Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από ΟΑΚΚΕ)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του
Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας
OAKKE logo.svg
Γενικός Γραμματέας Ηλίας Ζαφειρόπουλος
Ίδρυση 20 Ιουλίου 1985
Έδρα Χαλκοκονδύλη 35, Αθήνα
Εφημερίδα Νέα Ανατολή
Ιδεολογία Κομμουνισμός
Μαρξισμός
Λενινισμός
Μαοϊσμός
Πολιτική θέση Ακροαριστερά
Επίσημα χρώματα Κόκκινο
Κοινοβούλιο
0 / 300
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
0 / 21
Ιστοσελίδα
oakke.gr
Πολιτικό σύστημα Ελλάδας
Πολιτικά κόμματα
Εκλογές

Η Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ είναι μια ελληνική πολιτική οργάνωση μαρξιστικής - λενινιστικής - μαοϊστικής ιδεολογίας. Εκδίδει τη μηνιαία εφημερίδα «Νέα Ανατολή», καθώς και εφημερίδες τοίχου που αφισοκολλούνται σε κεντρικά σημεία σε πολλές πόλεις σε όλη τη χώρα από μέλη και φίλους της. Συνδικαλιστική παράταξη της ΟΑΚΚΕ, με δράση κυρίως στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος, είναι ο ΕΡΓΑΣ. Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΑΚΚΕ είναι ο Ηλίας Ζαφειρόπουλος.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ιδρύθηκε στις 20 Ιουλίου 1985, από πρώην μέλη του ΕΚΚΕ / Μ-Λ ΚΚΕ που αποχώρησαν από το κόμμα αυτό τον Ιούνη της ίδιας χρονιάς, συγκεκριμένα το σύνολο της Κομματικής Οργάνωσης Πειραιά του ΕΚΚΕ / Μ-Λ ΚΚΕ, όλα τα υπόλοιπα μέλη του ΕΚΚΕ / Μ-Λ ΚΚΕ που πριν την ενοποίηση του 1982 ήταν μέλη του ΕΚΚΕ εκτός από δύο, και ορισμένα ακόμη μέλη και στελέχη του ΕΚΚΕ / Μ-Λ ΚΚΕ που προέρχονταν από το προ 1982 Μ-Λ ΚΚΕ από την υπόλοιπη χώρα.[εκκρεμεί παραπομπή]

Στρατηγική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στρατηγική της ΟΑΚΚΕ είναι η ανασυγκρότηση του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ της περιόδου 1918-1956 (καθώς δεν θεωρεί το σημερινό ΚΚΕ πραγματικά κομμουνιστικό και του ασκεί σφοδρή κριτική, χαρακτηρίζοντάς το, όπως και όλα τα σοβιετόφιλα μετά το 1965 ονομαζόμενα ΚΚ, ως σοσιαλφασιστικό), στις νέες όμως συνθήκες και με εμπλουτισμένο το θεωρητικό οπλοστάσιο με την εμπειρία των τελευταίων 50 χρόνων και τον μαοϊσμό. Η επανάσταση στην Ελλάδα κατά την ΟΑΚΚΕ θα έχει σοσιαλιστικό χαρακτήρα και αντιιμπεριαλιστική μορφή και θα εγκαθιδρύσει το πολιτικό καθεστώς της δικτατορίας του προλεταριάτου, ενώ το τακτικό μέτωπο μέσω του οποίου θα ηγηθεί το προλεταριάτο του πλατιού δημοκρατικού αντιφασιστικού κινήματος θα είναι το Αντιρώσικο Δημοκρατικό και Πατριωτικό Μέτωπο (ΑΔΗΠΑΜ). Βάση γι' αυτή την ανάλυση είναι η γραμμή της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς για το Αντιφασιστικό Μέτωπο και ακόμη περισσότερο η Θεωρία των Τριών Κόσμων του ΚΚ Κίνας της δεκαετίας του 1970. Η ΟΑΚΚΕ δίνει μεγάλη έμφαση, μέσα από την αρθρογραφία της, στην υπεράσπιση της πολιτικής κληρονομιάς του επί 25 χρόνια (1931-1956) Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, τον οποίο θεωρεί, με βάση τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν από τις ρώσικες αρχές μεταξύ 1973 και 1990, αλλά κυρίως με βάση την πολιτική ανάλυση, ότι δολοφόνησαν οι ηγέτες του ΚΚΣΕ. Είναι επίσης η μόνη πλέον οργάνωση στην Ελλάδα, που στα έντυπά της διατηρεί, δίπλα στην προμετωπίδα της, το πεντακέφαλο των Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν - Στάλιν - Μάο.

Θέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ρωσικός σοσιαλιμπεριαλισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με τις θέσεις της, η ΟΑΚΚΕ, που αυτοπροσδιορίζεται σαν επαναστατική προλεταριακή και αντιιμπεριαλιστική οργάνωση, διεξάγει αγώνα κυρίως κατά του «ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού» -τον οποίο θεωρεί σήμερα το μεγαλύτερο κίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη, όπως ήταν προπολεμικά η χιτλερική Γερμανία- στα πλαίσια, όπως προείπαμε, της μαοϊκής στρατηγικής των τριών κόσμων.[1] Ο ρώσικος σοσιαλιμπεριαλισμός, κατά την ΟΑΚΚΕ, μετά το 1991 περνάει σε νέα φάση αφού

«(...) η περεστρόικα και η «μεταρρύθμιση» ήταν οι απόπειρες της πιο βαθιάς σοσιαλφασιστικής Ρωσίας να αυτονομηθεί από την ΕΣΣΔ για να επιχειρήσει από κείνη τη στιγμή και πέρα να ξανασυσπειρώσει γύρω της μια νεοτσαρική αυτοκρατορία από τα συντρίμμια της ΕΣΣΔ. Αυτή είναι η εποχή του «ψόφιου κοριού» που τελειώνει στις μέρες μας με τη δημιουργία του ρωσοκινεζικού πολεμικού άξονα.»[1]

Νεοναζιστικός άξονας Ρωσίας, Κίνας, Ιράν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επίσης, σύμφωνα με τις θέσεις της οργάνωσης,υπάρχει συμμαχικός άξονας τον οποίο συγκροτούν Ρωσία - Κίνα - Ιράν, υπό τη γενική καθοδήγηση της πρώτης, τον οποίο χαρακτηρίζει νεοναζιστικό. Παρά την αντίθεσή της στην επεκτατική πολιτική των πιο σωβινιστικών πλευρών της ισραηλινής αστικής τάξης και τη στήριξη της στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού για να αποκτήσει κι αυτός το δικαίωμα σε ένα ανεξάρτητο κράτος, η ΟΑΚΚΕ, σε αντίθεση με το σύνολο των υπόλοιπων οργανώσεων και κομμάτων στην Ελλάδα που αναφέρονται στην αριστερά, υπερασπίζεται το δικαίωμα του Ισραήλ να αμύνεται στις επιθέσεις που δέχεται από δυνάμεις όπως η Χαμάς και η Χεζμπολλάχ, καθώς θεωρεί τις δύο αυτές οργανώσεις ισλαμοναζιστικές και βραχίονες του νεοναζιστικού Άξονα. Γι' αυτό και υποστήριξε στην κύρια πλευρά το Ισραήλ στη μάχη που αυτό έδωσε το καλοκαίρι του 2006 ενάντια στη Χεζμπολλάχ, καθώς η ΟΑΚΚΕ θεωρεί πως ο αντισημιτισμός, που σήμερα εκφράζεται με το αίτημα της διάλυσης του κράτους του Ισραήλ και με τη θεωρία του "απάτριδα εβραίου κεφαλαιοκράτη" και της "εβραϊκής συνωμοσίας για την παγκόσμια κυριαρχία", θα είναι μία από τις σημαίες του Άξονα σε έναν ενδεχόμενο παγκόσμιο πόλεμο που θα εξαπολύσει ενάντια πρώτα και κύρια στους λαούς, αλλά και ενάντια στους αντιπάλους-ανταγωνιστές τους, δυτικούς ιμπεριαλιστές.[2].

