Το τρίτο στεφάνι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Το τρίτο στεφάνι
Costas-taktsis-third-wedding-1962.jpg

Εξώφυλλο της 1ης έκδοσης, Αθήνα 1962
Συγγραφέας Κώστας Ταχτσής
Τίτλος Το τρίτο στεφάνι
Γλώσσα Ελληνικά
Είδος μυθιστόρημα

Το Τρίτο Στεφάνι είναι μυθιστόρημα του Κώστα Ταχτσή. Ο Ταχτσής έγραψε το μυθιστόρημα κατά την περιπλάνησή του εκτός Ελλάδας, στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το πρότεινε σε τρεις εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι όμως το απέρριψαν. Εκδόθηκε τελικά το 1962 με έξοδα του συγγραφέα,[1] αλλά δεν γνώρισε τότε καμιά επιτυχία. Επανεκδόθηκε το 1970 από τις εκδόσεις Ερμής στην Αθήνα, γνωρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία και καθιέρωσε τον Ταχτσή ανάμεσα στους πιο γνωστούς πεζογράφους της γενιάς του. Την σεζόν 1995-1996 μεταφέρθηκε με πιστότητα στην τηλεόραση από το κανάλι ΑΝΤ1.

Πλοκή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η υπόθεση του μυθιστορήματος εκτυλίσεται κατά κύριο λόγο κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου και της Κατοχής. Πρωταγωνίστριες και αφηγήτριες είναι δύο γυναίκες, η Νίνα και η φίλη της Εκάβη, που ζουν αυτές τις περιόδους και περιγράφουν με πιστότητα το κλίμα της εποχής μέσα από τις προσωπικές τους ιστορίες. Η Νίνα πραγματοποιεί τρεις γάμους — εξ ου και ο τίτλος του έργου.

Το έργο διαθέτει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. O Ταχτσής είχε αποκαλύψει πως, ουσιαστικά, ο χαρακτήρας της Εκάβης Λόγγου είναι απόλυτα βασισμένος στη γιαγιά του, που τόν μεγάλωσε.

Απήχηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον πρώτο καιρό της έκδοσής του δεν είχαν πουληθεί παραπάνω από δέκα αντίτυπα, αλλά στη διάρκεια της Χούντας το βιβλίο άρχισε να γίνεται γνωστό κυρίως από τους πολιτικούς κρατουμένους. Έτσι τελικά κυκλοφόρησε το 1970 από τις εκδόσεις Ερμής.[2]

Εξαιτίας του αυθόρμητου αφηγηματικού του ύφους, Το τρίτο στεφάνι κέντρισε το ενδιαφέρον πολλών ανθρώπων του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ο ίδιος ο Ταχτσής έλεγε ότι ακόμα και η Μελίνα Μερκούρη είχε εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον για κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος[3].

Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε για το Τρίτο Πρόγραμμα του ραδιοφώνου το 1979, με αφηγήτριες τη Ρένα Βλαχοπούλου και τη Σμαρώ Στεφανίδου[4].

Την σεζόν 1995-1996 μεταφέρθηκε με πιστότητα στην τηλεόραση από το κανάλι ΑΝΤ1, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη, με τη Νένα Μεντή στο ρόλο της Νίνας και τη Λήδα Πρωτοψάλτη στο ρόλο της Εκάβης. Η πρεμιέρα έγινε τη Δευτέρα 2 Οκτωβρίου 1995 και προβλήθηκε σε 16 επεισόδια.

Το χειμώνα του 2009 έγινε η θεατρική του διασκευή από τον Σταμάτη Φασουλή και τον Θανάση Νιάρχο για το Εθνικό Θέατρο, με τη Νένα Μεντή αυτή τη φορά στον ρόλο της Εκάβης και τη Φιλαρέτη Κομνηνού στο ρόλο της Νίνας. Η παράσταση είχε διάρκεια σχεδόν τέσσερις ώρες. Με αφετηρία το κείμενο των Φασουλή και Νιάρχου, η θεατρική ομάδα Carpe Diem ανέβασε το 2014 μια δίωρη εκδοχή του έργου, με μεγάλη απήχηση και βραβεία σε φεστιβάλ θέατρου[5][6].

Το μυθιστόρημα είχε χλιαρή απήχηση στο εξωτερικό, παρά την υποστήριξη των ελληνιστών, ίσως λόγω της απουσίας αντιστικτικού λόγου[7].

