Κατάλογος Σκώτων μοναρχών
 |
Αυτό το λήμμα χρειάζεται μετάφραση. Αν θέλετε να συμμετάσχετε, μπορείτε να επεξεργαστείτε το λήμμα μεταφράζοντάς το ή προσθέτοντας δικό σας υλικό και να αφαιρέσετε το {{μετάφραση}} μόλις το ολοκληρώσετε. Είναι πιθανό (και επιθυμητό) το ξενόγλωσσο κείμενο να έχει κρυφτεί σαν σχόλιο με τα <!-- και -->. Πατήστε "επεξεργασία" για να δείτε ολόκληρο το κείμενο. |
Ο μονάρχης της Σκωτίας ήταν ο αρχηγός του κράτους του Βασιλείου της Σκωτίας. Σύμφωνα με την παράδοση, ο πρώτος Βασιλιάς των Σκώτων ήταν ο Κέννεθ Μακ Άλπιν (Cináed mac Ailpín), ο οποίος ίδρυσε το κράτος το 843. Η διάκριση μεταξύ του Βασιλείου της Άλμπα/Σκωτίας και του Βασιλείου των Πίκτων είναι μάλλον το προϊόν μεταγενέστερου μεσαιωνικού μύθου και σύγχυση από μια αλλαγή στην ονοματολογία, δηλαδή ο Rex Pictorum (Βασιλιάς των Πίκτων) γίνεται ri Alban (Βασιλιάς της Άλμπα) υπό τον Ντόναλντ Β' . Η αλλαγή αυτή έγινε περί τα τέλη του 9ου αι., όταν η γλώσσα των βασιλικών χρονικών άλλαξε από λατινική σε καθομιλούμενη. Εκείνη την περίοδο, η λέξη Alba στα Γαελικά είχε καταλήξει να αναφέρεται στο Βασίλειο των Πίκτων παρά στη Βρετανία (η παλαιότερη σημασία της).[1]
Το Βασίλειο των Πίκτων έγινε απλά γνωστό ως Βασίλειο της Άλμπα στα Γαελικά, το οποίο αργότερα έγινε γνωστό στα Αγγλικά ως Σκωτία· οι όροι διατηρούνται σε αμφότερες τις γλώσσες έως σήμερα. Κατά τον ύστερο 11ο αιώνα και προς το ύστατο τέλος του, οι Σκώτοι βασιλείς χρησιμοποιούσαν τον όρο rex Scottorum, ή Βασιλιάς των Σκώτων, για να αναφερθούν στους εαυτούς τους στα Λατινικά. Ο τίτλος του Βασιλιά των Σκώτων περιέπεσε εν αχρηστεία το 1707 όταν το Βασίλειο της Σκωτίας συγχωνεύθηκε με το Βασίλειο της Αγγλίας για να δημιουργήσουν το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας. Έτσι η Βασίλισσα Άννα έγινε η τελευταία μονάρχης της Σκωτίας (και ταυτόχρονα, η τελευταία μονάρχης της Σκωτίας) και η πρώτη μονάρχης της Μεγάλης Βρετανίας. Τα δύο βασίλεια οιράζονταν ένα μονάρχη από το 1603 (βλέπε Ένωση των Στεμμάτων), και ο Κάρολος Β' ήταν ο τελευταίος Σκώτος μονάρχης που στέφθηκε πραγματικά στην Σκωτία, στο Σκόουν το 1651.
Βασιλείς της Σκωτίας[Επεξεργασία]
από την ενοποίησή της μέχρι την ένωση των στεμμάτων Σκωτίας και Αγγλίας
- House of Dunkeld (Οίκος των Ντάνκελντ)
- Malcolm II (Μάλκολμ Β΄) 1005- 34
- Duncan I (Ντάνκαν Α΄) 1034-40
- Macbeth (Μάκβεθ) 1040 –57
- Malcolm III Canmore (Μάλκολμ Β΄ Κάνμορ) 1057-93
- Donald III Donalbane (Ντόναλντ Γ΄Ντόναλμπαν) 1093-94 & 1094-97
- Duncan II (Ντάνκαν Β΄) 1094
- Edgar (Έντγκαρ) 1097-1107
- Alexander I (Αλέξανδρος Α΄) 1107-24
- David I (Δαυΐδ Α΄) 1124-53
- Malcolm IV ((Μάλκολμ Δ΄) 1153-65
- William the Lion (Γουλιέλμος ο Λέων) 1165- 1214
- Alexander II (Αλέξανδρος Β΄) 1214-49
- Alexander III (Αλέξανδρος Γ΄) 1249-86
- Margaret of Norway (Μαργαρίτα της Νορβηγίας) 1286-90
- House of Balliol (Οίκος των Μπαλιόλ)
- John Baliol (Ιωάννης Μπαλιόλ) 1292-96
- (προσάρτηση στην Αγγλία) 1296-1306
- House of Bruce (Οίκος των Μπρους)
- Robert I the Bruce (Ροβέρτος Α΄ ο Μπρους) 1306-29
- David II (Δαυΐδ Β΄) 1329-71
- House of Stuart (Οίκος των Στούαρτ)
- Robert II (Ροβέρτος Β΄) 1371-90
- Robert III (Ροβέρτος Γ΄) 1390-1406
- James I (Ιάκωβος Α΄) 1406-37
- James II (Ιάκωβος Β΄) 1437-60
- James III (Ιάκωβος Γ΄) 1460-88
- James IV (Ιάκωβος Δ΄) 1488-1513
- James V (Ιάκωβος Ε΄) 1513- 42
- Mary (Μαρία Στούαρτ) 1542-67
- James VI1 (Ιάκωβος ΣΤ΄) 1567-1625
- από το 1603 ο Ιάκωβος ΣΤ΄ ήταν βασιλιάς και της Αγγλίας ως James I (Ιάκωβος Α΄, προσωπική ένωση). Το 1707 με την Union Act (Πράξη της Ένωσης) τα δύο στέμματα ενώθηκαν και αποτέλεσαν το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας.
Σημειώσεις[Επεξεργασία]
- ↑ Broun, Cheese. Scottish Independence. pp. 71–97.
Αναφορές[Επεξεργασία]
- Alan Orr Anderson, Early Sources of Scottish History: AD 500–1286, 2 τόμοι, (Edinburgh, 1922)
- Broun, Dauvit (2007), Scottish Independence and the Idea of Britain. From the Picts to Alexander III., Edinburgh University Press, ISBN 978-0-7486-2360-0
- Hudson, Benjamin T., Kings of Celtic Scotland, (Westport, 1994)
- William Forbes Skene (ed.), Chronicles of the Picts, Chronicles of the Scots and other Early Memorials of Scottish History, (Edinburgh, 1867)
