Οίκος της Σαβοΐας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Θυρεός του Οίκου της Σαβοΐας

Ο Οίκος της Σαβοΐας (ιταλικά: Casa Savoia) υπήρξε οικογένεια ηγεμόνων, που δραστηριοποιήθηκε στην ιστορική περιοχή της Σαβοΐας, περί τον 11ο αιώνα. Η ιστορική κομητεία περιελάμβανε μέρη της σημερινής Ιταλίας, Ελβετίας και Γαλλίας, και σταδιακά επεκτάθηκε συμπεριλαμβάνοντας το Βασίλειο της Ιταλίας, από το 1861 έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Βασίλειο της Κροατίας καθώς και το Βασίλειο της Αλβανίας. Γόνοι του Οίκου υπήρξαν και οι Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄, Ουμβέρτος Α΄, Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ και Ουμβέρτος Β΄, όλοι τους μονάρχες επί ηνωμένης Ιταλίας για πάνω από 85 χρόνια. Ο τελευταίος αυτών βασίλεψε για λίγες μόλις εβδομάδες, αφού κατόπιν δημοψηφίσματος το πολίτευμα άλλαξε σε κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Ιστορικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Οίκος της Σαβοΐας έλκει την καταγωγή του, όπως και άλλες ελεύθερες κοινότητες της Ελβετίας, από την ευρύτερη περιοχή που πλέον ονομάζεται Ελβετία. Το δε όνομα του Οίκου ανάγεται στην ιστορική περιοχή της Σαβοΐας, που βρίσκεται ανάμεσα στη Γαλλία και την Ιταλία. Συν τω χρόνω, ο Οίκος επεκτάθηκε γεωγραφικά, ηγεμονεύοντας σχεδόν ολόκληρη την ιταλική χερσόνησο, ωστόσο η επικράτησή του δεν οφείλεται σε φαντασμαγορικές μάχες και κατακτήσεις, αλλά στη σταδιακή αναδιάταξη των συνόρων, κάτι που διευκόλυναν οι γάμοι σκοπιμοτήτων καθώς και η μεθοδική επεκτατική πολιτική.

Όψιμη περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

«Πατέρας» του Οίκου θεωρείται ο Ουμβέρτος Α΄ (1003–1047 ή 1048), λεγόμενος και Ασπροχέρης, του οποίου η οικογένεια καταγόταν από την περιοχή του Μαγδεμβούργου της Σαξωνίας· εκεί καταγράφεται για πρώτη φορά το οικογενειακό όνομα, εμφανιζόμενο τον 10ο αιώνα σε δύο αδελφούς, τον Αμαδέο και τον Ουμβέρτο<. Αν και πτωχή αρχικά χώρα, οι κληρονόμοι του θρόνου κατάφεραν με τη διπλωματία τους να περιέλθουν στον έλεγχό τους σημαντικά αλπικά περάσματα. Δύο από τους γιους του Ουμβέρτου ακολούθησαν τον κλήρο, και αναρριχώμενοι τα αξιώματα διετέλεσαν επίσκοποι στο Αβαείο του Αγίου Μαυρίκιου στις όχθες του Ροδανού ποταμού, ανατολικά της Λίμνης της Γενεύης· ο δε Άγιος Μαυρίκιος παραμένει και στις μέρες μας προστάτης άγιος του Οίκου της Σαβοΐας.

Κληρονόμος του θρόνου, ο Όθων της Σαβοΐας, ανέλαβε ηγεμόνας το 1051 μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου του αδελφού Αμεδέου. Ο γάμος του με τη Μαρκησία Αδελαΐδα εκ Τορίνου αυτομάτως συμπεριέλαβε την Κομητεία της Σούσα, με τις πόλεις του Τορίνου και του Πινερόλο, στην επικράτεια του Οίκου<. Η διπλωματική αυτή κίνηση τέθηκε σύντομα υπ´όψη των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, αποδίδοντας ανάστημα στον Οίκο έναντι της Γαλλίας, της Αγγλίας και της Ισπανίας.

