Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Ζαχαρίας Παπαντωνίου - Zaharias Papantoniou.jpg
Γέννηση
Θάνατος
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Ιδιότητα συγγραφέας, ποιητής, διηγηματογράφος, δημοσιογράφος και κριτικός τέχνης
Αξίωμα Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών
Νομάρχης Ζακύνθου
Νομάρχης Κυκλάδων
Νομάρχης Λακωνίας
Νομάρχης Μεσσηνίας
Commons page Πολυμέσα

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου (Καρπενήσι, 2 Φεβρουαρίου 1877 – Αθήνα, 1 Φεβρουαρίου 1940)[1] ήταν Έλληνας λογοτέχνης, ποιητής, διηγηματογράφος, δημοσιογράφος, κριτικός τέχνης και ακαδημαϊκός, υποστηρικτής της δημοτικής γλώσσας στο γλωσσικό ζήτημα.[2][3]

Από το 1908 μέχρι το 1910 βρισκόταν στο Παρίσι, από όπου αρθρογραφούσε για την εφημερίδα Εμπρός. Μεταξύ 1912 και 1916 είχε λάβει τις θέσεις νομάρχη Ζακύνθου, Κυκλάδων, Μεσσηνίας και Λακωνίας. Το 1918 ανέλαβε τη θέση του Διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης και στη συνέχεια (και μέχρι τον θάνατό του) πρόεδρος του μονίμου καλλιτεχνικού συμβουλίου της. Την ίδια αυτή χρονιά εξέδωσε το διήγημα και πεζογραφημά του "Τα Ψηλά Βουνά" . Η πρώτη εμφάνιση του Παπαντωνίου στα γράμματα έγινε με σατυρικούς στίχους τους οποίους είχε γράψει όταν ήταν ακόμη μαθητής και είχαν δημοσιευτεί στο βραχύβιο σατυρικό περιοδικό "Αί Μηχανορραφίαι" με τον Νικόλαο Κουντουριώτη και Ιωάννη Δεληκατερίνη. Το 1938 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (έδρα Λογοτεχνίας, τάξη Γραμμάτων και Τεχνών). Οί γονείς του ήθελαν να σπουδάσει γιατρός εκείνος όμως προτίμησε την Ζωγραφική. Στο Παρίσι πήγε αργότερα ως ανταποκριτής της εφημερίδας <<Εμπρός>> στην οποία και δημοσίευσε το πρώτο διήγημα και πεζογράφημα του "Τα Παρισινά Γράμματα" το οποίο και προκάλεσε μεγάλη και παγκόσμια αίσθηση και εντύπωση και τα οποία και κυκλοφόρησαν μετά τον θανατό του σε έναν τόμο με τον τίτλο "Φιλολογικά Χρονογραφήματα". Επιστρέφοντας από το Παρίσι συνέχισε να εργάζεται ως ανταποκριτής, αρθογράφος και ως αρχισυντάκτης στην εφημερίδα <<Εμπρός>> για άλλα 3 χρόνια.

Έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα έργα του είναι όπως παρακάτω:[2]

Ποίηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Πολεμικά τραγούδια" (1898 – εμπνευσμένα από τον πόλεμο του 1897)
  • "Χελιδόνια" (1920 – παιδικά ποιήματα τα οποία μελοποίησε ό Γεώργιος Λαμπελέτ)
  • "Πεζοί ρυθμοί" (1923 – πεζοτράγουδα)
  • "Θεία Δώρα" (1932)

Πεζογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Παρισινά Γράμματα" (1908-1910 – ανταποκρίσεις από το Παρίσι, δημοσιευμένες στην εφημερίδα Εμπρός. Μεταθανάτια συγκεντρωτική-επιλεκτική έκδοση).
  • "Τα ψηλά βουνά" (1918 – Κρατικό Αναγνωστικό της Γ΄τάξης του Δημοτικού.Μοναδικό έργο έως και σήμερα στην ελληνική σχολική λογοτεχνία).
  • "Διηγήματα" (1927)
  • "Νεοελληνικά Αναγνώσματα" (1931 – για την Α΄ τάξη των Γυμνασίων)
  • "Βυζαντινός όρθρος" (1936)
  • "Η Θυσία" (1937)
  • "Σχεδιάσματα" (αισθητικά μελετήματα, κριτικά άρθρα, σύντομες μελέτες και χρονογραφήματα -μεταθανάτια συγκεντρωτική -επιλεκτική έκδοση) (1947).
  • "Ταξίδια (ταξιδιωτικές εντυπώσεις από την Ισπανία)" (μεταθανάτια συγκεντρωτική-επιλεκτική έκδοση)(1946).
  • "Κριτικά" (μεταθανάτια συγκεντρωτική-επιλεκτική έκδοση 1966 – κριτικά κείμενα λογοτεχνίας και, κυρίως, εικαστικών τεχνών)
  • "Όθων και η ρωμαντική δυναστεία" (1933)
  • "Άγιον Όρος" (1934)
  • "Παρισινά διηγήματα" μετά θάνατον έκδοση (1945)

Θεατρικά έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Ο Όρκος του πεθαμένου" θεατρικό (1929 – δραματοποίηση του δημοτικού τραγουδιού Του νεκρού αδελφού)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Συλλογικό έργο, 2006, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Wikisource logo
Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα: