Λουδοβίκος Α΄ του Ανζού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Λουδοβίκος Α΄ του Ανζού
Adoubement1.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Louis Ier d'Anjou (Γαλλικά)
Γέννηση 23  Ιουλίου 1339[1]
Βανσέν[1]
Θάνατος 20  Σεπτεμβρίου 1384[1]
Μπισέλιε[1]
Υπηκοότητα Γαλλία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα μονάρχης
Οικογένεια
Σύζυγος Μαρί ντε Μπλουά-Σατιγιόν[1]
Τέκνα Mary of Anjou[1]
Λουδοβίκος Β΄ του Ανζού[1]
Κάρολος του Ανζού[1]
Γονείς Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας[1] και Μπόννη του Λουξεμβούργου[1]
Αδέλφια Μαρία των Βαλουά, Δούκισσα του Μπαρ
Ιωάννα των Βαλουά, Βασίλισσα της Ναβάρας
Ισαβέλλα των Βαλουά
Κάρολος Ε΄ της Γαλλίας
Φίλιππος Β΄ της Βουργουνδίας
Ιωάννης του Μπερί
Οικογένεια Οίκος των Βαλουά-Ανζού
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα διοικητής της Βρετάνης

Ο Λουδοβίκος Α΄ του Ανζού (Louis Ier d'Anjou, 23 Ιουλίου 1339 - 20 Σεπτεμβρίου 1384) από τον Οίκο των Βαλουά-Ανζού ήταν δεύτερος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Ιωάννη Β΄ και της Μπόννης του Λουξεμβούργου, Κόμης του Ανζού (1356 - 1360), του Μαιν (1356 - 1384), της Τουραίνης (1370 - 1384), βασιλιάς της Νάπολης, των Ιεροσολύμων, και κόμης της Προβηγκίας (1382 - 1384).

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν παρών στην μάχη του Πουατιέ το 1356 στο τάγμα που ήταν υπό τις διαταγές του μεγάλου του αδελφού Καρόλου του δελφίνου.

Ηττήθηκαν συντριπτικά και όλη η ομάδα κατόρθωσε να δραπετεύσει στα μέσα της σύγκρουσης. Μετά την ταπείνωση τους, το μόνο θετικό είναι ότι κατάφερε να αποφύγει την αιχμαλωσία, κάτι που ο πατέρας του και ο μικρός αδελφός του, Φίλιππος Β΄ της Βουργουνδίας, δεν κατάφεραν να κάνουν και συνελήφθησαν από τον Εδουάρδο, τον μαύρο πρίγκηπα. Η εξαγορά της ελευθερίας του και οι ειρηνικές συνθήκες με την Αγγλία κατοχυρώθηκαν στην Συνθήκη του Μπρετινύ το 1360. Ανάμεσα στις υπόλοιπες προτάσεις της συνθήκης ήταν και η αποστολή 40 ευγενών ως αντικαταστάτες στην ομηρεία του πατέρα του, βασιλιά Ιωάννη Β΄. Ανάμεσα στα πρόσωπα αυτά ήταν και ο ίδιος.

Η Γαλλία βρισκόταν σε τραγική οικονομική κατάσταση και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Έμεινε στην εξορία περίπου έξι μήνες. Προσπάθησε να διαπραγματευτεί την ελευθερία του με τον Άγγλο βασιλιά Εδουάρδο Γ΄ και, όταν είδε ότι απέτυχε, αποφάσισε να δραπετεύσει. Στην επιστροφή του στην Γαλλία, βρήκε τον πατέρα του δυσαρεστημένο στην απόφαση του αυτή και ο ίδιος ο πατέρας του αποφάσισε, για να αποκαταστήσει την τιμή του, να επανέλθει οικειοθελώς στην εξορία.

Ήταν Αντιβασιλιάς του μικρού του ανιψιού, βασιλιά Καρόλου ΣΤ΄ (1380 - 1382). Είχε υποδειχτεί σαν διάδοχος στον θρόνο της Νάπολης από την ίδια την βασίλισσα Ιωάννα Α΄ της Νάπολης. Η Ιωάννα είχε κάνει την συγκεκριμένη επιλογή γιατί ήταν άτεκνη και δεν ήθελε να αφήσει την διαδοχή σε άλλους στενούς συγγενείς τους, τους οποίους θεωρούσε αντιπάλους. Αλλά η ανατροπή της Ιωάννας και ο φόνος της από τον ξάδελφο της, Κάρολο Γ΄ της Νάπολης, ματαίωσαν τα σχέδια σχετικά με την διαδοχή της Ιωάννας στον θρόνο της Νάπολης.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1360 νυμφεύτηκε την Μαρία των Μπλουά (πέθανε το 1404), παιδιά τους ήταν:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Louis I, Duke of Anjou της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).