Μήλον της έριδος ήταν η διαφιλονικούμενη περιοχή που εντοπίζεται στο σημερινό Καντόνι του Βω (Vaud), όπου και είχαν καταλάβει το Κάστρο του Σιγιόν (Château of Chillon): η επέλαση στο Βω ανακόπηκε από τη Γενεύη κατά τη διάρκεια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, μετά την οποία το κάστρο περιήλθε στο Καντόνι της Βέρνης. Αργότερα, το Πεδεμόντιο ενώθηκε με την Σαβωδία, ούτως ώστε προέκυψε εκ παραφθοράς το όνομα Σαβοΐα (Savoia). Οι δε Σαβόϊοι έλκυαν την καταγωγή τους από τους Κέλτες και τους Ρωμαίους.

Επέκταση, υποχώρηση και ευημερία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα τέλη του 14ου αιώνα ο Οίκος της Σαβοΐας έχει επεκταθεί στις παρακείμενές του περιοχές και, με τις ευλογίες του Αυτοκράτορα Σιγισμούνδου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Αμαδέος Η΄ στέφεται το 1416 Δούκας της Σαβοΐας.

Εντούτοις, την εποχή της Αναγέννησης, ο Οίκος περνά σε πολεμική κρίση· ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας εισβάλει στο Πεδεμόντιο της Σαβοΐας και την υπόλοιπη Ιταλία, καταλαμβάνοντας μέχρι το 1494 και τη Νάπολη. Ο Οίκος της Σαβοΐας υπαναχωρεί και καθιστά το Τορίνο ως έδρα του, όπου και παραμένει μέχρι την ενοποίηση της Ιταλίας.

Το 1553 στον θρόνο ανεβαίνει ο Εμμανουήλ Φιλιμπέρ: οι οικογενειακές του εκτάσεις ανήκουν πλέον στο Γαλλικό Στέμμα και ελπίζοντας να τις επανακτήσει, συμμαχεί με την κύρια απειλή της Γαλλίας, τον Οίκο των Αψβούργων. Δηλώνει υποταγή στον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας και του ανατίθεται η διοίκηση των Κάτω Χωρών (οι οποίες τότε αποτελούνταν από 17 επαρχίες, σε σημερινά εδάφη της Ολλανδίας, του Βελγίου, του Λουξεμβούργου, της Γαλλίας και της Γερμανίας) από το 1555 έως το 1559. Με αυτήν την ιδιότητα ηγείται της Ισπανικής εισβολής στη βόρεια Γαλλία, σημειώνοντας μεγάλη νίκη στο Saint-Quentin το 1557. Εκμεταλλευόμενος τις διάφορες έριδες του ευρωπαϊκού πολιτικού κόσμου της εποχής, αρχίζει να ανακαταλαμβάνει περιοχές πάλαι ποτέ του Οίκου της Σαβοΐας, μεταξύ αυτών και την πόλη του Τορίνου. Η πρωτεύουσα του Δουκάτου μεταφέρεται έτσι από το Σαμπερί στο Τορίνο και -καταργώντας την λατινική- ως επίσημη γλώσσα ορίζεται πλέον η ιταλική.

Η οικονομική άνθιση του 17ου αιώνα στην περιοχή του Τορίνου συμπαρέσυρε τον Οίκο της Σαβοΐας, καθιστώντας τον αναγνωρίσιμη οικονομική δύναμη. Ο Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ επένδυσε στις μεταφορές, αναπτύσσοντας το λιμάνι της Νίκαιας και κατασκευάζοντας έναν δρόμο, ο οποίος μέσω των Άλπεων συνέδεε την Ιταλία με τη Γαλλία. Ταυτόχρονα, οι πολιτικοί του χειρισμοί και η εστιασμένη του διπλωματία, χάρισαν στον Οίκο περαιτέρω εδαφική επέκταση. Στις αρχές του 18ου αιώνα, επί Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής, ο Βίκτωρ Αμαδέος Β΄ της Σαρδηνίας συμμαχεί με το στρατόπεδο των Αψβούργων και μέσω της Συνθήκης της Ουτρέχτης κερδίζει σημαντικά εδάφη στην ΒΑ Ιταλία, καθώς και το Στέμμα της Σικελίας.

