Μετάβαση στο περιεχόμενο

Παραλληλόγραμμο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Παραλληλόγραμμο όπου οι πλευρές και είναι ίσες και παράλληλες.
Οι διαγώνιοι ενός παραλληλογράμμου διχοτομούνται.

Στην γεωμετρία, το παραλληλόγραμμο είναι ένα τετράπλευρο που έχει τις απέναντι πλευρές του παράλληλες.[1]:65[2]:89-93[3]:111[4]:97[5]

Το σημείο τομής των διαγωνίων του λέγεται κέντρο του παραλληλογράμμου.

Τα τέσσερα ύψη του παραλληλογράμμου που αντιστοιχούν στις και .
Τα τέσσερα ύψη του παραλληλογράμμου που αντιστοιχούν στις και .

Η απόσταση δύο απέναντι πλευρών παραλληλογράμμου λέγεται ύψος του ενώ οι απέναντι πλευρές λέγονται βάσεις ως προς το ύψος αυτό (κάθε παραλληλόγραμμο έχει δύο ύψη).

Κάποιες φορές ύψη λέγονται και τα κάθετα ευθύγραμμα τμήματα από τις κορυφές του παραλληλογράμμου προς τις πλευρές του. Με αυτόν τον ορισμό ένα παραλληλόγραμμο έχει οκτώ ύψη που είναι ανά τέσσερα ίσα.

Ειδικές περιπτώσεις παραλληλογράμμου είναι το ορθογώνιο, ο ρόμβος και το τετράγωνο.

  • Σε κάθε παραλληλόγραμμο οι απέναντι γωνίες είναι ίσες και οι απέναντι πλευρές είναι ίσες.[1]:65[2]:90[3]:111,113[5]
  • Σε κάθε παραλληλόγραμμο οι διαγώνιοι διχοτομούνται.[2]:91[5]
  • Οι διχοτόμοι δύο απέναντι γωνιών είναι παράλληλες.[4]:99

Κριτήρια παραλληλογράμμου

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ένα κυρτό τετράπλευρο[Σημείωση 1] είναι παραλληλόγραμμο αν και μόνο αν ισχύει μία από τις παρακάτω προτάσεις:[1]:66[2]:92-93[3]:113-115
  • Οι απέναντι πλευρές είναι ίσες ανά δύο.[6]:114-115
  • Δύο απέναντι πλευρές είναι ίσες και παράλληλες.[6]:114-115
  • Οι απέναντι γωνίες είναι ανά δύο ίσες.[6]:114
  • Οι διαγώνιοί του διχοτομούνται.[6]:116

Κριτήρια ισότητας παραλληλογράμμων

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ισχύουν τα εξής κριτήρια ισότητας παραλληλογράμμων:[4]:100-101

  • Δύο παραλληλόγραμμα και με , και είναι ίσα.
  • Δύο παραλληλόγραμμα και με , και είναι ίσα.
.

Ανισοτικές σχέσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θεώρημα  Σε ένα παραλληλόγραμμο , αν , τότε .[5]

Το ύψος που αντιστοιχεί στη βάση .
Διαγραμματική απόδειξη τύπου για το εμβαδόν.
.

Υπάρχουν αρκετοί τύποι για το εμβαδόν ενός παραλληλογράμμου :

  • Το εμβαδόν ισούται με το γινόμενο της βάσης και του αντίστοιχου ύψους:
  • Το εμβαδόν του παραλληλογράμμου είναι διπλάσιο του εμβαδού του τριγώνου
.
,
όπου και , και .
.
  • Αν το σημείο , το και το , τότε
.
.

Ειδικές περιπτώσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Ένα παραλληλόγραμμο που έχει όλες τις γωνίες του ορθές λέγεται ορθογώνιο παραλληλόγραμμο.
  • Ένα παραλληλόγραμμο που έχει όλες του τις πλευρές ίσες λέγεται ρόμβος.
  • Ένα παραλληλόγραμμο που έχει όλες του τις γωνίες ορθές και όλες του τις πλευρές ίσες, λέγεται τετράγωνο.
Ορθογώνιο
Ρόμβος
Τετράγωνο
Τραπέζιο
Ισοσκελές τραπέζιο
Αντιπαραλληλόγραμμο
  • Ο γνώμονας είναι το σχήμα που προκύπτει από ένα παραλληλόγραμμο του οποίου έχει αφαιρεθεί ένα άλλο παραλληλόγραμμο που έχει μία κοινή κορυφή με το αρχικό και την απέναντί της στην διαγώνιό του.
Το γεωμετρικό σχήμα του γνώμονα.
Το γεωμετρικό σχήμα του γνώμονα με τις βοηθητικές του γραμμές.
Ένα παραλληλεπίπεδο.

Ένα παραλληλεπίπεδο είναι το στερεό σχήμα που αποτελείται από τρία ζεύγη παράλληλων εδρών. Ειδική περίπτωσή του είναι ο κύβος.

