Αρχιεπισκοπή Αχρίδος (Βόρειας Μακεδονίας)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Για την Εκκλησία της Βόρειας Μακεδονίας που της παραχωρήθηκε Αυτονομία από την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία το 2005, δείτε: Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αχρίδος.
Αρχιεπισκοπή Αχρίδος
(Βόρειας Μακεδονίας)
Охридска Архиепископија
AN Veles.png
ΠροκαθήμενοςΑρχιεπίσκοπος Αχρίδος Στέφανος
ΈδραΣκόπια και Οχρίδα
ΕπικράτειαΒόρεια Μακεδονία
Δικτυακός τόποςmpc.org.mk/

Η Αρχιεπισκοπή Αχρίδος (σλαβομακεδονικά: Охридска Архиепископија‎) είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Βόρειας Μακεδονίας και προέκυψε από την διάσπαση των τριών νοτιότερων επαρχιών του Πατριαρχείου Σερβίας, δηλαδή των μητροπόλεων Σκοπίων, Ζλετόβου και Στρωμνίτσης και Αχρίδος και Βιτωλίων, τον Οκτώβριο του 1958.[1] Μέχρι τις 9 Μαΐου 2022 τελούσε σε σχίσμα με την υπόλοιπη Ορθόδοξη Εκκλησία, όταν η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αποφάσισε και δέχτηκε "σε ευχαριστιακή κοινωνία την Ιεραρχία, τον κλήρο και τον λαό της", με το όνομα Εκκλησία Αχρίδος "αποκλείουσα τον όρον "Μακεδονική" και οιοδήτι άλλο παράγωγο της λέξεως "Μακεδονία"".[2] Ακολούθησε το Πατριαρχείο Σερβίας, στις 16 Μαΐου 2022, όπου με απόφαση της Ιεράς Συνόδου, αναγνώρισε και δέχθηκε σε εκκλησιαστική κοινωνία την εκκλησία της Αχρίδος.[3]. Προκαθήμενος της είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Στέφανος.

Με την ίδρυση της, το 1958, βρίσκονταν σε κανονική ενότητα με το Πατριαρχείο Σερβίας και ο πρώτος επίσκοπος της χειροτονήθηκε από τον Πατριάρχη Σερβίας. Το 1967, όμως, ανακήρυξε μονομερώς το αυτοκέφαλο της, με αποτέλεσμα η έκτακτη Σύνοδος της Ιεραρχίας του Πατριαρχείου Σερβίας, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, να κηρύξει την ηγεσία της σχισματική. Το 2005 και μετά από διάλογο που δεν κατέληξε σε συμφωνία μεταξύ του Πατριαρχείου της Σερβίας και της σχισματικής Εκκλησίας, το Πατριαρχείο Σερβίας είχε προχωρήσει στην ίδρυση αυτόνομης επισκοπής με την ονομασία Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αχρίδος στην Βόρεια Μακεδονία.

Προϊστορία του σχίσματος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επιστολή της Επιτροπής Πρωτοβουλίας που απευθύνεται στο Οικονομικό Συμβούλιο του προεδρείου της Αντιφασιστικής Συνέλευσης για την Λαϊκή Απελευθέρωση της Μακεδονίας (ASNOM), ζητώντας την οργάνωση της Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Σκόπια, 3 Φεβρουαρίου 1945.

Από το 1922 οι επαρχίες της σημερινής Βορείου Μακεδονίας (Νοτίου Σερβίας κατά τους Σέρβους) και Παλαιάς Σερβίας ανήκαν στο Πατριαρχείο Σερβίας.[4] Όταν στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου οι Βούλγαροι κατέλαβαν τη Νότια Σερβία, στα πλαίσια των μέτρων που έλαβαν για την προσάρτηση της περιοχής ήταν και η απομάκρυνση των Σέρβων επισκόπων και ιερέων και η αντικατάστασή τους από Βουλγάρους. Έτσι ο Σκοπίων, Ιωσήφ και ο Ζλετόβου και Στρωμνίτσης, Βικέντιος απομακρύνθηκαν. Όταν ολοκληρώθηκε ο πόλεμος η Ένωση Κομμουνιστών Γιουγκοσλαβίας δεν επέτρεψε την επιστροφή των Σέρβων ιερέων και επισκόπων.

