Κώστας Ταχτσής

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κώστας Ταχτσής
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Κώστας Ταχτσής (Ελληνικά)
Γέννηση8  Οκτωβρίου 1927[1]
Θεσσαλονίκη[2]
Θάνατος25  Αυγούστου 1988[3]
Αθήνα[2]
Συνθήκες θανάτουανθρωποκτονία
ΕθνικότηταΈλληνες[2]
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα[4]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασυγγραφέας[2]
μεταφραστής
ποιητής[5]
Αξιοσημείωτο έργοΤο τρίτο στεφάνι
Υπογραφή
Costas-taktsis-signature.svg

Ο Κώστας Ταχτσής (Θεσσαλονίκη, 8 Οκτωβρίου 1927Αθήνα, πιθανόν 25 Αυγούστου 1988) ήταν διακεκριμένος Έλληνας λογοτέχνης της μεταπολεμικής γενιάς.
Το απόγευμα του Σαββάτου, 27 Αυγούστου 1988, η αδερφή του συγγραφέα, βρήκε τον Κώστα Ταχτσή, νεκρό, στο σπίτι του στην οδό Τυρνάβου 26, στον Κολωνό. Ειδοποίησε αμέσως την Αστυνομία, που έπειτα από ιατροδικαστική εξέταση, επί τόπου, αποφάνθηκε ότι ο Ταχτσής, είχε πεθάνει από ασφυξία, που προκλήθηκε από στραγγαλισμό, πριν από περίπου 36 ώρες. Παρόλη τη δημοσιότητα που πήρε το θέμα και παρόλες τις έρευνες της Αστυνομίας, τόσο στο κύκλο των γνωστών του όσο και στο περιβάλλον των εκδιδόμενων τραβεστί στο οποίο σύχναζε δεν έγινε δυνατόν να βρεθεί ο δράστης και η υπόθεση μπήκε στο αρχείο.[6]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1927 στην Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του Ταχτσή, Γρηγόριος, και η μητέρα του, Έλλη (το γένος Ζάχου), κατάγονταν από την Ανατολική Ρωμυλία. Οι πρόγονοι του πατέρα του ήταν Έλληνες που ήλθαν στην Θεσσαλονίκη πρόσφυγες γύρω στα 1860, όταν στην Βουλγαρία μεσουρανούσε το κίνημα της εθνικής ανεξαρτησίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Κώστας Ταχτσής ήταν ο δευτερότοκος γιος της οικογένειας. Το πρώτο παιδί του ζεύγους που ήταν και αγόρι είχε πεθάνει λίγες μέρες μετά την γέννα. Αυτός ο αδελφός που έχασε πριν να γεννηθεί ο ίδιος, ήταν και μια από τις έμμονες ιδέες του συγγραφέα.[εκκρεμεί παραπομπή]

Σε ηλικία επτά ετών, μετά τον χωρισμό των γονέων του, αναγκάστηκε να πάει στην Αθήνα για να ζήσει με την γιαγιά του. Στην Αθήνα τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο,εκτός από μία τάξη του δημοτικού (συγκεκριμένα τη δευτέρα, στην οποία γράφτηκε απευθείας ως κατ' οίκον διδαχθείς) που την τελείωσε στην Βέροια.[7] Το 1945 υπέβαλε τα χαρτιά του στην Σχολή Εμποροπλοιάρχων, αλλά τις ημέρες των εξετάσεων αρρώστησε από τυφοειδή πυρετό. Εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά δεν ολοκλήρωσε ποτέ τις σπουδές του, αφού φοίτησε μόνο για δύο χρόνια. Στρατεύτηκε και ενώ αρχικά υπηρέτησε απλός φαντάρος, αργότερα του απονεμήθηκε ο βαθμός του ανθυπολοχαγού.[ασαφές][8]

