Ροβέρτος της Νάπολης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ροβέρτος Α΄ της Νάπολης, παράσταση σε νόμισμα

Ο Ροβέρτος του Ανζού ή Ροβέρτος ο Σοφός (1277 - 16 Ιανουαρίου 1343) ήταν βασιλιάς της Νάπολης (1309 - 1343), δούκας της Καλαβρίας (1296 - 1309) και τιτλούχος βασιλιάς των Ιεροσολύμων (1309 - 1343).

Ήταν ο τρίτος και μακροβιότερος γιος του βασιλιά της Νάπολης Καρόλου B΄ του Χωλού και της Μαρίας της Ουγγαρίας. Κατά την διάρκεια του Σικελικού Εσπερινού, ήταν όμηρος του βασιλιά της Αραγωνίας Πέτρου Γ΄. Μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του, Καρόλου Μαρτέλου, κηρύχθηκε διάδοχος του θρόνου της Σικελίας. Παντρεύτηκε την Γιολάντα, κόρη του βασιλιά της Αραγωνίας Δημητρίου Β΄, σε αντάλλαγμα αποκήρυξης των δικαιωμάτων του Δημητρίου από τον θρόνο της Σικελίας. Οι Σικελοί βαρόνοι όμως τον αρνήθηκαν, εκλέγοντας βασιλιά τους τον Φρειδερίκο Γ΄, αδελφό του Δημητρίου. Ο πόλεμος συνεχίστηκε ως το 1302, όπου με την συνθήκη της Καλταμπελότα ο Ροβέρτος και η Ανδεγαυική οικογένεια έχασαν οριστικά την Σικελία και η ηγεμονία τους περιορίστηκε μονάχα στην νότια ηπειρωτική Ιταλία.

Κυριαρχία του σε ολόκληρη την Ιταλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επενέβη στον πόλεμο των φατριών στην Φλωρεντία, αποσκοπώντας την κυριότητα της πόλης, αλλά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την προσπάθεια αυτή, λόγω της αντίθεσης του πάπα Κλήμεντα Ζ΄. Έγινε βασιλιάς της Νάπολης και της Σικελίας (1309) μετά τον θάνατο του πατέρα του κι ευλογήθηκε από τον πάπα Κλήμεντα, που τον κήρυξε αντιπρόσωπο του στη Ρωμανία.

Ο ανιψιός του, Κάρολος Ροβέρτος του Ανζού, ως νόμιμος διάδοχος του πατέρα του, Καρόλου Μαρτέλου, αποκήρυξε τα δικαιώματα του από την Νάπολη, λόγω του ότι ήθελε να ασχοληθεί αποκλειστικά με το Ουγγρικό στέμμα. Άρα ο Ροβέρτος ήταν πια ως ο πιο κοντινός συγγενής εξ' αίματος και ο νόμιμος διάδοχος.

Ως αρχηγός των Γουέλφων, εναντιώθηκε στην παραμονή στην Ιταλία του Γερμανού αυτοκράτορα Ερρίκου 7ου (1311 - 1313) και την κατάληψη εκ μέρους του της Ρώμης το 1312. Μετά τον θάνατο του Ερρίκου, ο πόλεμος συνεχίστηκε στην Βόρεια Ιταλία, ενάντια στους Γιβελίνους αρχηγούς Ματθαίο Βισκόντι και Κανγκράντε ντελλα Σκάλα. Κατέχοντας σημαντικές εκτάσεις στο Πεδεμόντιο, είδε την δύναμη του να αυξάνεται ακόμα περισσότερο, όταν ο πάπας τον κήρυξε το 1317 Ρωμαίο γερουσιαστή, λόρδο της Γένοβας (1318) και της Μπρέσια (1319).