Το Βασίλειο της Ιταλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τη βοήθεια του Βασιλείου της Σικελίας, την αναγνώριση του αξιώματος της βασιλείας καθώς και τον πλούτο του Παλέρμο, ο Οίκος της Σαβοΐας αναπτύσσεται και ισχυροποιείται ακόμη περισσότερο. Το 1720 ανταλλάσσουν μάλιστα την Σικελία με την Σαρδηνία, την οποία και ηγεμονεύουν, ενώ το 1792 συντάσσονται με την Πρώτη Συμμαχία εναντίον της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας· ο Ναπολέων θα τους καταρρίψει το 1796, υποχρεώνοντάς τους στην αποδοχή της Συνθήκης των Παρισίων, απόρροια της οποίας είναι η ελεύθερη διέλευση του Γαλλικού Στρατού μέσω του Πεδεμοντίου. Δυο χρόνια αργότερα, το 1798, ο στρατηγός Μπαρτελεμί Ζουμπέρ καταλαμβάνει το Τορίνο και υποχρεώνει τον Κάρολο Εμμανουήλ Δ΄ να παραιτηθεί τού θρόνου του και να αυτοεξοριστεί στη Σαρδηνία. Με την πτώση του Ναπολέοντα, το 1814 το βασίλειο αποκαθίσταται και -βάσει του Συνεδρίου της Βιέννης- προσαρτάται σ' αυτό η Δημοκρατία της Γένοβας.

Εν τω μεταξύ, η λαϊκή γνώμη χρωματίζεται από εθνικιστικές προσωπικότητες· ο Τζουζέπε Ματσίνι διακηρύσσει πως η ενοποίηση της Ιταλίας θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο μέσω της λαϊκής εξέγερσης. Ωστόσο, μετά την αποτυχία των επαναστάσεων του 1848, οι Ιταλοί εθνικιστές αναγνώρισαν στο Βασίλειο της Σαρδηνίας και τον πρωθυπουργό του Κόμη του Καβούρ την ευκαιρία να λάβει το όραμά τους για μια ενωμένη Ιταλία σάρκα και οστά. Το 1848, υπό το Αλβερτινό Καθεστώς (Statuto Albertino), ο Κάρολος Αλβέρτος αναγνώρισε το σύνταγμα του Βασιλείου της Σαρδηνίας, το οποίο συμπεριελάμβανε τις περιοχές της βορειοδυτικής Ιταλίας, όπως το Πεδεμόντιο. Το Αλβερτινό Καθεστώς αποτέλεσε έτσι τη νομική βάση του Βασιλείου, ακόμη και μετά την Ιταλική ενοποίηση, καθώς και την μετατροπή του Βασιλείου της Σαρδηνίας σε Βασίλειο της Ιταλίας το 1861.

Το νεοσύστατο Βασίλειο της Ιταλίας αποτέλεσε το πρώτο ιταλικό κράτος που περιελάμβανε ολόκληρη την ιταλική χερσόνησο, από την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας· ο πρώτος του εστεμμένος - Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄-, ωστόσο, δεν είχε υπό την ηγεμονία του τις επαρχίες της Βενετίας και του Λάτιο. Ωστόσο, ο Οίκος της Σαβοΐας κυριάρχησε στην Ιταλία για πολλές ακόμη δεκαετίες, επικρατώντας του Ιταλο-Αυστριακού Πολέμου και της συνεχιζόμενης Ιταλικής ενοποίησης, διασχίζοντας ακόμη και το κατώφλι του 20ού αιώνα, οπότε και ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η σκοτεινή πλευρά της Σαβοΐας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από την ιστορία του Οίκου της Σαβοΐας δεν λείπουν τα μελανά σημεία και οι επίμαχες ιστορικές αναφορές· σε αρκετές περιπτώσεις έχει ασκηθεί σφοδρή κριτική για μαζικές σφαγές άοπλων πολιτών, συμπεριλαμβανομένων παιδιών και γηραιών.