Το 1951 προσελήφθη ως βοηθός του αμερικανού διευθυντή στα έργα για το φράγμα του Λούρου.[9] Το φθινόπωρο του 1954 έφυγε για τη Βρετανία μέχρι το καλοκαίρι του 1955, οπότε επέστρεψε στην Αθήνα όπου ζούσε από τη διδασκαλία της αγγλικής γλώσσας. Τον Μάρτιο του 1956 πήγε στην Γερμανία και στο Αμβούργο μπάρκαρε με δανέζικο πλοίο ως καμαρότος. Ξεμπάρκαρε στο Λιβόρνο και επέστρεψε στην Αθήνα. Εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη στην ταινία Το παιδί και το δελφίνι. Το φθινόπωρο ξεκίνησε για την Βιέννη για να συνεχίσει το γράψιμο ενός μυθιστορήματος. Το 1957 ακολούθησε ως μάνατζερ τον πιανίστα Τώνη Παπαγεωργίου στην περιοδεία του στην ανατολική Αφρική. Από το Ναϊρόμπι έφυγε για την Αυστραλία όπου εργάστηκε σε πολυκατάστημα και στην συνέχεια ως σιδηροδρομικός υπάλληλος επί διετία. Στην συνέχεια προσελήφθη στην υπηρεσία δημοσίων σχέσεων της Κρατικής Τράπεζας της Αυστραλίας.

Την άνοιξη του 1960 επέστρεψε στην Ελλάδα και επιχείρησε να κάνει τον γύρο της Ευρώπης με μια βέσπα, με την οποία φθάνει ως το Εδιμβούργο. Στη διάρκεια αυτής της περιοδείας έγραψε μερικά κεφάλαια από Το τρίτο στεφάνι. Ξαναβρέθηκε για λίγο χρονικό διάστημα στην Αυστραλία από όπου έστειλε στην Ελλάδα για τύπωμα τα χειρόγραφα του Τρίτου Στεφανιού που απορρίφθηκε ως ακατάλληλο.Τελικά το εξέδωσε τον Νοέμβριο του 1962 με δικά του έξοδα. Δυο μήνες μετά πήγε στην Αμερική και έμεινε εκεί ως τον Δεκέμβριο του 1964. Επέστρεψε και συνεργάστηκε με το πρωτοποριακό λογοτεχνικό περιοδικό Πάλι το διάστημα 1963-1965 και εργάστηκε για δύο καλοκαίρια ως ξεναγός και μεταφραστής.

Στη δικτατορία πρωτοστατεί στην δήλωση των 18, μια κίνηση συγγραφέων ενάντια στην λογοκρισία και το αυταρχικό καθεστώς. Έλαβε μέρος στην έκδοση 18 κειμένων (1970). Επανειλημμένα τον καλούσαν στην Ασφάλεια.[10] Στην Μεταπολίτευση αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, όντας ομοφυλόφιλος και ο ίδιος. Την ίδια περίοδο εκδιδόταν ως τραβεστί.Την δραστηριότητά του υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων διηγείται σε επιστολή του στο βιβλίο «Από την χαμηλή σκοπιά».

