Το 1952 διεξήχθη το 3ο παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Η Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου αποφάσισε το πρωτάθλημα αυτό να γίνει με τους κανόνες της Φόρμουλα 2. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 18 Μαΐου και τελείωσε μετά από 8 αγώνες στις 7 Σεπτεμβρίου. Νικητής ήταν ο Ιταλός Αλμπέρτο Ασκάρι, με Φερράρι.
Η Alfa Romeo, μην μπορόντας να χρηματοδοτήσει το νέο αυτοκίνητο αποχωρεί από το πρωτάθλημα. Η FIA έκανε χρήση των κανονισμών της Φόρμουλα 2, με σκοπό να προσελκύσει περισσότερους κατασκευαστές, αν και τελικά η Φερράρι, με το μοντέλο Ferrari 500 νίκησε σε όλα τα Ευρωπαικά γκραν πρι. Οι κινητήρες ήταν δίλιτροι χωρίς υπερτροφοδότηση. Ο Ασκάρι νίκησε σε 6 αγώνες, ενώ δεν αγωνίστηκε στο πρώτο γκραν πρι στην Ελβετία, αφού βρισκόταν στις ΗΠΑ για το Indianapolis 500. Η Gordini και η Maserati είχαν μικρές αλλαγές, ενώ ο Μάικ Χόθορν με Cooper θα καταφέρει με την ικανότητά του να κερδίσει μια θέση στη Φερράρι την επόμενη χρονιά. Ο Φάντζιο μετά από ένα σοβαρό ατύχημα, δεν πήρε μέρος σε αυτό το πρωτάθλημα.
Σε σχέση με το 2ο πρωτάθλημα αντί της πίστας της Ισπανίας υπήρχε μία νέα στη Ολλανδία. Παράλληλα διάφοροι ανεπίσημοι αγώνες διοργανώθηκαν σε όλο τον κόσμο.
Οι επίσημοι αγώνες και οι νικητές τους:
|
Αγώνας |
Πίστα |
Ημερομηνία |
Ταχύτερος Γύρος |
Νικητής |
Ομάδα |
Ελαστικά |
| 1 |
Γκραν Πρι Ελβετίας |
Circuit Bremgarten |
18 Μαΐου |
Πίερο Ταρούφι |
Πίερο Ταρούφι |
Ferrari |
Pirelli |
| 2 |
Indianapolis 500 |
Indianapolis Motor Speedway |
30 Μαΐου |
Μπιλ Βούκοβιτς |
Τρόι Ρούτμαν |
Kuzma-Offenhauser |
Firestone |
| 3 |
Γκραν Πρι Βελγίου |
Circuit de Spa-Francorchamps |
22 Ιουνίου |
Αλμπέρτο Ασκάρι |
Αλμπέρτο Ασκάρι |
Ferrari |
Pirelli |
| 4 |
Γκραν Πρι Γαλλίας |
Rouen-Les-Essarts |
6 Ιουλίου |
Αλμπέρτο Ασκάρι |
Αλμπέρτο Ασκάρι |
Ferrari |
Pirelli |
| 5 |
Γκραν Πρι Βρετανίας |
Silverstone Circuit |
19 Ιουλίου |
Αλμπέρτο Ασκάρι |
Αλμπέρτο Ασκάρι |
Ferrari |
Pirelli |
| 6 |
Γκραν Πρι Γερμανίας |
Nürburgring |
3 Αυγούστου |
Αλμπέρτο Ασκάρι |
Αλμπέρτο Ασκάρι |
Ferrari |
Englebert |
| 7 |
Γκραν Πρι Ολλανδίας |
Circuit Zandvoort |
17 Αυγούστου |
Αλμπέρτο Ασκάρι |
Αλμπέρτο Ασκάρι |
Ferrari |
Pirelli |
| 8 |
Γκραν Πρι Ιταλίας |
Autodromo Nazionale Monza |
7 Σεπτεμβρίου |
Αλμπέρτο Ασκάρι |
Αλμπέρτο Ασκάρι |
Ferrari |
Pirelli |
Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπερνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού με άλλον, οι δυό τους μοιράζονταν τους βαθμούς. Μόνο τα καλύτερα 4 αποτελέσματα μετρούσαν στη τελική βαθμολογία κάθε οδηγού. Από τους 104 οδηγούς που πήραν μέρος, οι παρακάτω 22 κατάφεραν να πάρουν βαθμούς, ενω συνολικά 71 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο από τους αγώνες.