Η αρνητική θέση για μια σειρά μαζικών κινητοποιήσεων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επίσης συνηθίζει να τάσσεται κατά διάφορων κινητοποιήσεων στην Ελλάδα, ειδικά εκείνων που θεωρεί ότι καθοδηγούνται από την κατά την ΟΑΚΚΕ "ψευτοαριστερά" των "ΚΚΕ" (ψευτοΚΚΕ στα κείμενα της οργάνωσης) και ΣΥΝ, καθώς θεωρεί πως μετά το 1990 αυτές δεν εκφράζουν τις διαθέσεις της πλατιάς μάζας των εργαζομένων και ειδικά του προλεταριάτου, αλλά κυρίως τμήματα της κρατικής γραφειοκρατίας, και μάλιστα τα χειρότερα, τα πιο διεφθαρμένα και καταστροφικά, που κατά την ΟΑΚΚΕ αποτελούν δημιούργημα του νεοναζιστικού Άξονα και των φίλων του στη χώρα μας,[3]κάτι που επίσης διαφέρει από τις θέσεις των υπόλοιπων αριστερών κομμάτων που στηρίζουν σχεδόν όλες τις κινητοποιήσεις.

Παραγωγικό Σαμποτάζ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κεντρικό ρόλο στην ανάλυση της Οργάνωσης παίζει η έννοια του "παραγωγικού σαμποτάζ". Αυτό η ΟΑΚΚΕ το ορίζει σαν την καταστροφή του παραγωγικού κεφαλαίου στην Ελλάδα, είτε μέσω του γκρεμίσματος και κλεισίματος ήδη υπαρχουσών παραγωγικών μονάδων, πολλές φορές με αριστερά στη μορφή επιχειρήματα (οικολογικά, δήθεν αντικαπιταλιστικά, αρχαιολογικά κλπ.), είτε μέσω της παρεμπόδισης των επενδύσεων της ντόπιας και της δυτικής αστικής τάξης. Αυτό η ΟΑΚΚΕ το αποδίδει στη σχέση των ηγεσιών του λεγόμενου "ΚΚΕ" και του ΣΥΝ, αλλά και των Ανδρέα Παπανδρέου, Κώστα Σημίτη, Κώστα Καραμανλή και Γιώργου Παπανδρέου σαν πρωθυπουργών με το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό, που κατά την ΟΑΚΚΕ, επειδή είναι οικονομικά πολύ πιο αδύναμος από το δυτικό ιμπεριαλισμό, ό,τι παραγωγικό κεφάλαιο δεν μπορεί να ελέγξει, το καταστρέφει ώστε να αποδυναμώσει οικονομικά και πολιτικά μια χώρα, για να την υποτάξει. Άμεσες ή έμμεσες σχέσεις με το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό, βασισμένες στο ξεκίνημα της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας ή σε άλλα στοιχεία από την επιχειρηματική τους πορεία, αποδίδει η ΟΑΚΚΕ σε μεγάλους Έλληνες επιχειρηματίες, μεταξύ αυτών στο Σωκράτη Κόκκαλη, το Γιώργο Μπόμπολα, τον Πάνο Γερμανό, τον Ανδρέα Βγενόπουλο κλπ.[4]

Παραγωγισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μια συχνή κριτική που της γίνεται από άλλες οργανώσεις που αναφέρονται διακηρυκτικά στο μαρξισμό είναι για "παραγωγισμό", δηλαδή πως δίνει προτεραιότητα στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και όχι στην αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων, κάτι που αποτελούσε χαρακτηριστικό των μενσεβίκων μέσα στη ρώσικη σοσιαλδημοκρατία πριν την Επανάσταση του 1917 και σημείο τριβής με τους μπολσεβίκους. Η ΟΑΚΚΕ, πέραν της ιδρυτικής της διακήρυξης του 1985, στην οποία υποβάλει σε κριτική αυτή τη μενσεβίκικη θεωρία, πιο πρόσφατα έχει απαντήσει πως η πάλη που δίνει και που καλεί και το λαό να δώσει δεν είναι κύρια για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, αλλά ακριβώς για το τσάκισμα των παραγωγικών σχέσεων της εξάρτησης της χώρας από το σοσιαλιμπεριαλισμό, σε τελική ανάλυση από κάθε ιμπεριαλισμό, σαν μέρος του επαναστατικού τσακίσματος του συνόλου των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων και την επαναστατική αντικατάστασή τους από σοσιαλιστικές, στο δρόμο για την παγκόσμια αταξική κομμουνιστική κοινωνία.[5]

Συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε.[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τέλος μία ακόμα διαφορά με τα άλλα κόμματα της αριστεράς είναι ότι τάσσεται (από το Νοέμβρη του 1995 και τη 2η Συνδιάσκεψή της) στρατηγικά υπέρ της συμμετοχής της Ελλάδας στην ΕΕ, με το σκεπτικό ότι πρόκειται για μια ένωση αστικών κρατών που γίνεται με συναίνεση και όχι με βία, ότι στο εσωτερικό της η κύρια πλευρά (χωρίς να σημαίνει πως δεν υφίσταται δευτερευόντως) δεν είναι η ιμπεριαλιστική επιβολή του μεγάλου κράτους προς το μικρότερο αλλά η αστική δημοκρατική σύνθεση μεταξύ των 27 μελών, και ότι μέσα από τη διαδικασία αυτή το ευρωπαϊκό προλεταριάτο αντικειμενικά αποδεσμεύεται σε ένα βαθμό από τον εθνικισμό και το σωβινισμό της αστικής τάξης κάθε χωριστά παρμένης χώρας. Κυρίως όμως, ήδη από το 1990 και το 1ο της Συνέδριο, η ΟΑΚΚΕ υποστήριζε έτσι κι αλλιώς από άποψη τακτικής την παραμονή της Ελλάδας στα πλαίσια της τότε ΕΟΚ (σε αντίθεση με την ιδρυτική της θέση του 1985, που ήταν η άμεση έξοδος από την ΕΟΚ), με το σκεπτικό ότι η Ενωμένη Ευρώπη αποτελεί ανάχωμα στα σχέδια των δύο υπερδυνάμεων, Ρωσίας και ΗΠΑ, κυρίως βέβαια σε εκείνα του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού, που σύμφωνα με το Μάο Τσε Τουνγκ, έχει σαν πρώτο γεωστρατηγικό του στόχο την κατάληψη της Δυτικής Ευρώπης.

Στο πλαίσιο της θέσης της για την ανάγκη ενίσχυσης της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης, που κατά την ΟΑΚΚΕ έχει μείνει πίσω σε σχέση με την οικονομική ενοποίηση, η οργάνωση τάχθηκε υπέρ του Ευρωσυντάγματος, σε αντίθεση με το σύνολο των υπόλοιπων οργανώσεων που αναφέρονται στην Αριστερά.[6].

Ανασυγκρότηση του παγκόσμιου Κομμουνιστικού κινήματος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για το ζήτημα της ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος παγκόσμια, η ΟΑΚΚΕ, συμπυκνώνοντας τη θέση της, σημειώνει πως "τα νέα εργατικά επαναστατικά κόμματα θα έχουν πλέον μια μεγάλη εντολή από τον κόσμο που θα τα επανδρώνει και θα τα πιστεύει: Να μην γίνουν οι νέοι μεγάλοι δυνάστες της κοινωνίας και τα στελέχη τους και τα μέλη τους να μη γίνουν οι νέοι εκμεταλλευτές.