Τον Απρίλη του 1655 γίνεται αναφορά στην αντίσταση των Βαλδένσιων, μια Προτεσταντική μειονότητα, κατά της μετακίνησής τους και περιορισμού τους σε απόμακρα σημεία του βασιλείου. Σε απάντηση, ο Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ διέταξε την εξόντωσή τους· το βίαιο του γεγονότος προκάλεσε την αποστροφή της Ευρώπης, με τον Όλιβερ Κρόμγουελ (τότε ηγεμόνα της Αγγλίας) να πρωτοστατεί υπέρ των Βαλδένσιων, μέσα από επιστολές, εράνους, εφαρμόζοντας γενική νηστεία, αλλά και με την απειλή να αποστείλει στρατιωτικές δυνάμεις. Η εν λόγω σφαγή ενέπνευσε τον Τζον Μίλτον να συγγράψει το σονέτο "On the Late Massacre in Piedmont" ("επί της μακαρίου σφαγής στο Πεδεμόντιο").

Αιματοβαμμένο θα μείνει και το 1898, όπου σημειώνεται μεγάλη σύγκρουση μεταξύ των αρχών και διαδηλωτών, οι οποίοι διαμαρτύρονται για τις υψηλότατες τιμές στο ψωμί. Το συμβάν, όπου χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και κανόνια κατά του πλήθους, θα μείνει στην ιστορία ως «Σφαγή του Μπάβα-Μπεκάρις», ενώ ο βασιλεύς Ουμβέρτος Α΄ θα παρασημοφορήσει τον Φιορέντσο Μπάβα-Μπεκάρις για την επιτυχή εκτέλεση της αποστολής του. Το γεγονός αυτό εξοργίζει μεγάλη μερίδα του πληθυσμού και προκαλεί, τον Ιούλιο του 1900 στη Μόντσα, τη δολοφονία του βασιλέως· εκτελεστής ήταν ο Γκαετάνο Μπρέσι, αδελφός μιας από τις γυναίκες που σκοτώθηκαν στις οδομαχίες, ο οποίος επέστρεψε στην Ιταλία από της ΗΠΑ για να εκδικηθεί τον άδικο χαμό της. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο βασιλέας είχε ήδη στοχοποιηθεί στο παρελθόν, από τους αναρχικούς Τζοβάννι Πασανάντε και Πιέτρο Ατσιαρίτο.

Άνοδος του φασισμού και τέλος της μοναρχίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με το πέρας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, η Ιταλία βρέθηκε σε μειονεκτική θέση, σε σχέση τουλάχιστον με αυτά που είχαν συμφωνηθεί κατά τη Συμφωνία του Λονδίνου (1915). Η φθίνουσα πορεία της οικονομίας της έδωσε έρεισμα για την απαξίωση του πολιτικού της κόσμου, αλλά και βήμα στην άνοδο του εθνικισμού· αποτέλεσμα όλων αυτών υπήρξε η συμβολική Πορεία προς τη Ρώμη, υπό την ηγεσία του μετέπειτα φασιστικού ηγέτη Μπενίτο Μουσολίνι.

Παρά την προτροπή του στρατηγού και αντιβασιλέα Πιέτρο Μπαντόλιο για την αντιμετώπιση του φασιστικού κινήματος, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ αποφασίζει να δείξει ανοχή στις κινήσεις του Μουσολίνι, διορίζοντάς τον πρωθυπουργό στις 28 Οκτωβρίου 1922. Η σιωπηρή παρουσία του βασιλέα δεν απέτρεψε την αυξανόμενη δύναμη και καταπάτηση εξουσιών, καθιστώντας τον Μουσολίνι απόλυτο ηγέτη, ο οποίος κατάργησε κάθε δημοκρατικό στοιχείο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1925. Τρία χρόνια αργότερα η απόπειρα του βασιλέα για ανατροπή της φασιστικής ηγεσίας απέτυχε παταγωδώς· η ηττοπαθής στάση του βασιλέα τον κατέστησε αντικείμενο δριμύτατης κριτικής, με δεινές συνέπειες τόσο για την Ιταλία όσο και τη μοναρχία εν γένει.