η δολοφονία του Κώστα Ταχτσή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η αδερφή του συγγραφέα, Ελπίδα Ταχτσή - Αρτέμη, επειδή παρά τις επαναλαμβανόμενες κλήσεις στο τηλέφωνο του αδερφού της, δεν μπορούσε να τον εντοπίσει, αποφάσισε το απόγευμα του Σαββάτου 27 Αυγούστου 1988, να χρησιμοποιήσει το κλειδί που είχε και να μπει στην μονοκατοικία που διέμενε ο συγγραφές φοβούμενη το χειρότερο. Και πράγματι, σύμφωνα με την κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία, βρήκε το χώρο ακατάστατο, με τα φώτα και τον κλιματισμό σε λειτουργία, με τα συρτάρια και τις ντουλάπες ανοιγμένα και αναποδογυρισμένα και το ίδιο τον συγγραφέα να κείτεται νεκρός στο κρεββάτι του, γυμνός, φορώντας γυναικεία περούκα και με αίματα στο κεφάλι. Σύμφωνα με το αστυνομικό ρεπορτάζ των επόμενων ημερών ο Ταχτσής βρέθηκε στο κρεβάτι του σε πλάγια θέση, γυμνός, φορώντας μια ξανθιά γυναικεία περούκα, και με τα νύχια του βαμμένα κόκκινα, ενώ δίπλα του βρέθηκαν πεταμένα γυναικεία ρούχα (που προφανώς φορούσε πριν γδυθεί).
Μετά το τηλεφώνημα στην Αστυνομία κατέφτασαν αξιωματικοί της Ασφάλειας Αθηνών, της Σήμανσης και ο ιατροδικαστής Χαράλαμπος Σταμούλης. Μετά την ιατροδικαστική εξέταση στο νεκροτομείο ο ιατροδικαστής αποφάνθηκε ότι ο Ταχτσής είχε στραγγαλιστεί με τα χέρια, χωρίς να προβάλλει αντίσταση. Η τοξικολογική εξέταση έδειξε ότι μεγάλη ποσότητα αλκοόλ - και έτσι εξηγήθηκε η απουσία αντίδρασης του θύματος. Από την εμφάνιση του χώρου η Αστυνομία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για ληστεία μετά φόνου αφού από το διαμέρισμα έλειπαν ένα βίντεο, ένας αυτόματος τηλεφωνητής και μια φωτογραφική μηχανή, αλλά όχι οι 5.500 δραχμές που είχε στο πορτοφόλι του. Επίσης, δεν βρέθηκαν δακτυλικά αποτυπώματα άλλα εκτός από των οικείων στον Ταχτσή προσώπων του στενού περιβάλλοντός του.[11] Από τις ερωτήσεις που έγιναν στους γείτονες από τους δημοσιογράφους, προέκυψε ότι το βράδυ της Πέμπτης 25 Αυγούστου προς Παρασκευή 26 Αυγούστου (ώρες που τοποθετήθηκε από τον ιατροδικαστή ο θάνατός του) ο Ταχτσής εθεάθη κατά το σούρουπο να επιστρέφει με το αυτοκίνητό του στο σπίτι του ντυμένος γυναίκα παρέα με έναν νεαρό. Όταν ο νεαρός έφυγε από το σπίτι, ο Ταχτσής ξαναβγήκε επιστρέφοντας και πάλι με έναν νεαρό. Το ίδιο συνέβη -για τελευταία φορά- γύρω στις 3 τα ξημερώματα όταν επέστρεψε και πάλι με τον δράστη του εγκλήματος - όπως αποφάνθηκε η Αστυνομία, ένα τριαντάχρονο καλοντυμένος άντρα με μουστάκι.

Εκτός από τον δράστη δεν διαλευκάνθηκαν ποτέ ούτε τα κίνητρα της δολοφονίας.
Τα πράγματα που φάνηκαν να λείπουν από το σπίτι δεν θεωρήθηκαν αξιόλογο κίνητρο για ληστεία, πολύ περισσότερο που τα χρήματά του έμειναν άθικτα, όπως και οι μεγάλης αξίας ζωγραφικοί πίνακες του Φασιανού και του Ακριθάκη, που κατείχε.[12]
Η αδερφή του υποστήριξε ότι επειδή ο Ταχτσής ετοίμαζε εκείνον τον καιρό την αυτοβιογραφία του, και είχε κοινοποιήσει στο περιβάλλον του ότι θα εξέθετε πρόσωπα και πράγματα από τους κοσμικούς κύκλους της Αθήναν, τον δολοφόνησαν προκειμένου να ακυρώσουν την έκδοση του βιβλίου. Όπως είπε η Ελπίδα Αρτέμη στους αστυνομικούς της Ασφάλειας, «ίσως κάποιος θιγόταν από το βιβλίο και ήθελε να τον βγάλει απ’ τη μέση, σκηνοθετώντας ληστεία». Ωστόσο, τα χειρόγραφα του βιβλίου βρέθηκαν άθικτα στο σπίτι του, και όταν μετά θάνατον δημοσιεύτηκε η αυτοβιογραφία του με τίτλο «Το φοβερό βήμα», δεν διαπιστώθηκε -τουλάχιστον από το υλικό που ο Ταχτσής είχε γράψει μέχρι τότε καμμία "αποκάλυψη".[13] Την άποψη της αδερφής του συμμερίζεται και ο βιογράφος του Κώστα Ταχτσή, Γιάννης Βασιλακάκος, που στο βιβλίο του, «Κώστας Ταχτσής, η αθέατη πλευρά της Σελήνης. Η ζωή του».[14]