Ύφος και γλώσσα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το μυθιστόρημα έχει τη μορφή παρλάτας. Πρόκειται για μια διπλή πρωτοπρόσωπη αφήγηση[7], ενώ το σκηνικό είναι αποκλειστικά αστικό[8]. Η κύρια αρετή του βιβλίου, που επισημάνθηκε και από έλληνες κριτικούς και ελληνιστές εκτός Ελλάδας, ήταν η γλωσσική ιδιοτυπία της παρλάτας της κεντρικής ηρωίδας του: πρόκειται για ανάμειξη της δημοτικής με την καθαρεύουσα[9]. O Γεώργιος Σαββίδης το χαρακτήρισε ως «την πρώτη έμπρακτη υπονόμευση [της παγιωμένης από το Μ. Τριανταφυλλίδη γλώσσας]»[10]. Αυτές οι γλωσσικές ενσωματώσεις στοιχείων της καθαρεύουσας στον προφορικό λόγο, δεν συνιστούν μια «αταίριαστη κατάχρηση», αλλά αποτελεί μέρος του κόσμου που τους περιβάλει[11].

Κριτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Απόστολος Σαχίνης επισημαίνει σειρά θετικών γνωρισμάτων, αλλά και αδυναμιών στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα. Στα θετικά καταλογίζει το ευδιάκριτο περίγραμμα των δύο γυναικών που συζητούν μεταξύ τους, η γραφικότητά τους, η φλυαρία, η νευρικότητα και η ζωντάνια τους, που τις κάνει στην πένα του Ταχτσή να γινουν τύποι. Στις αδυναμίες καταλογίζονται η εμμονή στις μικρές και ασήμαντες λεπτομέρειες, στις μικρότητές τους και στα ελαττώματά τους, που δεν βοηθούν στην ανάδειξη του εσωτερικού ψυχισμού των ηρωίδων τους αλλά στον υποβιβασμό τους[12][13].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Beaton, Roderick (1996): Εισαγωγή στη νεότερη ελληνική λογοτεχνία, μτφ. Ευαγγελία Ζούργου και Μαριάννα Σπανάκη, Νεφέλη, Αθήνα, σελ. 312, υποσ. 92.
  2. Παπαγεωργίου, Κώστας (1992): «Κώστας Ταχτσής-Παρουσίαση ανθολόγηση», Η μεταπολεμική πεζογραφία, τόμ. ζ΄, Από τον πόλεμο του '40 ως τη δικτατορία του '67, εκδ. Σοκόλη, Αθήνα, σελ. 252-253.
  3. Βασιλακάκος, Γιάννης (2014): Η άγνωστη αλληλογραφία του Κώστα Ταχτσή. Οδός Πανός, Αθήνα.
  4. Παυριανός, Γιώργος (σκηνοθέτης) (1979). «Θέατρο. Το τρίτο στεφάνι. Ρένα Βλαχοπούλου (α΄ μέρος)». youtube.com. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2015. 
  5. «4ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου "Δίστομο 2014"». theatrofreneia.blogspot.gr. 31 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2015. 
  6. «15ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου - Νέα Ορεστιάδα Έβρου». dionysos-net.gr. Σεπτέμβριος 2014. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2015. 
  7. 7,0 7,1 Κούρτοβικ, Δημοσθένης (1999): Έλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς. Ένας κριτικός οδηγός, β΄ εκδ., Πατάκης, Αθήνα, σελ. 245.
  8. Beaton, σελ. 312.
  9. Βίττι, Μάριο (1994): Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, εκδ. Οδυσσέας, Αθήνα, σελ. 442.
  10. Βίττι, σελ. 452, υποσ. 12.
  11. Beaton, σελ. 425.
  12. Σαχίνης, Απόστολος (1985): Μεσοπολεμικοί και μεταπολεμικοί πεζογράφοι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα, σελ. 199.
  13. Καϊσίδου, Βασιλική (7 Νοεμβρίου 2015). «"To τρίτο στεφάνι" του Κ. Ταχτσή: ένα αμφιλεγόμενο πόνημα». diastixo.gr. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2015. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Βίττι, Μάριο (1994): Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Οδυσσέας, Αθήνα.
  • Κούρτοβικ, Δημοσθένης (1999): Έλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς. Ένας κριτικός οδηγός, β΄ εκδ., Πατάκης, Αθήνα.
  • Παπαγεωργίου, Κώστας (1992): «Κώστας Ταχτσής-Παρουσίαση ανθολόγηση», Η μεταπολεμική πεζογραφία, τόμ. ζ΄, Από τον πόλεμο του '40 ως τη δικτατορία του '67, εκδ. Σοκόλη, Αθήνα.
  • Σαχίνης, Απόστολος (1985): Μεσοπολεμικοί και μεταπολεμικοί πεζογράφοι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα.
  • Beaton, Roderick (1996): Εισαγωγή στη νεότερη ελληνική λογοτεχνία, μτφ. Ευαγγελία Ζούργου και Μαριάννα Σπανάκη, Νεφέλη, Αθήνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]