Το 1936 η Ιταλία καταλαμβάνει την Αιθιοπία, της οποίας ο Βίκτωρ Εμμανουήλ στέφεται Αυτοκράτορας, ενώ τρία χρόνια αργότερα στην Αυτοκρατορία προστίθεται το Στέμμα της Αλβανίας. Με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μουσολίνι και οι δυνάμεις του άξονα βρίσκονται στη θέση των ηττημένων· οι υποστηρικτές του βασιλέα στρέφονται στις Συμμαχικές Δυνάμεις, οι οποίες θα δώσουν την υποστήριξή τους με την προϋπόθεση της απομάκρυνσης του Μουσολίνι από την ηγεσία. Στις 24 Ιουλίου 1943, κατόπιν αρνητικού ψηφίσματος του Ανώτατου Φασιστικού Συμβουλίου, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ αποπέμπει τον Μουσολίνι, αποκαθιστά τα Στέμματα της Αιθιοπίας και Αλβανίας και δίνει το χρίσμα της πρωθυπουργίας στον Πιέτρο Μπαντόλιο. Στις 8 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους η νέα κυβέρνηση ανακοινώνει τον, ήδη από πέντε ημερών, συνασπισμό της στις Συμμαχικές Δυνάμεις· εντούτοις, ο βασιλιάς σε ακόμη μια επίδειξη έλλειψης κρίσεως, καταφεύγει με την κυβέρνηση στο Μπρίντιζι, αφήνοντας τις στρατιωτικές του δυνάμεις χωρίς οδηγίες.

Καθώς οι Σύμμαχοι και οι δυνάμεις της Αντίστασης καταδιώκουν τα ναζιστικά και φασιστικά στοιχεία της χώρας, η κοινή λογική υπαγορεύει την αδυναμία διακυβέρνησης από τον Βίκτωρα Εμμανουήλ. Τον Ιούνιο του 1944 η Ρώμη απελευθερώνεται και η βασιλική ηγεσία περνάει στον Πρίγκηπα Ουμβέρτο, ο οποίος λαμβάνει το χρίσμα του Luogotenente (γενικός αντιστράτηγος του βασιλείου). Μέσα στον επόμενο χρόνο η κοινή γνώμη βρίσκει ανακούφιση σε δημοψήφισμα, περί διατήρησης του μοναρχικού καθεστώτος ή της καθιέρωσης δημοκρατικού πολιτεύματος. Σε μια απόπειρα να επηρεάσει την ψήφο, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ παραιτείται του θρόνου στις 9 Μαΐου 1946, παραδίδοντας το Στέμμα στον υιό του Ουμβέρτο Β΄· τα αποτελέσματα θα τον διαψεύσουν, καθώς έναν μήνα αργότερα, το 54% των ψηφοφόρων τάσσεται υπέρ της δημοκρατίας. Ο έκπτωτος βασιλέας καταφεύγει στην Αίγυπτο, όπου και απέπνευσε έναν χρόνο μετά.

Το Βασίλειο της Ιταλίας καταργείται επίσημα στις 12 Ιουνίου 1946, με τον Ουμβέρτο να παραδίδει τα σκήπτρα της εξουσίας στον νέο πρωθυπουργό Αλτσίντε ντε Γκάσπερι, και με τη γενική έκκληση για την υποστήριξη της νέας κυβέρνησης. Ο τελευταίος μονάρχης αυτοεξορίζεται ανεπιστρεπτί στην Πορτογαλία, όπου και πεθαίνει το 1983.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ιταλίας, το ισχύον πολίτευμα της δημοκρατίας δεν μπορεί να υποστεί καμία αλλαγή με συνταγματική αναθεώρηση, καθιστώντας έτσι την αναστροφή του σε μοναρχία απολύτως παράνομη. Στο σύνταγμα προβλέπετο η απαγόρευση εισόδου στη χώρα κάθε άρρενος διαδόχου του Οίκου της Σαβοΐας· η άρση του επίμαχου άρθρου τελέστηκε το 2002, ως μέρος μιας συμφωνίας που προβλέπει την ελεύθερη είσοδο του Πρίγκηπα Βίκτωρα Εμμανουήλ, ύστατου διαδόχου του Οίκου, με την καθολική παραίτησή του από όλα του τα δικαιώματα επί του θρόνου[1].