Η α΄ Κληρικολαϊκή συνέλευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα Σκόπια συγκροτήθηκε Επιτροπή πρωτοβουλίας με σκοπό την οργάνωση Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας στην τότε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Στις 4 Μαρτίου 1945 συγκαλείται Κληρικολαϊκή Συνέλευση στα Σκόπια και επικαλούμενη α) την εκκλησιαστική ιστορία και παράδοση, β) τους κανόνες ιζ΄ της Δ΄ Οικουμενικής και λη΄ της Πενθέκτης, γ) την ύπαρξη και διατήρηση της Αρχιεπισκοπής Αχριδών για οκτώ αιώνες, δ) την μη κατάργηση της Αρχιεπισκοπής αυτής, το 1767 και τέλος, ε) την ελευθερία και την κρατικότητα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας ζητούσε α) την ανανέωση της Αρχιεπισκοπής Αχριδών ως Μακεδονικής Αυτοκέφαλης Εκκλησίας, β) ο κλήρος και οι επίσκοποι να κατάγονται από τη γιουγκοσλαβική Μακεδονία (Μακεδονία του Βαρδάρη), γ) η μακεδονική γλώσσα να χρησιμοποιείται στη διοίκηση και τη λατρεία της Εκκλησίας. Παράλληλα ζητούσαν ο νέος αρχιεπίσκοπος να χειροτονηθεί στην Αχρίδα.[5]

Η αντίδραση Σερβικής Εκκλησίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η κληρικολαϊκή συνέλευση χαρακτηρίστηκε ως αντικανονική. Μάλιστα σχεδιαζόταν να αποσταλεί στα Σκόπια ο Ιωσήφ Σκοπίων προκειμένου να εξετάσει από κοντά την κατάσταση, αλλά δεν του επετράπη από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εξωτερικών. Όταν συνεκλήθη η Σύνοδος του Πατριαρχείου Σερβίας στις 22 Σεπτεμβρίου του 1945, ζήτησε την επιστροφή στο πριν το 1941 καθεστώς για την Εκκλησία των Σκοπίων, δηλαδή ως αναπόσπαστου κομματιού του Πατριαρχείου Σερβίας.

Η αντίδραση στη Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Μάιο του 1946 συγκαλείται συνέλευση των ιερέων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Η συνέλευση υποχώρησε από το αίτημα της Αυτοκεφαλίας συμβιβαζόμενη σε ένα καθεστώς εσωτερικής αυτοδιοίκησης. Ταυτόχρονα ζητούσε την διάλυση του Πατριαρχείου Σερβίας μέσα από την αντικατάστασή του από «Αρχιερατική Σύνοδο της Εκκλησίας της Γιουγκοσλαβίας» στην οποία θα συμμετέχουν οι εθνικοί αρχιερείς κάθε μιας Δημοκρατίας της Σοσιαλιστικής Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας. Δύο χρόνια αργότερα, τον Μάιο του 1948 επανήλθαν με νέες προτάσεις τους προς το Πατριαρχείο Σερβίας: εγκαταλείπουν την θέση της Πανγιουγκοσλαβικής Εκκλησίας, ικανοποιούνται με την Αυτονομία και την εξάρτησή τους από το Πατριαρχείο Σερβίας. Οι υποχωρήσεις τους θα συνεχιστούν ως προς την εξάρτηση από το Πατριαρχείο Σερβίας, προκειμένου να εξασφαλίσουν επισκόπους που δεν είχαν, αναγκαίους για να τελέσουν χειροτονίες κατώτερων κληρικών. Το 1954, η Επιτροπή πρωτοβουλίας επανήλθε με νέες υποχωρήσεις: η μακεδονική γλώσσα να χρησιμοποιείται μόνο στη διοίκηση της εκκλησίας ενώ η εκκλησιαστική σλαβονική στη λατρεία. Στάσιμη παρέμεινε η κατάσταση για όλα αυτά τα χρόνια. Όμως, το 1957 και 1958 θα ανταλλαγούν επισκέψεις ανάμεσα στην Επιτροπή πρωτοβουλίας και τον Πατριάρχη Σερβίας Βικέντιο. Το Πατριαρχείο Σερβίας προέβαλε όμως κανονικά κωλύματα για την εκλογή των νέων επισκόπων επειδή ήταν έγγαμοι.[6] Τελικά ο αιφνίδιος θάνατος του Πατριάρχη Σερβίας Βικεντίου ανέτρεψε τις εξελίξεις.