Το 1328, πολέμησε τον αυτοκράτορα Λουδοβίκο Δ΄ της Βαυαρίας και πίεσε (1330) τον Ιωάννη της Βοημίας να εγκαταλείψει την βόρεια Ιταλία. Το κύρος του στην Ιταλική χερσόνησο μόνο ο κίνδυνος της Αραγωνικής Σικελίας μπορούσε να του το μειώσει. Όταν η διαδοχή στην ηγεμονία του Σαλούτζο ήταν διαφιλονικούμενη ανάμεσα στον Μανφρέδο Ε΄, και τον ανιψιό του, Θωμά Β΄ (1336), ο Ροβέρτος επενέβη προς υποστήριξη του Μανφρέδου, αφού ο Θωμάς είχε παντρευτεί γυναίκα που ανήκε σε οικογένεια Γιβελίνων. Ο Ροβέρτος προωθήθηκε και πολιόρκησε το Σαλούτζο. Κυρίευσε, λεηλάτησε την πόλη και αιχμαλώτισε τον Θωμά, που αναγκάστηκε να πληρώσει λύτρα για την απελευθέρωση του. Το δραματικό περιστατικό περιγράφεται από τον Σίλβιο Πελλίκο.

Όταν ο αντιβασιλιάς του Ρεφόρτζα του Ανγκούλτ ηττήθηκε στην μάχη του Γκαμενάριο, η δύναμη του στο Πεδεμόντιο άρχισε να φθίνει. Τον διαδέχθηκε το 1343 η 16χρονη εγγονή του, Ιωάννα Α΄ της Νάπολης, (ο γιος του Κάρολος είχε αποβιώσει πριν από αυτόν) που αρραβωνιάστηκε τον 15χρονο Ανδρέα της Καλαβρίας, γιο του Κάρολου Ροβέρτου, απαιτώντας να είναι ο διάδοχος του. Αυτό έφερε μια βίαιη σύγκρουση μεταξύ Ανδρέα και Ιωάννας, με αποτέλεσμα τον δηλητηριασμό του Ανδρέα από την σύζυγο του. Η Ανδεγαυική κυριαρχία στην Νάπολη είχε πλέον τελειώσει.

Συμπεράσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο βασιλιάς Ροβέρτος ονομάστηκε ο "ειρηνοποιός της Ιταλίας". Πλούσιοι έμποροι έκτισαν πολυτελή μνημεία, οικίες, και εμπορικά κέντρα. Η Νάπολη μετατράπηκε από ένα βρώμικο λιμάνι σε ένα κοσμοπολίτικο μεσαιωνικό κέντρο. Η μεγάλη αίγλη που έδωσε στην πόλη διατηρήθηκε πολλούς αιώνες αργότερα μέχρι τις μέρες μας. Υμνήθηκε από τους Πετράρχη και Βοκκάκιο ως άνθρωπος των γραμμάτων και των τεχνών.

Το 1328, ο διάσημος ζωγράφος Τζόττο (1267 - 1337) βρίσκεται στη Νάπολη στην υπηρεσία του Ροβέρτου, όπου έζησε την τελευταία δεκαετία της ζωής του, αλλά από τη δραστηριότητά του αυτή δεν έχει διασωθεί αρκετό υλικό. Στη Νεάπολη έμεινε καλλιτέχνης, φορτωμένος τιμές, ωσότου του ανέθεσαν στις 12 Απριλίου 1334 τα έργα του καθεδρικού ναού της Φλωρεντίας. Άρχισε αμέσως στις 19 Ιουλίου τις εργασίες για το καμπαναριό, αλλά πέθανε στις 8 Ιανουαρίου του 1337.

Το Λατινικό έπος του Πετράρχη Άφρικα είναι αφιερωμένο στον Ροβέρτο και τέθηκε υπό την διάθεση του αναγνωστικού κοινού το 1397.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την πρώτη του σύζυγο Γιολάντα της Αραγωνίας, κόρη του βασιλιά Πέτρου Γ΄ της Αραγωνίας και της Κωνσταντίας της Σικελίας, παιδιά του ήταν:

Δεύτερη σύζυγός του ήταν η Σάντσα της Μαγιόρκα χωρίς να αναφέρονται απόγονοι.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Προκάτοχος:
Κάρολος Β΄ της Νάπολης
Βασιλιάς της Νάπολης
13091343
Διάδοχος:
Ιωάννα Α΄ της Νάπολης
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Charles II of Naples της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Armorial de la maison d'Anjou-Sicile της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).