Ο δημοσιογράφος και φίλος του Κώστα Ταχτσή, Κώστας Τσαρούχας αφού ερεύνησε ενδελεχώς το υλικό και το περιβάλλον του συγγραφέα κυκλοφόρησε την έρευνά του στο βιβλίο του «Η δολοφονία του συγγραφέα: ποιός, πως και γιατί σκότωσε τον Κώστα Ταχτσή», καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τον Ταχτσή τον σκότωσε ο τελευταίος του πελάτης, όταν διαπίστωσε πως στο κρεβάτι δεν βρισκόταν με γυναίκα, αλλά με άντρα. Συγκεκριμένα ο δημοσιογράφος εξηγεί : "«[...]Είχε μια ειδική ζώνη στο χρώμα του σώματος, με την οποία έκρυβε τα γεννητικά του όργανα. Είχε κάνει πλήρη αφαίρεση των τριχών. Είχε προβεί σε ειδική εγχείρηση στήθους στο Μιλάνο. Με ειδική κολλητική ταινία τραβούσε προς τα πάνω το πρόσωπό του, προτού βάλει περούκα. Χρησιμοποιούσε μια δική του τεχνική στον έρωτα, που κατάφερνε να ξεγελάει τους πελάτες και να τους μένει η εντύπωση ότι έχουν πάει με γυναίκα." Η εκτίμηση του δημοσιογράφου για το τί συνέβη εκείνη τη νύχτα, μέσα από την έρευνα που πραγματοποίησε, είναι: "Εκείνο το βράδυ πήρε τρεις πελάτες, τους οποίους δεν πήγε στο ξενοδοχείο "Εστία", αλλά στο σπίτι του, της οδού Τυρνάβου στον Κολωνό. Ο Κώστας Ταχτσής ήταν τύφλα στο μεθύσι. Από τα στοιχεία προκύπτει ότι το αίμα και τα ούρα παρουσίαζαν υψηλή συγκέντρωση οινοπνεύματος, με αποτέλεσμα να έχει καταστεί άθυρμα στις διαθέσεις του πελάτη του. Κάποια στιγμή, που ο νεαρός αντιλήφθηκε ότι έχει μπροστά του έναν άντρα, τον έπνιξε.[...]" [15]

Από την άλλη πλευρά η φίλη του Κώστα Ταχτσή, Πάολα Ρεβενιώτη υποστηρίζει ότι «Δεν ήταν δολοφονία. Ήταν έξυπνος άνθρωπος. Δεν ήταν από τους ανθρώπους που θα κουβάλαγε στο σπίτι του κάποιον τυχαίο. Και όσο το ψάξεις, δεν θα δεις να έχει βγάλει η Αστυνομία ανακοίνωση ότι βρέθηκε δολοφονημένος. Μόνο βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του, είπαν. Μετά άρχισε όλη αυτή η ιστορία. Ότι με τη ζωή που κάνει, κάποιος θα τον σκότωνε και τα γνωστά. Έτσι λειτούργησε εκείνη την εποχή, διότι ο κόσμος έλεγε ότι με τη ζωή που κάνει τέτοιο τέλος θα έχει. Μεσολάβησε ένα διάστημα δυο ωρών από τη στιγμή που οι συγγενείς τον ανακάλυψαν, μέχρι να έρθει η αστυνομία. Ένα βίντεο έλειπε. Ποιος σκοτώνει για ένα βίντεο; Το σπίτι του μπορεί να το ανακάτεψαν και οι συγγενείς του, από περιέργεια. Ό,τι και να έγινε, δολοφονία είμαι σίγουρη πως δεν υπήρξε.»[16]