Η β΄ Κληρικολαϊκή συνέλευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκκλησία του Αγίου Κλήμεντος, στα Σκόπια

Τον Οκτώβριο του 1958 συγκλήθηκε νέα κληρικολαϊκή συνέλευση στην Αχρίδα και αποφάσισε α) την ανασύσταση της «Αρχιεπισκοπής Αχριδών», β) ψήφισε ένα καταστατικό της Εκκλησίας και γ) εξέλεξε έναν μητροπολίτη, τον μέχρι τότε βικάριο επίσκοπο Τόπλιτσας του Πατριαρχείο Σερβίας Δοσίθεο και δύο επισκόπους. Επίσης, δ) η «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία» όπως ονομάστηκε, αποφάσισε να βρίσκεται σε κανονική ενότητα με το Πατριαρχείο Σερβίας. Η αρχιεπισκοπή αυτή αποτελείται από την αρχιεπισκοπή Αχρίδος και Σκοπίων με έδρα τα Σκόπια, και τις επισκοπές Πρέσπας και Βιτωλίων με έδρα τα Βιτώλια (Μοναστήρι) και Ζλετόβου και Στρωμνίτσης, με έδρα το Στιπ.[7][8] Ο τότε Πατριάρχης Σερβίας Γερμανός μετέβη στα Σκόπια και τον Ιούλιο του 1959 χειροτόνησε τον Πρεσπών και Βιτωλίων Κλήμεντα. Στη συνέχεια οι Δοσίθεος και Κλήμης χειροτόνησαν τον Ζλετόβου και Στρωμνίτσης Ναούμ.

Η αποξένωση ανάμεσα σε Βελιγράδι και Σκόπια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημεία τριβής μεταξύ των δύο μερών αποτέλεσαν η έκταση, το περιεχόμενο και ο χαρακτήρας της αυτονομίας της Μακεδονικής Εκκλησίας. Έτσι για την σερβική πλευρά η αυτονομία της Μακεδονικής Εκκλησίας ήταν στο εσωτερικό διοικητικό επίπεδο. Εξακολουθούσε όμως να είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ενιαίου Πατριαρχείου Σερβίας. Για την Μακεδονική Εκκλησία από την άλλη μεριά ίσχυε πως θεωρούσε τον εαυτό της ανεξάρτητο. Συνδεόταν με το Πατριαρχείο Σερβίας μόνο στο πρόσωπο του Πατριάρχη.[9]

Η πορεία προς το αυτοκέφαλο και το σχίσμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μακεδονίτικος σταυρός από το Μοναστήρι της Ελεούσας στη Στρώμνιτσα - ένα από τα σύμβολα της εκκλησίας.

Με επιστολή της, στις 5 Δεκεμβρίου του 1966, η Σύνοδος της Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας προς την Αρχιερατική Σύνοδο του Πατριαρχείου Σερβίας, ζητά να της χορηγήσει το Αυτοκέφαλο. Σε ειδική συνεδρία, που έγινε το επόμενο έτος, η Σύνοδος του Πατριαρχείου Σερβίας απέρριψε το αίτημα.[10]

Η γ΄ Κληρικολαϊκή συνέλευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 17 Ιουλίου του 1967 συγκλήθηκε η Γ΄ Κληρικολαϊκή Συνέλευση η οποία ανακήρυξε αυτοκέφαλη την "Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία". Τροποποιήσεις έγιναν και στον Καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας, καθώς προστέθηκαν δύο νέες επισκοπές: Δεβρών και Κιτσέβου και Αμερικής, Καναδά και Αυστραλίας. Ο προκαθήμενός της φέρει τον τίτλο του «Αρχιεπισκόπου Αχρίδος». Ο αρχιεπίσκοπος Δοσίθεος σε επιστολή του προς τον Πατριάρχη Σερβίας Γερμανό, ζήτησε να ανταποκριθεί σε ένα «δίκαιο αίτημα του μακεδονικού λαού».[11] Στις 14-15 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους συγκλήθηκε έκτακτη Σύνοδος της Ιεραρχίας του Πατριαρχείου Σερβίας η οποία κήρυξε την ηγεσία της Μακεδονικής Εκκλησίας σχισματική, όχι όμως και τους πιστούς της.[12] Όμως, ο εκάστοτε τοποτηρητής της Μητροπόλεως των Σκοπίων εμποδιζόταν να επικοινωνήσει με το ποίμνιό του, καθώς οι πολιτικοεκκλησιαστικές αρχές των Σκοπίων προέβαλαν προσκόμματα.[13]