Κανόνας παραλληλογράμμου

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο επίπεδο, το άθροισμα δύο διανυσμάτων και είναι το διάνυσμα για το οποίο τα σημεία , , και σχηματίζουν ένα παραλληλόγραμμο. Το σημείο έχει και .

Με όρους φυσικής, η συνισταμένη δύο δυνάμεων και που δρουν στο ίδιο σώμα δίνεται από την τέταρτη κορυφή του παραλληλογράμμου που δημιουργούν την θέση του σώματος, όπως το παρακάτω σχήμα.

Το άθροισμα δύο διανυσμάτων και .
Η συνισταμένη δύο δυνάμεων και που δρουν στο σώμα .


Το θεώρημα Βαρινιόν λέει ότι τα μέσα των πλευρών ενός τετραπλεύρου , δημιουργούν ένα παραλληλόγραμμο.[7] Το παραλληλόγραμμο αυτό ονομάζεται το παραλληλόγραμμο Βαρινιόν.

Τα μέσα των πλευρών ενός τετραπλεύρου δημιουργούν ένα παραλληλόγραμμο.

Θεώρημα του Πάππου

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το θεώρημα Πάππου για το εμβαδόν είναι ένα θεώρημα που συσχετίζεται τα εμβαδά τριών παραλληλογράμμων στις πλευρές ενός τριγώνου.

Το θεώρημα Πάππου λέει ότι το εμβαδόν των πράσινων παραλληλογράμμων ισούται με το εμβαδόν του μπλε.

Θεώρημα του γνώμονα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το θεώρημα του γνώμονα λέει το εξής:

Έστω ένα παραλληλόγραμμο και ένα σημείο της διαγωνίου . H παράλληλη από το προς την πλευρά τέμνει την στο και την στο . Ομοίως, η παράλληλη από το προς το τέμνει την στο και την στο . Τότε, τα παραλληλόγραμμα και έχουν ίσα εμβαδά.[8][9]
Το θεώρημα του γνώμονα λέει ότι το πράσινο και το κόκκινο παραλληλόγραμμο έχουν ίσα εμβαδά.

Σε αποδείξεις θεωρημάτων

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σε αρκετές αποδείξεις θεωρημάτων βοηθάει η δημιουργία παραλληλογράμμων. Για παράδειγμα, στις αποδείξεις

Τα παραλληλόγραμμα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να πλακοστρώσουν το επίπεδο.

Πλακόστρωση με τετράγωνα
Πλακόστρωση με ορθογώνια
Πλακόστρωση με ρόμβους
Πλακόστρωση με παραλληλόγραμμα

Περαιτέρω ανάγνωση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. Χρειαζόμαστε την προϋπόθεση του κυρτού τετραπλεύρου, καθώς υπάρχει το αντιπαραλληλόγραμμο, που έχει απέναντι πλευρές του ανά δύο ίσες, αλλά όχι και τα δύο ζεύγη παράλληλα.
  1. 1 2 3 4 Αλεξίου, Κ. Τ. (1975). Θεωρητική Γεωμετρία Τεύχος Α'. Αθήνα.
  2. 1 2 3 4 5 Νικολάου, Νικόλαος Δ. (1973). Θεωρητική Γεωμετρία. 1973: Οργανισμός εκδόσεως διδακτικών βιβλίων.
  3. 1 2 3 4 Τόγκας, Πέτρος Γ. (1957). Θεωρητική Γεωμετρία. Αθήνα: Πέτρου Γ. Τόγκα.
  4. 1 2 3 4 Ταβανλης, Χ. Επίπεδος Γεωμετρία 1. Ι. Χιωτέλη.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 Αναστάσιος Ι., Σκιαδάς (1973). Γεωμετρία: Επιπεδομετρία Τεύχος Α' (2η έκδοση). Αθήνα. σελίδες 51–57.
  6. 1 2 3 4 5 Βασιλειάδης, Π. (1976). Γεωμετρία Πολύγωνα -Περιφέρειαι. Θεσσαλονίκη: Φροντιστήρια Βασιλειάδη.
  7. Oliver, Peter N. (2001). «Pierre Varignon and the Parallelogram Theorem». The Mathematics Teacher 94 (4): 316–319. doi:10.5951/MT.94.4.0316. https://archive.org/details/sim_mathematics-teacher_2001-04_94_4/page/316.
  8. Halbeisen, Lorenz; Hungerbühler, Norbert; Läuchli, Juan (2016), Mit harmonischen Verhältnissen zu Kegelschnitten: Perlen der klassischen Geometrie, Springer, σελ. 190–191, ISBN 9783662530344
  9. Hazard, William J. (1929), «Generalizations of the Theorem of Pythagoras and Euclid's Theorem of the Gnomon», The American Mathematical Monthly 36 (1): 32–34, doi:10.1080/00029890.1929.11986904