Η κηδεία του έγινε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών και την παρακολούθησε πλήθος κόσμου καθώς και οι πνευματικοί άνθρωποι της εποχής. Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε η τότε Υπουργός Πολιτισμού και φίλη του, Μελίνα Μερκούρη, ενώ το φέρετρό του μετέφεραν, μεταξύ άλλων, ο Αλέκος Φασιανός και ο Διονύσης Σαββόπουλος.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • «Δέκα ποιήματα» (ποιητική συλλογή) 1951
  • «Μικρά ποιήματα» (ποιητική συλλογή) 1952
  • «Περί ώραν δωδεκάτην» (ποιητική συλλογή) 1953
  • «Η συμφωνία του Μπραζίλιαν (ποιητική συλλογή) 1954
  • «Καφενείον «Το Βυζάντιο» και άλλα ποιήματα»' (ποιητική συλλογή) 1956
  • Το τρίτο στεφάνι» (μυθιστόρημα) 1962
  • «Τα ρέστα» (συλλογή διηγημάτων) 1972
  • «Η γιαγιά μου ή Αθήνα» (συλλογή αυτοβιογραφικών κειμένων) 1979
  • «Το φοβερό βήμα» ( αυτοβιογραφία), 1989
  • «Από τη χαμηλή σκοπιά» (κείμενα, επιστολές, δοκίμια), 1992
  • «Συγγνώμην, εσείς δεν είσθε ο κύριος Ταχτσής;» 1994
  • «Τετράδιον εκθέσεων Κωνσταντίνου Γρηγ. Ταχτσή» (εκθέσεις από τα σχολικά χρόνια του συγγραφέα),1996
  • «Το τρίτο στεφάνι από τη μεριά της Νίνας», 2002
  • «Ένας Έλληνας δράκος στο Λονδίνο» 2002

μεταφράσεις θεατρικών έργων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

άλλες μεταφράσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • C. Van Woodward, «Συγκριτικά δοκίμια γύρω από την Αμερικανική Ιστορία», εκδ. Παλτεζανάκη, 1969 - δοκίμια·
  • Έριχ Σήγκαλ, «Ιστορία αγάπης» εκδ. Φλίππερ, 1973 -μυθιστόρημα
  • Αριστοφάνης, Λυσιστράτη (εκδ. Πολυπλάνο, 1977)
  • Ρενέ Γκοσινί & Αλμπέρ Ουντερζό, «Μια περιπέτεια του ηρωικού Αστερίξ» / τεύχος 2 («Η κατοικία των θεών») & τεύχος 3 («Ο Αστερίξ και ο μάγος») (εκδ. Ψαρόπουλος, 1978)
  • Denys Lemery, Bernard Deyriès & Michael Sadler, «Ιστορία της μουσικής σε έγχρωμα σχέδια» (τόμος β’ / Από τον Μπετόβεν στον Βάγκνερ) εκδ. Ανοιχτή Γωνιά, 1979, - κόμικ
  • Κολέτ, «Το τέλος του αγαπημένου» (βλ. Κώστας Ταχτσής, Μια μικρή μεταφραστική ιστορία, περιοδικό «Το Δέντρο», τεύχος 40, Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 1988)