Αυτό σημαίνει ότι από τώρα ακόμα και τα πιο μικρά νέα εργατικά κόμματα και οι πιο μικροί εργατικοί επαναστατικοί πυρήνες θα πρέπει να εφαρμόζουν δυο τρεις βασικές αρχές: να μην απελευθερώνουν ποτέ τις μάζες ενάντια στη θέλησή τους αλλά να σέβονται τις δικές τους διαθέσεις, να μην επιτρέπουν ποτέ στα μέλη τους να μετατρέπουν τη γνώση τους και τους προηγούμενους αγώνες τους σε αυταρχισμό, έπαρση και υλικά προνόμια αλλά να μπαίνουν πάντα κάτω από την κριτική των μαζών και να ζουν όπως εκείνες, να μην διασπούν τους εργαζόμενους σε «δικούς μας» και σε «όχι δικούς μας» αλλά να τους ενώνουν κάνοντας ανοιχτή και ειλικρινή πολιτική ακόμα και κόντρα στο ρεύμα και όχι λέγοντας στον καθένα αυτό που του αρέσει, και πάνω απ όλα να μην βάζουν ποτέ τα όποια ειδικά ταξικά συμφέροντα πάνω από τα γενικά ταξικά συμφέροντα και τα εθνικά συμφέροντα πάνω από τα παγκόσμια συμφέροντα της εργατικής τάξης".[7]

Συμμετοχή σε εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το 1989 έχει συμμετάσχει σε όλες τις εθνικές εκλογές και τις ευρωεκλογές, εκτός από εκείνες του 1990 και του 2015. Στις εθνικές εκλογές του 1996 συνεργάστηκε εκλογικά με την πολιτική οργάνωση Ουράνιο Τόξο. Στις ευρωεκλογές του 2004 έλαβε 5.090 ψήφους (0,08%), στις βουλευτικές εκλογές του 2007 2.473 (0,03%) και στις ευρωεκλογές του 2009 2.808 (0,05%).

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 "Για τα 20 χρόνια από την ίδρυση της ΟΑΚΚΕ. Η γέννηση και η μακρόχρονη μοναχική πορεία της οργάνωσης και το καθήκον της οργανωτικής ανάπτυξης στη νέα φάση", Νέα Ανατολή, αρ.φυλ. 403, Ιούλης 2005.
  2. "Το δίκιο είναι τώρα με το Ισραήλ: Όχι στους γενοκτόνους της Χεζμπολάχ και της Χαμάς. Όχι στο προβοκατόρικο παιχνίδι του νεοναζιστικού μετώπου Ρωσίας-Συρίας-Ιράν ενάντια στο Λίβανο", Νέα Ανατολή, αρ. φυλ. 414 (Ιούνης 2006).
  3. "Να ανατραπεί το χουντο-φασιστικό άρθρο: Όχι στο κρατικό μονοπώλιο στην εκπαίδευση"
  4. "Ή θα σταματήσουμε τους σαμποτερ της βιομηχανίας ή θα πεθάνουμε!"
  5. "To κίνημα «δεν πληρώνω»:εργαλείο στην υπηρεσία των σαμποτέρ και των κρατικοολιγαρχών" (9 Μαρτίου 2011).
  6. "Ναι στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, ναι στο ευρωπαϊκό σύνταγμα"
  7. "Να διαχωρίσουμε το κόκκινο από το φαιοκόκκινο: Για να ενώσουμε ξανά την εργατική τάξη. Για να αντισταθούμε στα νέα αφεντικά της χώρας και στο φασισμό που ετοιμάζουν." Προκήρυξη της ΟΑΚΚΕ (1 Μαϊου 2008).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]