Το 1959 διεξήχθη το 10ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Το πρωτάθλημα διεξήχθη από τις 30 Μαΐου έως τις 12 Δεκεμβρίου, και πραγματοποιήθηκαν 9 αγώνες. Νικητής αναδείχθηκε ο Αυστραλός Τζακ Μπράμπαμ.
Η Κούπερ κατάφερε να δημιουργήσει ένα πολύ δυνατό μονοθέσιο και να κυριαρχήσει στο πρωτάθλημα. Μια δεύτερη βρετανική ομάδα, η BRM κατάφερε να πάρει την πρώτη της νίκη με τον Σουηδό Γιόακιμ Μπονιέρ, στο Γκραν Πρι της Ολλανδίας. Δυνατή ήταν και η Φερράρι, με τον Τόνι Μπρουκς να νικά σε δύο αγώνες.
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε με νίκη του Μπράμπαμ, στο Γκραν Πρι του Μονακό. Ο Μπονιέρ νίκησε στην Ολλανδία και ο Μπρουκς στη Γαλλία, σε ένα Γκραν Πρι που ο Στέρλινγκ Μος, που οδηγούσε μία BRM ακυρώθηκε, γιατί δέχτηκε βοήθεια σε κάποια έξοδό του, ενώ είχε πετύχει τον ταχύτερο γύρο. Στο Γκραν Πρι της Βρετανίας νικητής ήταν ο Μπράμπαμ ένω στο Γερμανικό Γκραν Πρί, που διεξήχθη στην πολύ γρήγορη πίστα του AVUS, νικητής ήταν ξανά ο Τόνι Μπρουκς, με Φερράρι. Στα δύο επόμενα Γκραν Πρι σε Πορτογαλία και Ιταλία, νικητής ήταν ο Στέρλινγκ Μος, με μονοθέσιο της Κούπερ πιά, ενώ στο τελευταίο Γκραν Πρί, που διεξήχθη στις ΗΠΑ, νικητής ήταν ο Μπρους ΜακΛάρεν. Νικητής στο Indianapolis 500 ήταν ο Ρότζερ Γουάρντ.
Το Γκραν Πρι της Βρετανίας διεξήχθει στο Aintree και αυτό της Γερμανίας στην πίστα του AVUS (Automobil-Verkehrs- und Übungs-Straße), κοντά στο Βερολίνο. Νέο Γκραν Πρι ήταν αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών, στην πίστα Sebring Raceway, ένας αγώνας που αποδείχθηκε οικονομική καταστροφή για τους διοργανωτές του.
|
Αγώνας |
Πίστα |
Ημερομηνία |
Ταχύτερος Γύρος |
Νικητής |
Ομάδα |
| 1 |
Γκραν Πρι Μονακό |
Circuit de Monaco |
10 Μαΐου |
Τζακ Μπράμπαμ |
Τζακ Μπράμπαμ |
Cooper-Climax |
| 2 |
Indianapolis 500 |
Indianapolis Motor Speedway |
30 Μαΐου |
Τζόνυ Τόμσον |
Ρότζερ Γουάρντ |
Watson-Offenhauser |
| 3 |
Γκραν Πρι Ολλανδίας |
Circuit Zandvoort |
31 Μαΐου |
Στέρλινγκ Μος |
Γιόακιμ Μπονιέρ |
BRM |
| 4 |
Γκραν Πρι Γαλλίας |
Reims-Gueux |
5 Ιουλίου |
Στέρλινγκ Μος |
Τόνι Μπρούκς |
Ferrari |
| 5 |
Γκραν Πρι Βρετανίας |
Aintree Motor Racing Circuit |
18 Ιουλίου |
Στέρλινγκ Μος /
Μπρους ΜακΛάρεν |
Τζακ Μπράμπαμ |
Cooper-Climax |
| 6 |
Γκραν Πρι Γερμανίας |
AVUS |
2 Αυγούστου |
Τόνι Μπρουκς |
Τόνι Μπρουκς |
Ferrari |
| 7 |
Γκραν Πρι Πορτογαλίας |
Circuito de Monsanto |
23 Αυγούστου |
Στέρλινγκ Μος |
Στέρλινγκ Μος |
Cooper-Climax |
| 8 |
Γκραν Πρι Ιταλίας |
Autodromo Nazionale Monza |
13 Σεπτεμβρίου |
Φιλ Χιλ |
Στέρλινγκ Μος |
Cooper-Climax |
| 9 |
Γκραν Πρι Ηνωμένων Πολιτειών |
Sebring Raceway |
12 Δεκεμβρίου |
Μορίς Τριντινάντ |
Μπρους ΜακΛάρεν |
Cooper-Climax |
Πρωτάθλημα Κατασκευαστών[Επεξεργασία]
Στη βαθμολογία μετρούσαν τα καλύτερα έξι αποτελέσματα κάθε κατασκευαστή (δεν συμπεριλαμβάνονται οι ομάδες που έλαβαν μέρος αποκλειστικά στο Indianapolis 500).