Το τρίτο στεφάνι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κορυφαίο έργο του Κώστα Ταχτσή είναι το μυθιστόρημα Το τρίτο στεφάνι, που από το 1970 και μετά εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στα πλέον ευπώλητα βιβλία και το οποίο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Ο Ταχτσής έγραψε το μυθιστόρημα κατά την περιπλάνησή του εκτός Ελλάδας, στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το πρότεινε σε τρεις εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι όμως το απέρριψαν. Εκδόθηκε τελικά το 1962 με έξοδα του συγγραφέα, αλλά δεν γνώρισε καμιά επιτυχία. Επανεκδόθηκε το 1970 από τις εκδόσεις Ερμής στην Αθήνα, γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία και καθιέρωσε τον Ταχτσή ανάμεσα στους πιο γνωστούς πεζογράφους της γενιάς του.
Το Τρίτο στεφάνι δραματοποιήθηκε από το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας το 1979 σε παραγωγή του Γιώργου Παυριανού. Τους ρόλους της Εκάβης και της Νίνας ενσάρκωσαν αντίστοιχα η Σμάρω Στεφανίδου και η Ρένα Βλαχοπούλου. Η ραδιοφωνική παραγωγή του βιβλίου αποτέλεσε και αυτή σημείο σύγκρουσης του συγγραφέα με την παραγωγή. Αρχικά οι ρόλοι της Εκάβης και της Νίνας είχαν προταθεί στη Μελίνα Μερκούρη και τη Δέσπω Διαμαντίδου, οι οποίες αρνήθηκαν. Αργότερα ο ρόλος της Εκάβης δόθηκε στη Γεωργία Βασιλειάδου, αλλά μετά από ενστάσεις του συγγραφέα το ρόλο τελικά πήρε η Στεφανίδου.[23] Ο Ταχτσής είχε αντιρρήσεις και για την συμμετοχή της Βλαχοπούλου στο ρόλο της Νίνας.

O Κώστας Ταχτσής ως συγγραφέας και κριτική του έργου του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ταχτσής είναι ολιγογράφος συγγραφέας και καταγράφει την καθημερινότητα του μικροαστού νεοέλληνα,τη μιζέρια της μικροαστικής συνοικίας ενώ αφήνει να διαφανεί και ο μικρόκοσμος του υπόκοσμου. Πολλά από τα πεζογραφήματα του έχουν αυτοβιογραφική βάση. Επικεντρώνεται στις ιδέες των ηρώων του και όχι σε αυτούς τους ίδιους ως πρόσωπα.[24] Η ενασχόλησή του με την ποίηση κάθε άλλο παρά επιπόλαιη και ευκαιριακή υπήρξε. Το περιεχόμενο αλλά και η μορφή των ποιημάτων του δείχνουν πως οι καταβολές του ήταν πεζογραφικές. Η θεματολογία της ποίησής του ήταν η καθημερινότητα,τα μικρά και ασήμαντα περιστατικά της . Δύο στοιχεία που συνδυάζει τόσο στην ποίησή του όσο και στην πεζογραφία του είναι ο ρεαλισμός και ο λυρισμός.[25]


