian doctrine to the English people. According to John H. Rodgers, they "constitute the formal statements of the accepted, common teaching put forth by the Church of England as a result of the Reformation."
  9. ↑ Samuel, Chimela Meehoma (28 Απριλίου 2020). Treasures of the Anglican Witness: A Collection of Essays (στα Αγγλικά). Partridge Publishing. ISBN 978-1-5437-5784-2. In addition to his emphasis on Bible reading and the introduction to the Book of Common Prayer, other media through which Cranmer sought to catechize the English people were the introduction of the First Book of Homilies and the 39 Articles of Religion. Together with the Book of Common Prayer and the Forty-Two Articles (which were later reduced to thirty-nine), the Book of Homilies stands as one of the essential texts of the Edwardian Reformation, and they all helped to define the shape of Anglicanism then, and in the subsequent centuries. More so, the Articles of Religion, whose primary shape and content were given by Archbishop Cranmer and Bishop Ridley in 1553 (and whose final official form was ratified by Convocation, the Queen, and Parliament in 1571), provided a more precise interpretation of Christian doctrine to the English people. According to John H. Rodgers, they "constitute the formal statements of the accepted, common teaching put forth by the Church of England as a result of the Reformation."
  10. ↑ Hampton, Stephen. «Anti-Arminians: The Anglican Reformed Tradition from Charles II to George I». The Gospel Coalition. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2024.
  11. ↑ Samuel, Chimela Meehoma (28 Απριλίου 2020). Treasures of the Anglican Witness: A Collection of Essays (στα Αγγλικά). Partridge Publishing. ISBN 978-1-5437-5784-2. In addition to his emphasis on Bible reading and the introduction to the Book of Common Prayer, other media through which Cranmer sought to catechize the English people were the introduction of the First Book of Homilies and the 39 Articles of Religion. Together with the Book of Common Prayer and the Forty-Two Articles (which were later reduced to thirty-nine), the Book of Homilies stands as one of the essential texts of the Edwardian Reformation, and they all helped to define the shape of Anglicanism then, and in the subsequent centuries. More so, the Articles of Religion, whose primary shape and content were given by Archbishop Cranmer and Bishop Ridley in 1553 (and whose final official form was ratified by Convocation, the Queen, and Parliament in 1571), provided a more precise interpretation of Christian doctrine to the English people. According to John H. Rodgers, they "constitute the formal statements of the accepted, common teaching put forth by the Church of England as a result of the Reformation."
  12. ↑ Anglican and Episcopal History (στα Αγγλικά). Historical Society of the Episcopal Church. 2003. σελ. 15. Others had made similar observations, Patrick McGrath commenting that the Church of England was not a middle way between Roman Catholic and Protestant, but "between different forms of Protestantism", and William Monter describing the Church of England as "a unique style of Protestantism, a via media between the Reformed and Lutheran traditions". MacCulloch has described Cranmer as seeking a middle way between Zurich and Wittenberg but elsewhere remarks that the Church of England was "nearer Zurich and Geneva than Wittenberg.
  13. ↑ Avis 1998, σελίδες 417–419.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Αγγλικανική_Κοινωνία&oldid=11493299"