Αναγνώριση από Οικουμενικό Πατριαρχείο και Εκκλησίες Σερβίας, Βουλγαρίας, Ρωσίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 9 Μαΐου 2022 το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγνώρισε και δέχθηκε σε εκκλησιαστική κοινωνία την εν λόγω εκκλησία. Στην απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου αναφέρεται ότι αναγνωρίζει ως όνομα της Εκκλησίας ταύτης το "Ἀχρίδος" (νοουμένης της περιοχής της δικαιοδοσίας αυτής μόνον εντός των ορίων της επικρατείας του κράτους της Βορείου Μακεδονίας), ως υπεσχέθη εγγράφως προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο Προκαθήμενος αυτής, αποκλείουσα τον όρον "Μακεδονική" και οιοδήτι άλλο παράγωγο της λέξεως "Μακεδονία"[14]. Στις 12 Ιουνίου, Κυριακή της Πεντηκοστής, τελέστηκε κοινό συλλείτουργο, μεταξύ του Οικουμενικού Πατριάρχη, Βαρθολομαίου και του Αρχιεπισκόπου Αχρίδος Στεφάνου, στον Πατριαρχικό Ναό Αγίου Γεωργίου, στο Φανάρι.[15]

Μία εβδομάδα μετά την αναγνώριση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στις 16 Μαΐου 2022 και η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνώρισε και δέχθηκε σε εκκλησιαστική κοινωνία την Εκκλησία της Αχρίδος.[16] Στις 19 Μαΐου 2022 ο Πατριάρχης Σερβίας Πορφύριος και ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Στέφανος συλλειτούργησαν στον Καθεδρικό Ναό Αγίου Σάββα, στο Βελιγράδι.[17]. Στις 5 Ιουνίου 2022, στον Καθεδρικό Ναό Αρχαγγέλου Μιχαήλ, στο Βελιγράδι, ο Πατριάρχης Σερβίας παρέδωσε στον Αρχιεπίσκοπο Αχρίδος "Τόμο Αυτοκεφαλίας", αποκαλώντας την "Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία - Αρχιεπισκοπή Αχρίδος", παρά την ρητή απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.[18]

Ακολούθησε απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας να καλωσορίσει την απόφαση για την άρση του σχίσματος και να εισέλθει σε κανονική και ευχαριστιακή κοινωνία με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Βόρειας Μακεδονίας, συμπληρώνοντας ότι μένει να εξεταστεί το όνομα της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Βόρεια Μακεδονία.[19]