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 (Γαλλικά) Babelio. 180316.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Αριθμός Ελέγχου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου. n83014406. Ανακτήθηκε στις 11  Φεβρουαρίου 2021.
  3. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11925948z. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  4. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11925948z. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  5. Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
  6. https://astinomiko.gr/1988-η-δολοφονία-του-κώστα-ταχτσή/
  7. Κώστας Παπαγεωργίου, «Κώστας Ταχτσής-Παρουσίαση ανθολόγηση»,Η μεταπολεμική πεζογραφία. Από τον πόλεμο του '40 ως τη δικτατορία του 67,τομ.Ζ, εκδ.Σοκόλη, Αθήνα, 1992, σελ.250
  8. Κώστας Παπαγεωργίου, «Κώστας Ταχτσής-Παρουσίαση ανθολόγηση»,Η μεταπολεμική πεζογραφία. Από τον πόλεμο του '40 ως τη δικτατορία του 67,τομ.Ζ, εκδ.Σοκόλη, Αθήνα, 1992, σελ.250
  9. Κώστας Παπαγεωργίου, «Κώστας Ταχτσής-Παρουσίαση ανθολόγηση»,Η μεταπολεμική πεζογραφία. Από τον πόλεμο του '40 ως τη δικτατορία του 67,τομ.Ζ, εκδ.Σοκόλη, Αθήνα, 1992, σελ.250
  10. Κώστας Παπαγεωργίου, «Κώστας Ταχτσής-Παρουσίαση ανθολόγηση»,Η μεταπολεμική πεζογραφία. Από τον πόλεμο του '40 ως τη δικτατορία του 67,τομ.Ζ, εκδ.Σοκόλη, Αθήνα, 1992, σελ.252
  11. https://www.zougla.gr/politismos/article/kostas-taktsis-o-sigrafeas-pou-sfragise-tin-eliniki-logotexnia---to-makavrio-telos-tou-1845255
  12. https://www.oanagnostis.gr/κώστας-ταχτσής-30-χρόνια-από-τον-θάνατ/
  13. https://www.oanagnostis.gr/κώστας-ταχτσής-30-χρόνια-από-τον-θάνατ/
  14. https://www.sbs.com.au/language/greek/audio/john-vasilakakos-greek-australian-author-kostas-taitsis-book-sbs-greek-8620
  15. https://www.klik.gr/gr/el/24-hours/kostas-tachtsis-poios-pos-k-3
  16. https://www.vice.com/el/article/qvm95v/den-yphrxe-logos-na-apokalypsei-kati-o-ane3ixniastos-8anatos-toy-kwsta-taxtsh-syzhtietai-akoma
  17. http://www.livadas.gr/History/DisplayDatabaseContents/Displays/display_play_icon.asp?no=76
  18. https://24grammata.com/βατραχοι-1977-αμφι-θέατρο-σκηνοθεσία-σπύ/
  19. https://www.theatrikaprogrammata.gr/φιλουμένα-έλλη-λαμπέτη-1978/
  20. https://www.ntng.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=2&production=3629
  21. https://christinapoliti.wordpress.com/2012/11/04/chicago-στην-αθήνα-30-χρόνια-πριν/
  22. https://www.retrodb.gr/wiki/index.php/Θεσμοφοριάζουσες_(1985)
  23. «Μηχανή του Χρόνου: Όταν Βλαχοπούλου και Μερκούρη πιάστηκαν στα χέρια. Η Μερκουράδα και η Χουντιάρα». news247.gr. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2016. 
  24. Κώστας Παπαγεωργίου, «Κώστας Ταχτσής-Παρουσίαση ανθολόγηση»,Η μεταπολεμική πεζογραφία. Από τον πόλεμο του '40 ως τη δικτατορία του 67,τομ.Ζ, εκδ.Σοκόλη, Αθήνα, 1992, σελ.259
  25. Κώστας Παπαγεωργίου, «Κώστας Ταχτσής-Παρουσίαση ανθολόγηση»,Η μεταπολεμική πεζογραφία. Από τον πόλεμο του '40 ως τη δικτατορία του 67,τομ.Ζ, εκδ.Σοκόλη, Αθήνα, 1992, σελ.253-254

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Κώστας Παπαγεωργίου, «Κώστας Ταχτσής-Παρουσίαση ανθολόγηση»,Η μεταπολεμική πεζογραφία. Από τον πόλεμο του '40 ως τη δικτατορία του 67,τομ.Ζ, εκδ.Σοκόλη, Αθήνα, 1992, σελ.250-260

Σχετική βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ανδρέας Αγγελάκης, Κώστας Ταχτσής: Η κοινωνική και ποιητική του περίπτωση, σελ. 80. Εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 1989. ISBN 9600303746.
  • Ολγα Σέλλα, Ο Κώστας Ταχτσής γοητεύει ακόμα, Αφιέρωμα της Καθημερινής 3 Μαϊου 2009
  • Γιώργος Παυριανός, Το Τρίτο Στεφάνι στο Τρίτο Πρόγραμμα, Athens Voice, 17 Σεπτεμβρίου 2008
  • Κώστας Ταχτσής Διαβάζω,τ/χ. 440, (Μάϊος 2003), σελ.76-107

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Σοφία Ιακωβίδου, Η τέχνη της απόστασης:ο Ταχτσής και η αυτοβιογραφία, Νέα Εστία,τομ.151,τ/χ.1742,(Φεβρουάριος 2002),σελ.270-296[1]

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]