Ο Οίκος της Σαβοΐας σήμερα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα ανάκτορα του βασιλικού οίκου στο Τορίνο καθώς και παρακείμενα κτήρια αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Οι βασιλικοί τίτλοι και αξιώματα του Οίκου δεν ενέχουν πλέον καμία νομική αναγνώριση από τη Δημοκρατία της Ιταλίας, ωστόσο τα εναπομείναντα μέλη της σειράς διαδοχής του θρόνου (δελφίνοι) διατηρούν σε κάποιον βαθμό τους τίτλους τους, ιδίως ως μέλη δυναστειών και έκπτωτων βασιλικών οικογενειών, όπως αυτούς του Δούκα της Σαβοΐας, του Πρίγκηπα της Νάπολης, του Πρίγκηπα του Πεδεμοντίου και του Δούκα της Αόστας.

Επί του παρόντος, η ηγεμονία του Οίκου διαφιλονικείται από δύο ξαδέλφια: ο Βίκτωρ Εμμανουήλ, Πρίγκηπας της Νάπολης, ο οποίος διεκδικούσε τον τίτλο του Βασιλέα της Ιταλίας, και ο Πρίγκηπας Αμεδέος, Δούκας της Αόστας, ο οποίος ακόμη διεκδικεί τον τίτλο του Δούκα της Σαβοΐας. Η «διαμάχη» τους δεν υπήρξε πάντοτε επί ειρηνικοίς όροις: στις 21 Μαΐου 2004 ο Βίκτωρ Εμμανουήλ, σε επίσημο δείπνο του Βασιλέα της Ισπανίας Χουάν Κάρλος Α΄ την παραμονή των γάμων του υιού του Φίλιππου, γρονθοκόπησε δις τον Αμεδέο στο πρόσωπο[2].

Ορισμένα άλλα εναπομείναντα μέλη του Οίκου έχουν εμπλακεί σε επαίσχυντα περιστατικά: στις 16 Ιουνίου 2006, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ συνελήφθη στη Βαρέννα και φυλακίστηκε στην Ποτέντσα, με την κατηγορία της πολιτικής διαφθοράς, καθώς και την «στρατολόγηση» ιερόδουλων στο καζίνο της Καμπιόνε[3][4][5]. Αρκετές μέρες μετά, ο άλλοτε υποψήφιος βασιλέας αφέθηκε μερικώς ελεύθερος, κρατούμενος σε κατ' οίκον περιορισμό [6]. Στις 20 Ιουλίου του ιδίου έτους έπαυσαν τα περιοριστικά μέτρα, χωρίς ωστόσο να έχει το δικαίωμα εξόδου από τη χώρα.

Ο υιός του Βίκτωρα Εμμανουήλ, Εμμανουήλ Φιλιμπέρτος, Πρίγκηπας της Βενετίας και Πεδεμοντίου, κατοικοεδρεύει στη Γενεύη, όπου εργάζεται ως διαχειριστής ομολογιακών κεφαλαίων (hedge fund). Το 2007, πατέρας και υιός, εκπροσωπούμενοι από ομάδα δικηγόρων, διεκδίκησαν με επιστολή τους στον Ιταλό Πρόεδρο της Δημοκρατίας Τζιόρτζιο Ναπολιτάνο αποζημιώσεις για τα έτη που πέρασαν εξόριστοι[7]. Σε τηλεοπτική του συνέντευξη, ο Εμμανουήλ Φιλιμπέρτος ζήτησε την επιστροφή ρωμαϊκών μνημείων, όπως το Παλάτι Κουιρινάλε και η Βίλλα Άντα, στην κυριότητα της οικογενείας της Σαβοΐας. Η απάντηση από το κυβερνητικό γραφείο τύπου αποσαφηνίζει πως η πρώην βασιλική οικογένεια δεν δικαιούται καμμία αποζημίωση· τουναντίον, η Ιταλία επιφυλάσσεται της αξίωσης αποζημιώσεων, εξαιτίας της επίμαχης συνεργασίας της βασιλικής οικογενείας με τον δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Το δε Σύνταγμα της Ιταλίας περιέχει άρθρο, στο οποίο μνημονεύεται η ολοσχερής κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων των εξόριστων Σαβόϊων.