| Θέση |
Κατασκευαστής |
Βαθμοί |
| 1 |
Cooper-Climax |
40 (53) |
| 2 |
Scuderia Ferrari |
32 (38) |
| 3 |
BRM |
18 |
| 4 |
Lotus-Climax |
5 |
| 5 |
Cooper-Maserati |
0 |
| 6 |
Aston Martin |
0 |
| 7 |
Porsche |
0 |
| 8 |
Maserati |
0 |
| 9 |
Connaught Engineering |
0 |
| 10 |
JBW-Maserati |
0 |
| 11 |
Fry-Climax |
0 |
| 12 |
Vanwall |
0 |
| 13 |
Cooper-OSCA |
0 |
| 14 |
Cooper-Borgward |
0 |
| 15 |
Tec-Mec - Maserati |
0 |
| 16 |
Kurtis Kraft-Offenhauser |
0 |
Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Αυτή τη φορά δε μοιράζονταν οι βαθμοί σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού. Στη τελική κατάταξη μετρούσαν τα 6 καλύτερα αποτελέσματα. Από τους 88 οδηγούς οι παρακάτω 19 βαθμολογήθηκαν ενώ συνολικά 48 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο αγώνα.
|
Οδηγός |
Ομάδα |
Βαθμοί |
| 1 |
Τζακ Μπάρμπαμ |
Cooper-Climax |
31 (34) |
| 2 |
Τόνι Μπρουκς |
Ferrari / Vanwall |
27 |
| 3 |
Στέρλινγκ Μος |
Cooper-Climax/ BRM |
25.5 |
| 4 |
Φιλ Χιλ |
Ferrari |
20 |
| 5 |
Μορίς Τρεντινιάν |
Cooper-Climax |
19 |
| 6 |
Μπρους ΜακΛάρεν |
Cooper-Climax |
16.5 |
| 7 |
Νταν Γκέρνι |
Ferrari |
13 |
| 8 |
Γιόακιμ Μπονιέρ |
BRM |
10 |
| 9 |
Μάστεν Γκρέγκορι |
Cooper-Climax |
10 |
| 10 |
Ρότζερ Γουόρντ |
Watson-Offenhauser |
8 |
| 11 |
Τζιμ Ράθμαν |
Watson-Offenhauser |
6 |
| 12 |
Τζόνυ Τόμσον |
Lesovsky-Offenhauser |
5 |
| 13 |
Χάρρυ Σελ |
BRM |
5 |
| 14 |
Άινς Άιρλαντ |
Lotus-Climax |
5 |
| 15 |
Ολιβιέ Γκεντεμπιέν |
Ferrari |
3 |
| 16 |
Τόνι Μπετενχάουζεν |
Epperly-Offenhauser |
3 |
| 17 |
Κλιφ Άλισον |
Ferrari |
2 |
| 18 |
Ζαν Μπερά |
Ferrari |
2 |
| 19 |
Πολ Γκόλντσμιθ |
Epperly-Offenhauser |
2 |
|
Φόρμουλα 1 |
|
| Σεζόν |
|
|
| Πρωταθλητές |
Τζουζέπε Φαρίνα (1950) · Χουάν Μανουέλ Φάντζιο (1951, 1954, 1955, 1956, 1957) · Αλμπέρτο Ασκάρι (1952, 1953) · Μάικ Χόθορν (1958) · Τζακ Μπράμπαμ (1959, 1960, 1966) · Φιλ Χιλ (1961) · Γκρέιαμ Χιλ (1962, 1968) · Τζιμ Κλάρκ (1963, 1965) · Τζον Σέρτις (1964) · Ντένις Χιούλμ (1967) · Τζάκι Στιούαρτ (1969, 1971, 1973) · Γιόχεν Ριντ (1970) · Έμερσον Φιτιπάλντι (1972, 1974) · Νίκι Λάουντα (1975, 1977, 1984) · Τζέιμς Χαντ (1976) · Μάριο Αντρέτι (1978) · Τζόντι Σέκτερ (1979) · Άλαν Τζόουνς (1980) · Νέλσον Πικέ (1981, 1983, 1987) · Κέκε Ρόσμπεργκ (1982) · Αλέν Προστ (1985, 1986, 1989, 1993) · Άιρτον Σένα (1988, 1990, 1991) · Νάιτζελ Μάνσελ (1992) · Μίχαελ Σουμάχερ (1994, 1995, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004) · Ντέιμον Χιλ (1996) · Ζακ Βιλνέβ (1997) · Μίκα Χάκινεν (1998, 1999) · Φερνάντο Αλόνσο (2005, 2006) · Κίμι Ράικονεν (2007) · Λιούις Χάμιλτον (2008) · Τζένσον Μπάτον (2009) · Σεμπάστιαν Φέτελ (2010, 2011, 2012)
|
|