Στις 25 Αυγούστου 2022, η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας αποφάσισε, επίσης, «να αναγνωρίσει τη Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία – Ιερά Αρχιεπισκοπή Αχρίδας ως αυτοκέφαλη αδελφή Εκκλησία και να εντάξει στα Ιερά Δίπτυχα το όνομα του Προκαθημένου αυτής, του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αχρίδας και Μακεδονίας Στεφάνου».[20]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ιωάννης Ταρνανίδης, Ιστορία της Σερβικής Εκκλησίας, εκδ.Αφοί Κυριακίδη, Θεσσ/ίκη, 1988, σελ .110
  2. "Οικουμενικό Πατριαρχείο: Αναγνωρίζει τη σχισματική εκκλησία των Σκοπίων", ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ 9.05.2022
  3. "Πατριαρχείο Σερβίας: Ρεαλιστική η επίλυση του ζητήματος της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος", ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ 16.05.2022
  4. Δημήτριος Γόνης, Ιστορία των Ορθοδόξων Εκκλησιών Βουλγαρίας και Σερβίας, εκδ.Συμμετρία, Αθήνα, 1996, σελ.265
  5. Δημήτριος Γόνης, Ιστορία των Ορθοδόξων Εκκλησιών Βουλγαρίας και Σερβίας, εκδ.Συμμετρία, Αθήνα, 1996, σελ.266
  6. Δημήτριος Γόνης, Ιστορία των Ορθοδόξων Εκκλησιών Βουλγαρίας και Σερβίας, εκδ.Συμμετρία, Αθήνα, 1996, σελ.272
  7. Ιωάννης Ταρνανίδης, Ιστορία της Σερβικής Εκκλησίας, εκδ.Αφοί Κυριακίδη, Θεσσ/ίκη, 1988,σελ.111
  8. Δημήτριος Γόνης, Ιστορία των Ορθοδόξων Εκκλησιών Βουλγαρίας και Σερβίας, εκδ.Συμμετρία, Αθήνα, 1996, σελ.273
  9. Γιάννα Κατσόβσκα –Μαλιγκούδη, Οι Σλάβοι των Βαλκανίων. Εισαγωγή στην ιστορία και τον πολιτισμό τους, εκδ.Gutenberg, Αθήνα, 2004, σελ.277
  10. Δημήτριος Γόνης, Ιστορία των Ορθοδόξων Εκκλησιών Βουλγαρίας και Σερβίας, εκδ.Συμμετρία, Αθήνα, 1996, σελ.274
  11. Δημήτριος Γόνης, Ιστορία των Ορθοδόξων Εκκλησιών Βουλγαρίας και Σερβίας, εκδ.Συμμετρία, Αθήνα, 1996, σελ.275.
  12. Γιάννα Κατσόβσκα –Μαλιγκούδη, όπ.π,σελ.278
  13. Δημήτριος Γόνης, Ιστορία των Ορθοδόξων Εκκλησιών Βουλγαρίας και Σερβίας, εκδ.Συμμετρία, Αθήνα, 1996, σελ.275
  14. "Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δέχθηκε σε εκκλησιαστική κοινωνία την Αρχιεπισκοπή Σκοπίων", ΡΟΜΦΑΙΑ 9.05.2022
  15. "Οικουμενικός Πατριάρχης σε Αχρίδος Στέφανο: “Η από τώρα πορεία σας εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική σας συμπεριφορά”", ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ 12.06.2022
  16. "Το Πατριαρχείο Σερβίας για την Εκκλησία των Σκοπίων", ΡΟΜΦΑΙΑ 9.05.2022
  17. "Πατριάρχης Σερβίας: Μετά από 55 χρόνια επουλώθηκε ένα σχίσμα (ΦΩΤΟ)", ΡΟΜΦΑΙΑ 19.05.2022
  18. "Πατριάρχης Σερβίας: Ο Πατριάρχης Σερβίας παρέδωσε τον Τόμο στον Αρχιεπίσκοπο Στέφανο (ΦΩΤΟ)", ΡΟΜΦΑΙΑ 5.06.2022
  19. "Το Πατριαρχείο Βουλγαρίας για την Αρχιεπισκοπή Αχρίδος", ΡΟΜΦΑΙΑ 21.06.2022
  20. "Το Πατριαρχείο Μόσχας αναγνώρισε ως Αυτοκέφαλη Εκκλησία την Αρχιεπισκοπή Αχρίδος", ΡΟΜΦΑΙΑ 26.08.2022

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Δημήτριος Γόνης, Ιστορία των Ορθοδόξων Εκκλησιών Βουλγαρίας και Σερβίας, εκδ. Συμμετρία, Αθήνα, 1996, σελ. 263-278
  • Ιωάννης Ταρνανίδης, Ιστορία της Σερβικής Εκκλησίας, εκδ. Αφοί Κυριακίδη, Θεσ/νίκη, 1988, σελ. 110-114
  • Γιάννα Κατσόβσκα – Μαλιγκούδη, Οι Σλάβοι των Βαλκανίων. Εισαγωγή στην ιστορία και τον πολιτισμό τους, εκδ.Gutenberg, Αθήνα, 2004, σελ.275-278