Μαργαρίτα Β΄ της Φλάνδρας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μαργαρίτα Β΄ της Φλάνδρας

Μαργαρίτα Β΄ της Φλάνδρας (2 Ιουνίου 120210 Φεβρουαρίου 1280), κόμισσα της Φλάνδρας (1244 - 1280) και του Αινώ (1244 - 1246).

Μικρότερη κόρη του Λατίνου αυτοκράτορα της Κων/πολης Βαλδουίνου Α΄ επίσης κόμη της Φλάνδρας και του Αινώ, και της Μαρίας της Καμπανίας.

Ο πατέρας της έφυγε για την Δ΄ Σταυροφορία πριν την γέννηση της, η μητέρα της δύο χρόνια αργότερα, αφήνοντας την Μαργαρίτα και την μεγαλύτερη αδελφή της Ιωάννα υπό την κηδεμονία του θείου τους, Φίλιππου του Ναμούρ. Μετά τον θάνατο και των δύο γονέων τους (1205), οι δύο αδελφές έμειναν υπό την κηδεμονία του Φιλίππου ως το 1208, που τις παρέδωσε στον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο-Αύγουστο Β΄.

Η Μαργαρίτα παντρεύτηκε (1012) τον Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν, γάμος που επικυρώθηκε από την μεγάλη της αδελφή Ιωάννα που είχε παντρευτεί πρόσφατα. Αλλά κληρονομικές έριδες πάνω στο μερίδιο της Μαργαρίτας οδήγησαν την Ιωάννα να πιέσει την Μαργαρίτα για διαζύγιο με τον σύζυγο της, διαλαλώντας ότι ο γάμος δεν ήταν επικυρωμένος από τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄.

Ο Μπουσάρ και η Μαργαρίτα συνέχιζαν να ζούνε μαζί και αποκτήσανε δύο παιδιά, παρά την σκληρή αντίδραση της Ιωάννας. Ο Μπουσάρ αιχμαλωτίστηκε (1219) και απελευθερώθηκε (1221), με τον όρο ότι θα χωρίσουν. Η Ιωάννα πίεσε την Μαργαρίτα να παντρευτεί τον Γουλιέλμο Β΄ της Δαμπιέρης, έναν ευγενή από την Καμπανία, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Γκυ της Δαμπιέρης.

Αυτό, λόγω του σκανδάλου ότι ήταν δίγαμος, προκάλεσε σφοδρή αντίδραση από την εκκλησία, περιπλέκοντας τα νόμιμα κληρονομικά δικαιώματα των παιδιών τους στην διαδοχή της Φλάνδρας και του Αινώ.

Ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας για να συμβιβάσει τα πράγματα έδωσε τη διαδοχή στην Φλάνδρα στον Γκυ, ενώ στο Αινώ στα παιδιά της με τον πρώτο της σύζυγο, Μπουσάρ. Το 1253 εμφανίστηκε νέο πρόβλημα, καθώς ο γιος της, Ιωάννης Α΄ του Αινώ, ανήσυχος για τα δίκαια του, πίεσε τον Γουλιέλμο της Ολλανδίας, Γερμανό βασιλιά και γαμπρό του να κυριεύσει την Φλάνδρα και το Αινώ. Εμφύλιος ακολούθησε και οι δυνάμεις του αιχμαλώτισαν τον Δαμπιέρ στην μάχη του Βάλχερεν.