Το πατρογονικό γενεαλογικό δέντρο του Οίκου της Σαβοΐας έφερε τέσσερις άρρενες απογόνους από το 1996 έως το 2009. Το 2008, ο Πρίγκηπας Αϊμόνε, Δούκας της Απουλίας ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου με την Πριγκίπισσα Όλγα της Ελλάδας, δεύτερη εξαδέλφη του, φέρνοντας στον κόσμο τη νέα γενιά απογόνων του Οίκου: τα νεογέννητα αγόρια ονομάστηκαν Ουμβέρτος (2009) και Αμεδέος (2011).

Κόμητες της Σαβοΐας (11ος αιώνας – 1416)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δούκες της Σαβοΐας (1416-1860)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως αντάλλαγμα για την βοήθεια της Γαλλίας στην ενοποίηση της Ιταλίας, ο Βίκτωρας-Εμμανουήλ Β΄ παραχωρεί την Σαβοΐα και την κομητεία της Νίκαιας τα οποία προσαρτώνται στη Γαλλία, σε συνέχεια της συνθήκης του Τορίνου. Ο Βίκτωρας-Εμανουήλ Β΄ έπαψε να φέρει τον τίτλο του Δούκα της Σαβοΐας από την Συνθήκη της 24ης Μαρτίου 1860 σχετικής με την Προσάρτηση της Σαβοΐας. Το άρθρο 2 αυτής της συμφωνίας αναφέρει ότι ο Βίκτωρας-Εμμανουήλ Β΄ παραιτείται για τον εαυτό του και όλους τους απογόνους και τους διαδόχους του από όλα τα δικαιώματά του και τους τίτλους του στην Σαβοΐα. Οι διάδοχοί του, οι βασιλείς Ουμβέρτος Α΄, Βίκτωρας-Εμμανουήλ Γ΄ και Ουμβέρτος Β΄ συνέχισαν να χρησιμοποιούν επίσημα τον τίτλο του "δούκα της Σαβοΐας" ως αρχηγοί του Οίκου της Σαβοΐας, όπως και οι αρχηγοί του Οίκου της Αυστρίας συνέχισαν να χρησιμοποιούν τον τίτλο του "δούκα της Λωρραίνης και του Μπαρ" μέχρι τις μέρες μας. Αυτός ο τίτλος αυτό τον καιρό έχει ζητηθεί από την Α.Μ. τον πρίγκηπα Βίκτωρα-Εμμανουήλ της Σαβοΐας, γιο του βασιλιά Ουμβέρτου Β΄, και από τον ξάδερφό του, την Α.Μ. τον πρίγκηπα Αμαδέο της Σαβοΐας-Αόστης.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ξενόγλωσση βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Francesco Cognasso: I Savoia nella politica europea. Milano, 1941 (Storia e politica).
  • Robert Katz: The Fall of the House of Savoy. A Study in the Relevance of the Commonplace or the Vulgarity of History, London 1972.
  • Eugene L. Cox: The Eagles of Savoy. The House of Savoy in thirteenth-century Europe. Princeton, N.J., 1974.
  • Denis Mack Smith: Italy and its Monarchy, New Haven, 1992.
  • Toby Osborne: Dynasty and Diplomacy in the Court of Savoy. Political Culture and the Thirty Years' War (Cambridge Studies in Italian History and Culture), Cambridge 2002.
  • Paolo Cozzo: La geografia celeste dei duchi di Savoia. Religione, devozioni e sacralità in uno Stato di età moderna (secoli XVI-XVII), Bologna, il Mulino, 2006, 370 pp.
  • Enrico Castelnuovo (a cura di): La Reggia di Venaria e i Savoia. Arte, magnificenza e storia di una corte europea. Vol. 1-2. Turin, Umberto Allemandi & C., 2007, 364 + 309 pp.
  • Walter Barberis (a cura di): I Savoia. I secoli d'oro di una dinastia europea. Torino, Giulio Einaudi Editore, 2007, 248 pp.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Liste des comtes et ducs de Savoie της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα House of Savoy της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).