|
Οδηγός |
Ομάδα |
Βαθμοί |
| 1 |
Αλμπέρτο Ασκάρι |
Ferrari |
36 (53,5) |
| 2 |
Τζουζέπε Φαρίνα |
Ferrari |
24 (27) |
| 3 |
Πίερο Ταρούφι |
Ferrari |
22 |
| 4 |
Ρούντι Φίσερ |
Ferrari |
10 |
| 5 |
Μάικ Χόθορν |
Cooper-Bristol |
10 |
| 6 |
Ρόμπερτ Μάνζον |
Gordini |
9 |
| 7 |
Τρόυ Ρούτμαν |
Kuzma-Offenhauser |
8 |
| 8 |
Λουίτζι Βιλορέσι |
Ferrari |
8 |
| 9 |
Χοσέ Φροϊλάν Γκονζάλεζ |
Maserati |
6.5 |
| 10 |
Τζιμ Ράθμαν |
Kurtis Kraft-Offenhauser |
6 |
| 11 |
Ζαν Μπεχρά |
Gordini |
6 |
| 12 |
Σαμ Χανκς |
Kurtis Kraft-Offenhauser |
4 |
| 13 |
Κεν Γουάρτον |
Frazer-Nash-Bristol |
3 |
| 14 |
Ντένις Πουρ |
Connaught |
3 |
| 15 |
Ντουέιν Κάρτερ |
Lesovski-Offenhauser |
3 |
| 16 |
Άλαν Μπράουν |
Cooper- Bristol |
2 |
| 17 |
Μορίς Τριντιγνάντ |
Gordini |
2 |
| 18 |
Πολ Φρερ |
HWM-Alta |
2 |
| 19 |
Φελίς Μπονέτο |
Maserati |
2 |
| 20 |
Αρτ Κρος |
Kurtis Kraft-Offenhauser |
2 |
| 21 |
Έρικ Θόμπσον |
Connaught |
2 |
| 22 |
Μπιλ Βούκοβιτς |
Kurtis Kraft-Offenhauser |
1 |
|
Φόρμουλα 1 |
|
| Σεζόν |
|
|
| Πρωταθλητές |
Τζουζέπε Φαρίνα (1950) · Χουάν Μανουέλ Φάντζιο (1951, 1954, 1955, 1956, 1957) · Αλμπέρτο Ασκάρι (1952, 1953) · Μάικ Χόθορν (1958) · Τζακ Μπράμπαμ (1959, 1960, 1966) · Φιλ Χιλ (1961) · Γκρέιαμ Χιλ (1962, 1968) · Τζιμ Κλάρκ (1963, 1965) · Τζον Σέρτις (1964) · Ντένις Χιούλμ (1967) · Τζάκι Στιούαρτ (1969, 1971, 1973) · Γιόχεν Ριντ (1970) · Έμερσον Φιτιπάλντι (1972, 1974) · Νίκι Λάουντα (1975, 1977, 1984) · Τζέιμς Χαντ (1976) · Μάριο Αντρέτι (1978) · Τζόντι Σέκτερ (1979) · Άλαν Τζόουνς (1980) · Νέλσον Πικέ (1981, 1983, 1987) · Κέκε Ρόσμπεργκ (1982) · Αλέν Προστ (1985, 1986, 1989, 1993) · Άιρτον Σένα (1988, 1990, 1991) · Νάιτζελ Μάνσελ (1992) · Μίχαελ Σουμάχερ (1994, 1995, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004) · Ντέιμον Χιλ (1996) · Ζακ Βιλνέβ (1997) · Μίκα Χάκινεν (1998, 1999) · Φερνάντο Αλόνσο (2005, 2006) · Κίμι Ράικονεν (2007) · Λιούις Χάμιλτον (2008) · Τζένσον Μπάτον (2009) · Σεμπάστιαν Φέτελ (2010, 2011, 2012)
|
|